บทที่ 932 ปล้นทุกอย่าง

“เยี่ยชิว รีบดูเข้าไปข้างใน!”

ถังเฟยตะโกนด้วยความหวาดกลัว

ความเป็นจริงไม่จำเป็นต้องให้เขาเตือน ขณะที่ประตูทองสัมฤทธิ์ถูกทุบเปิดออก สายตาของเยี่ยชิวก็หันไปทางด้านในแล้ว

ขณะนี้ ภายในสายตาของเยี่ยชิว มีโลงศพสีแดงสดจำนวนมากปรากฏขึ้น

โลงศพเหล่านี้อย่างน้อยเจ็ดสิบถึงแปดสิบโลง แต่ละโลงมีสีแดงชาด จัดเรียงอย่างไม่ตั้งใจ ปล่อยรัศมีอันน่ากลัวและน่าขนลุกภายใต้ลำแสงของไฟฉาย

ลุงโส่วซานอุทานว่า “สวรรค์ มีโลงศพมากมาย”

เพี๊ยะ!

อมตะชางเหม่ยตบหัวลุงโส่วซาน และดุว่า “โง่เขลา”

ลุงโส่วซานเงยหน้าขึ้นมองอย่างน้อยใจ

เยี่ยชิวยกเท้าของเขาขึ้น กำลังจะก้าวเข้าไปข้างใน เมื่อเสียงของอมตะชางเหม่ยดังขึ้นอีกครั้ง “มีบางอย่างไม่ถูกต้อง! ไม่ถูกต้องจริงๆ!”

เยี่ยชิววางเท้าลงอีกครั้งและถามว่า “มีอะไรผิดปกติ?”

อมตะชางเหม่ยอธิบายว่า “ในสุสานเช่นนี้ ภายใต้สถานการณ์ปกติ โลงศพจะถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ไม่ใช่แบบส่งเดชเช่นนี้”

เยี่ยชิวถามอีกครั้ง “นั่นหมายถึงอะไร?”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “นี่บ่งบอกได้เพียงสิ่งเดียว ก่อนที่เราจะมาถึง คนอื่นๆ เคยมาที่นี่ในสุสานนี้”

ฮะ?

ท่าทางของทุกคนเปลี่ยนไป

อมตะชางเหม่ยชี้เข้าไปข้างในแล้วพูดว่า “ดูสิ โลงศพจำนวนมากถูกยกฝาขึ้นแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีโจรปล้นหลุมศพมาเยี่ยมสถานที่นี้ก่อนที่เราจะเข้ามา”

“มันเป็นไปไม่ได้!” ลุงโส่วซานกล่าวว่า "ประตูทองสัมฤทธิ์ไปยังสุสานใต้ดินมีความลึกหลายสิบเมตร และประตูทองสัมฤทธิ์ทางเข้าสุสานยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะเข้าไปได้"

อมตะชางเหม่ยสาปแช่ง “คนงี่เง่า! โจรปล้นศพเข้าไปจากที่อื่นไม่ได้เหรอ?"

ลุงโส่วซานตกตะลึง

ถังเฟยกล่าวต่อว่า “จริงเหรอ คุณกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าเจ้าของสุสานแห่งนี้ไม่ธรรมดา และประตูทองสัมฤทธิ์ก็หนักอย่างไม่น่าเชื่อ มันคงไม่ง่ายเลยที่โจรปล้นศพจะเข้าไปใช่ไหม?”

“มันไม่ง่าย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “อย่าประมาทความสามารถของโจรปล้นศพ พวกเขาอาจรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะเข้าไปในทางเข้าหลักของสุสานโบราณ ดังนั้นพวกเขาจึงหาวิธีอื่น”

“หากปราศจากการพูดเกินจริง หากฉันต้องการเข้าไปในสุสานโบราณแห่งนี้ มันก็คงง่ายดาย”

ลุงโส่วซานประหลาดใจ “จริงเหรอ คุณเป็นโจรปล้นศพด้วยเหรอ?”

“ยิ่งกว่านั้น ฉันมีทักษะสูง...…” จู่ๆ อมตะชางเหม่ยก็หยุด ตบศีรษะลุงโส่วซาน และดุอย่างโกรธๆ “พูดอีกคำหนึ่งแล้วฉันจะจัดการคุณให้จบ”

ลุงโส่วซานรู้สึกหดหู่ใจมาก คิดกับตัวเองว่า “ฉันไม่เคยคาดหวังว่าผู้นำสำนักที่ได้รับความนับถือเช่นนี้ จะเป็นโจรปล้นหลุมศพที่ไร้ยางอายและแสร้งทำเป็นว่าคุณมีคุณธรรม!”

“ไม่ว่าโจรร้ายแรงจะมาหรือไม่ก็ตาม ในเมื่อเราอยู่ที่นี่แล้ว เข้าไปดูข้างในกันเถอะ!”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ก้าวเข้าไปข้างใน

คนอื่นๆก็ตามตามมาติดๆ

เยี่ยชิวมาที่โลงศพสีแดงสดและมองเข้าไปข้างใน ทันใดนั้นโครงกระดูกก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา

แล้ว

เยี่ยชิวมาที่โลงศพอีกโลง มองเข้าไปข้างใน และโครงกระดูกอีกอันก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา

เยี่ยชิวมองไปที่โลงศพหลายสิบโลงติดต่อกัน และสถานการณ์ก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรอยู่ในโลงศพยกเว้นโครงกระดูก

ไม่ต้องพูดถึงของที่ฝังศพ เขาไม่เห็นแม้แต่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว

ศพไม่มีเสื้อผ้าเลย ผ่าเอวทั้งหมด ศพถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

“ถูกฝังทั้งเป็นเพื่อการสังเวย!”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นเหยื่อบูชายัญ ถูกฆ่าโดยการตัดเอว”

ลุงโส่วซานรู้สึกหนาวสั่นและสาปแช่ง "สังคมศักดินาที่ชั่วร้าย เมื่อคิดว่าพวกเขาถูกสังเวยในลักษณะนี้ มันช่างอุกอาจ"

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่อะไรเลย สุสานขนาดใหญ่บางแห่งมีหลุมศพขนาดใหญ่อยู่ข้างในด้วยซ้ำ”