บทที่ 934 โลงศพหยกขาวที่ดีที่สุด

เยี่ยชิวยืนอยู่ที่ขั้นสุดท้ายของบันได ขณะนั้น ห้องโถงกว้างขวางก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา

กลางห้องโถง มีโลงศพหยกขาวตั้งอยู่

รอบๆ โลงศพบนพื้นมีกระดูกสีขาววางอยู่ อย่างน้อยยี่สิบหรือสามสิบชิ้น

เลือดแห้งมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ถัดจากกระดูกสีขาวเหล่านี้ ยังมีเชือก และสิ่งของอื่นๆ

“ผู้เสียชีวิตเหล่านี้ต้องเป็นโจรปล้นศพ” อมตะชางเหม่ยอุทาน “โจรปล้นศพเหล่านี้แข็งแกร่งมาก มาถึงที่นี่ได้สำเร็จ”

“พวกเขาตายได้ยังไง?” ลุงโส่วซานถามอย่างหวาดกลัว “ก่อกับดักอะไรหรือเปล่า?”

เยี่ยชิวยังคงเงียบ เดินไปอยู่หน้ากระดูกสีขาวชิ้นหนึ่งและตรวจดูอย่างระมัดระวัง

เนื่องจากเหลือเพียงกระดูกเปล่าๆ ไม่มีเนื้อใดๆ จึงค่อนข้างยากที่จะระบุสาเหตุการเสียชีวิต

หลังจากตรวจสอบมาระยะหนึ่ง ในที่สุด เยี่ยชิว ก็เห็นรอยดาบบนกระดูกคอของกระดูกสีขาวนี้

จากนั้นเขาตรวจดูกระดูกสีขาวอันที่สอง กระดูกสีขาวอันที่สาม...…

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

เยี่ยชิวก็ตรวจดูกระดูกสีขาวทั้งหมดในที่เกิดเหตุก่อนที่จะลุกขึ้นและพูดว่า “พวกเขาถูกดาบปิดปาก”

“ฉันเพิ่งตรวจสอบ ผู้เสียชีวิตเกือบทั้งหมดมีอาการบาดเจ็บเก่า โดยเฉพาะกระดูกนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ที่สึกหรออย่างรุนแรง น่าจะเป็นโจรปล้นหลุมศพมืออาชีพ”

“และโครงกระดูกเหล่านี้แข็งแกร่งมาก ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ ความแข็งแกร่งในช่วงชีวิตของพวกเขาน่าจะเทียบได้กับของฉัน”

เยี่ยชิวชี้ไปที่ลุงโส่วซาน

ใบหน้าของถังเฟยเปลี่ยนไปเล็กน้อย โดยพูดว่า “ผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากที่เทียบได้กับปรมาจารย์อันดับมังกร ถูกสังหารเงีบย ดูเหมือนว่าคนที่ฆ่าพวกเขาจะมีทักษะมาก"

เยี่ยชิวพยักหน้าและกล่าวว่า “คนที่สังหารโจรปล้นศพเหล่านี้ก็ไม่อ่อนแอไปกว่าฉัน”

ถังเฟยกล่าวว่า “ปัญหาตอนนี้คือ”

“ประการแรก เมื่อเรามาถึง ประตูทองสัมฤทธิ์ของห้องฝังศพหลักยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ โจรปล้นศพเหล่านี้เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

“อย่างที่สอง ใครฆ่าพวกเขา? เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรือคนอื่น?”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ฉันไม่สนใจสองคำถามนี้ สิ่งที่ฉันสนใจตอนนี้ก็คือโลงศพนั้น”

ลุงโส่วซานเห็นโลงศพหยกขาวแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของอมตะชางเหม่ย เขาก็พูดทันทีว่า “ฉันก็เหมือนกัน”

เพี๊ยะ!

อมตะชางเหม่ยตบศีรษะลุงโส่วซานแล้วพูดว่า “อย่าพยายามเลียนแบบฉัน”

“ฉันเลียนแบบคุณเมื่อไหร่?”

ลุงโส่วซานจ้องมองด้วยความโกรธที่อมตะชางเหม่ย แต่ไม่กล้าพูดอะไร

“คุณอยากรู้ตัวตนของเจ้าของสุสานใช่ไหม?” เยี่ยชิวเดาความคิดของอมตะชางเหม่ยแล้วพูดว่า “เราจะเปิดโลงศพแล้วลองดูไหม?”

“นั่นคือสิ่งที่ฉันตั้งใจจะทำ” อมตะชางเหม่ยพูดแล้วเดินไปที่โลงศพหยกขาว

เยี่ยชิวและคนอื่นๆ ก็เดินผ่านไปและมองดู เห็นว่าทั้งสองด้านของโลงศพมีการแกะสลักมังกรทองห้าเล็บเก้าตัว

ประณีต

ที่ปลายด้านหน้าและด้านหลังของโลงศพ มีอักษร “รวย” สองตัวถูกจารึกไว้ ซึ่งเปล่งรัศมีแห่งความหรูหราและสง่างาม

ลุงโส่วซานอุทานว่า “เป็นของที่ดีจริงๆ”

เพี๊ยะ!

เขาถูกตบหัวอีกครั้ง

“อมตะ ทำไมคุณถึงตีฉันอีก” ลุงโส่วซานพูดด้วยความโกรธ ท้ายที่สุดแล้ว เขาผ่านวัยกลางคนไปแล้ว และการถูกอมตะชางเหม่ยตบหัวนั้นค่อนข้างน่าอาย

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ให้ฉันบอกคุณ อย่าแม้แต่จะคิดที่จะสัมผัสโลงศพนี้”

“อมตะ คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะสัมผัสโลงศพนี้ ผู้อาวุโสถังกล่าวก่อนหน้านี้ว่า สิ่งของในสุสานโบราณนั้นเป็นโบราณวัตถุทางวัฒนธรรม การขุดค้นและการโจรกรรมส่วนตัวนั้นผิดกฎหมาย ฉันจะกล้าฝ่าฝืนกฎหมายได้อย่างไร?” ลุงโส่วซานอธิบาย