บทที่ 94 หลินจิงจื้ออุทิศชีวิตของเธอแล้ว

คนส่งของคนนี้ดูธรรมดามาก แบบที่คุณเคยเห็นเขาแค่ครู่เดียว แต่เมื่อเขาเข้าไปในฝูงชนแล้วคุณจะจำเข้าไม่ได้อีกเลย

เขาสวมหมวก เสื้อกั๊กสีเหลือง รองเท้าผ้าใบสีดำ เขาไม่ต่างจากคนส่งของที่เราเห็นในชีวิตประจำวัน คนธรรมดา ๆ ที่ไม่สามารถจะธรรมดาไปกว่านี้แล้ว

ใครจะคิดว่า ผู้ชายคนนี้จะเป็นฆาตกรได้?

ในขณะที่ขอบคุณหลินจิงจื้อ เขาก้มลงหยิบกล่องอาหารจากมือของหลินจิงจื้อ ทันใดนั้น กริชอันแหลมคมได้หลุดออกมาจากแขนเสื้อด้านขวาของเขา และแทงหลินจิงจื้อเข้าไปในหัวใจ

เขาพยายามจะฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ดูเหมือนเขาจะมั่นใจในมีดของเขามาก ดังนั้นเมื่อมีดสั้นถูกแทงออกมา มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย แสดงถึงความภาคภูมิใจ

แต่มันเป็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เยี่ยชิวจับได้อย่างชัดเจน

แค่คนส่งของคนหนึ่งที่เพิ่งขี่สกู๊ตเตอร์มาเมื่อกี้นี้ เพิ่งลื่นล้ม พูดตามตรรกะนับว่าเขาโชคร้ายมาก เขาจะแสดงออกอย่างภาคภูมิใจได้อย่างไร?

นี่มันผิดปกติมาก

ดวงตาของเยี่ยชิวตกลงไปที่มือของคนส่งของ และเห็นกริช

"ระวัง!"

เยี่ยชิวตะโกนเสียงดัง ดึงมือทั้งสองข้างอย่างแรง และรถเข็นก็เลื่อนไปข้างหลัง พาหลินจิงจื้อหลีกเลี่ยงมีดที่อันตรายถึงชีวิต

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ฆาตกรพลาดการโจมตี เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วแทงคอของหลินจิงจื้อด้วยมีดอีกเล่ม

ฉันจะไม่ยอมแพ้ จนกว่าฉันจะฆ่าเป้าหมายของฉัน

ในช่วงเวลาวิกฤติ เยี่ยชิวตอบสนองอย่างรวดเร็ว

เขาเหยียดแขนขวาออกไป เพื่อป้องกันกริช

"ชิ่ง!"

กริชแทงลึกเข้าไปในผิวหนัง

ทันใดนั้น แขนขวาของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยเลือด

นักฆ่าไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนปิดกั้นกริชของเขาด้วยวิธีนี้ และดวงตาของเขาหดลงเล็กน้อย

ด้วยการใช้โอกาสนี้ เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องหลินจิงจื้อข้างหลังเขา และต่อยออกไปในเวลาเดียวกัน

นักฆ่านั่งยอง ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงหมัดของเยี่ยชิว จากนั้นก็ตีลังกากลับหลังเล็กน้อย และกระโดดลงไปในทะเลสาบใต้สะพานพร้อมกับเสียง "ป๊อป" และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เยี่ยชิวไม่ได้ไล่ตามเขา

เขากังวลว่าฆาตกรทำสิ่งนี้โดยเจตนาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา จากนั้นนักฆ่าอีกคนก็จะมาฆ่าหลินจิงจื้อ

อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยนักฆ่าคนนี้ไป

หลังจากที่ฆาตกรกระโดดลงไปในทะเลสาบ เขาใช้คาถาสะกดรอยอย่างรวดเร็ว และพลังงานสีดำจำนวนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น เขาลงไปในทะเลสาบพร้อมกับเสียง "หวด"

จากนั้น หลินจิงจื้อเห็นเลือดบนแขนขวาของเยี่ยชิว และถามด้วยความตื่นตระหนก "นายเป็นยังไงบ้าง เยี่ยชิว?"

"ผมโอเค" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม "นักฆ่าคนนี้เจ้าเล่ห์จริง ๆ เขาแกล้งทำเป็นคนส่งของ และเกือบจะทำสำเร็จแล้ว"

"ไม่ต้องสนใจเขาตอนนี้ ฉันจะพานายไปโรงพยาบาลก่อน" หลินจิงจื้อพูดอย่างร้อนใจ

"ไปโรงพยาบาลทำไม? ผมเป็นหมอ"

เยี่ยชิวลองดูเลือดที่ไหลลงมาตามแขนของเขา และมือทั้งมือของเขาเปื้อนสีแดงด้วยเลือด

"ไม่ นายบาดเจ็บเกินไป ฉันจะพานายไปโรงพยาบาลก่อน" หลังจากที่หลินจิงจื้อพูดจบ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเตรียมโทรหาใครบางคน

"ไม่เป็นอะไรจริง ๆ มันเป็นแค่อาการบาดเจ็บที่ผิวหนังเล็กน้อย ผมรักษาเองได้" หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาจึงร่ายคาถาห้ามเลือดทันที

ไม่นาน เลือดจึงหยุดไหล

"เห็นไหม มันโอเคถ้าผมบอกว่ามันโอเค" เยี่ยชิวยิ้ม

หลินจิงจื้อมองอย่างระมัดระวัง และพบว่าแขนของเยี่ยชิวไม่มีเลือดออกอีกต่อไปแล้ว และทันใดนั้นเธอพูดด้วยใบหน้าตรง "กลับบ้าน"

หลังจากกลับถึงวิลล่า

หลินจิงจื้อหยิบชุดทางการแพทย์ออกมา ชี้ไปที่โซฟา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง "นั่งลง"