บทที่ 940 ตัดเส้นชีพบรรพบุรุษ ตัดโชคลาภ

อมตะชางเหม่ยได้ยินความตั้งใจของเยี่ยชิวที่จะเอาโลงศพหยกขาวคุณภาพสูง ก็เริ่มกระวนกระวายใจและพูดว่า “เจ้าหนู ฉันจับตาดูโลงศพนั้นแล้ว คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ฉกมันไป”

เยี่ยชิวตะคอกอย่างเย็นชา “ถ้าฉันยืนกรานที่จะแย่งมันไปจากคุณ คุณจะทำอย่างไรกับมัน?”

“คุณ” อมตะชางเหม่ยจ้องมองที่เยี่ยชิวด้วยความโกรธ หากเขาสามารถเอาชนะเยี่ยชิวได้ เขาจะฟาดฟันอย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเอาชนะเยี่ยชิวได้

ดวงตาของอมตะชางเหม่ยกวาดไปรอบๆ และเขาก็ยิ้มแย้มว่า “เจ้าหนู ไม่ว่าในกรณีใด ฉันมีส่วนร่วมในการฆ่าหลงซาน คุณควรขอบคุณฉันนะ?”

“คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันด้วยวิธีอื่น แค่อย่าแย่งโลงศพหยกขาวคุณภาพสูงนั้นกับฉัน”

“นอกจากนี้ คุณยังเด็กและไม่ต้องการโลงศพนั่น ดูฉันสิ ฉันจะอายุมากขึ้นเรื่อยๆ และเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว แค่ให้โลงศพนั้นแก่ฉันเถอะ ถือว่าช่วยเถอะ!”

เยี่ยชิวพูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “ฉันก็ตั้งเป้าไปที่โลงศพนั้นอยู่แล้ว”

อมตะชางเหม่ยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะพูดว่า “เจ้าหนู ทำเงื่อนไข ตราบใดที่คุณไม่แย่งฉันเพื่อโลงศพนั้น ฉันจะให้คำขออื่นๆ ของคุณทั้งหมด”

“ฉันต้องการยันต์ดาบสิบอัน” เยี่ยชิวกล่าว

“ตกลง!” อมตะชางเหม่ยตอบทันที

เยี่ยชิวมองดูอมตะชางเหม่ยด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร “ผู้อาวุโส คุณไม่ได้บอกว่าก่อนหน้านี้ไม่มียันต์ดาบอีกต่อไปแล้ว ทำไมคุณถึงพร้อมใจยอมตอนนี้?”

อมตะชางเหม่ยอธิบายว่า “ยันต์ดาบเป็นของล้ำค่าเช่นนี้ ฉันจะขายทั้งหมดให้กับคุณได้อย่างไร?”

“เนื่องจากภูเขาหลงหู่ของเราตกต่ำเช่นนี้ ฉันจึงต้องเก็บเครื่องรางอันทรงพลังไว้สักสองสามอันไว้เผื่อไว้?”

“ความจริงก็คือ ฉันยังมียันต์ดาบอยู่สิบอัน หลังจากการเดินทางไปยังภาคตะวันออกเฉียงเหนือสิ้นสุดลง ฉันจะกลับไปที่ภูเขาหลงหู่เพื่อเอายันต์ดาบกลับมา”

“เพียงแค่ว่าหากไม่มียันต์ดาบ ในกรณีที่ภูเขาหลงหู่เผชิญกับสถานการณ์ที่สำคัญในอนาคต มันจะเป็นปัญหา”

“เจ้าหนู คุณต้องสัญญากับฉันว่า หากภูเขาหลงหู่เผชิญกับอันตรายในอนาคต คุณจะไม่ยืนเฉย”

เยี่ยชิวขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณหมายความว่าอย่างไรผู้อาวุโส? คุณกำลังพยายามต่อรองกับฉันอยู่หรือเปล่า คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะต่อรองกับฉันตอนนี้หรือไม่?”

“ฉัน...…” อมตะชางเหม่ยกัดฟัน “ฉันจะให้ยันต์ดาบแก่คุณฟรี แต่คุณไม่สามารถแย่งโลงศพหยกขาวไปจากฉันได้!”

น้ำเสียงของเยี่ยชิวอ่อนลง “ฉันสามารถให้โลงศพหยกขาวแก่คุณได้ แต่คุณต้องยอมรับเงื่อนไขหนึ่งข้อ”

“เงื่อนไขอะไร?” อมตะชางเหม่ยถามอย่างกระตือรือร้น

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ช่วยฉันหายาอายุวัฒนะพันปีให้ฉันหน่อย”

“ไม่มีปัญหา” อมตะชางเหม่ยเห็นด้วยทันที “แม้ว่าฉันต้องแลกชีวิต ฉันจะช่วยคุณค้นหายาอายุวัฒนะพันปี”

“นั่นก็ถูกต้องแล้ว” เยี่ยชิวพูดอย่างสบายๆ

อมตะชางเหม่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกและสั่งถังเฟยว่า “จัดการให้ใครสักคนส่งโลงศพหยกขาวคุณภาพสูงนี้ไปให้ภูเขาหลงหู่”

ถังเฟยตอบด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “อมตะ ฉันต้องรายงานเรื่องนี้ต่อเทพทหารก่อนตัดสินใจ”

อมตะชางเหม่ยไม่พอใจและจ้องมองไปที่ถังเฟย “คุณหมายถึงอะไร? คุณต้องรายงานเทพทหารสำหรับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จริงๆ หรือไม่?”

“คุณจงใจพยายามสร้างปัญหากับฉันเหรอ?”

“ฉันเคยช่วยคุณมาหลายครั้งแล้ว ช่วยฉันสักครั้งไม่ได้เหรอ?

ถังเฟยพูดอย่างจริงจังว่า “อมตะ ฉันเป็นนักรบของวังซาตาน และฉันต้องรายงานเรื่องทั้งหมดต่อเทพทหาร นี่คือระเบียบวินัย โปรดเข้าใจด้วย”

“เข้าใจอะไร!” อมตะชางเหม่ยตอบโต้ด้วยความโกรธ “คุณบอกเทพทหารว่าฉันได้อ้างสิทธิ์ในโลงศพหยกขาวนี้แล้ว หากใครกล้าหยุดฉัน ฉันก็จะไม่ลังเลที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขา ฮึ่ม!”

เมื่อเห็นว่าอมตะชางเหม่ยโกรธมาก เยี่ยชิวจึงกล่าวว่า “เอาล่ะ ผู้อาวุโส เรื่องที่นี่เกือบจะยุติแล้ว รีบมาดำเนินเรื่องหลักกันดีกว่า”

“ไป!” อมตะชางเหม่ยจ้องมองด้วยความโกรธที่ถังเฟย และบุกออกจากสุสาน

เยี่ยชิวกระซิบกับถังเฟยว่า “เมื่อเราจากไปแล้ว ให้ขนโลงศพหยกขาวคุณภาพสูงนี้ออกไปทันที”