บทที่ 96 เปิดดวงตาสวรรค์ (กลาง)

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเยี่ยชิวออกมาจากห้องน้ำ โดยอุ้มหลินจิงจื้อไว้

"นายนี่มันร้ายจริง ๆ นายสู้มาก นายทำให้ฉันเหนื่อย ฉันแทบจะหมดแรงแล้ว"

ผมของหลินจิงจื้อยุ่งเหยิง และผิวขาวของเธอแดงก่ำ หลังจากออกกำลังกาย เธอดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

เยี่ยชิวกล่าวว่า "พี่หลิน เรื่องนี้พี่โทษผมไม่ได้นะ ส่วนใหญ่เป็นเพราะพี่ที่เอาแต่ขอมัน เอวของผมเจ็บไปหมด และขาของผมไม่มีแรงแล้วตอนนี้"

"เชอะ นายกล้าจะโทษฉัน เมื่อกี้นายเหมือนตุ๊กตาเท็ดดี้ตัวน้อยด้วยซ้ำ นายนี่มันป่าเถื่อนเกินไป"

"แล้วคุณชอบไหม?"

"ฉันชอบมันมาก เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนฉันอยู่บนสวรรค์เลย มันวิเศษมาก และสบายมาก" หลินจิงจื้อไม่อายเลย

"พี่ชอบก็โอเคแล้ว" เยี่ยชิวมีความสุขเล็กน้อยที่เขาสามารถทำให้ผู้หญิงของเขาพอใจได้ นี่เป็นสิ่งที่เติมเต็มใจมาก

"น่าเสียดายที่ทักษะของนายยังเด็กเกินไป ฉันจะสอนเคล็ดลับบางอย่างให้นายในครั้งต่อไป"

"พี่รู้วิธีด้วยเหรอ?"

หลินจิงจื้อกลอกตาไปที่เยี่ยชิว และพูดว่า "ฉันแค่ดูหนังมาเยอะ และได้รับประสบการณ์บางอย่าง คราวหน้ามาดูพวกเขาด้วยกันใต้ผ้าห่ม และฝึกพร้อมกับดูไปด้วย โอเคไหม?"

"ดี"

มีเพียงคนโง่เท่านั้น ที่จะปฏิเสธสิ่งที่ดีเช่นนี้

"ฉันเหนื่อยนิดหน่อยและอยากงีบ นายอยากนอนกับฉันไหม?" หลินจิงจื้อกะพริบตาโตของเธอ ขนตายาวของเธอสั่นเทา

"ผมยังไม่อยากนอน"

ไม่ใช่ว่าเยี่ยชิวไม่อยากนอน แต่เขากลัว

หลินจิงจื้อเป็นนางฟ้า ไม่เพียงแต่เธอสวย และมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น แต่เธอยังมีทักษะในด้านนั้นมากอีกด้วย หากเธอนอนบนเตียงเดียวกันกับเขาอีกครั้ง เขาอาจจะอดทรมานเธออีกครั้งไม่ได้

แม้ว่าเยี่ยชิวจะคิดอยู่ในใจ แต่ร่างกายของเขาก็ทนไม่ได้!

เด็กผู้ชายยังเด็ก และต้องปกป้องไตของพวกเขา

"นายไม่อยากนอนกับฉันจริง ๆ เหรอ?" หลินจิงจื้อเลิกคิ้ว จ้องมองเยี่ยชิวด้วยความโกรธ และพูดว่า "นายไม่ชอบฉันเลย และนายยังคิดถึงไป๋ปิงอยู่ใช่ไหม?"

เยี่ยชิวพูดอย่างเร่งรีบ "ที่ไหนล่ะ คนเดียวที่ผมชอบคือพี่"

หลินจิงจื้อไม่เชื่อ และถามว่า "นายกล้าพูดว่านายไม่ได้คิดถึงไป๋ปิงรึเปล่า?"

"หัวหน้าไป๋เป็นเจ้านายของผม และผมเคารพเธอมาก สำหรับความคิดอื่น ๆ ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย" เยี่ยชิวกล่าว

"นายไม่ได้โกหกฉัน ทุกอย่างที่นายพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?"

"ผมไม่โกหกพี่แน่นอน"

"เอาล่ะ

จุ๊บ!

หลินจิงจื้อจูบเยี่ยชิวที่แก้ม แล้วพูดอย่างอ่อนโยน "ที่รัก ฉันมอบตัวฉันทั้งหมดให้นายแล้ว นายช่วยยอมรับคำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันได้ไหม?"

"ไม่ต้องบอกว่าข้อเดียวหรอก แม้ว่าจะเป็นร้อยคำขอก็ตาม ตราบใดที่ผมทำได้ ผมก็ยอม" เยี่ยชิวถามว่า "จะขออะไรเหรอ?"

"หาโอกาสไปนอนกับไป๋ปิง"

"ว่าไงนะ?"

เยี่ยชิวคิดว่าเขาได้ยินผิด

"ฉันบอกให้นายหาโอกาสไปนอนกับไป๋ปิง" หลินจิงจื้อพูดซ้ำอีกครั้ง

เยี่ยชิวมองไปที่หลินจิงจื้อด้วยความตกใจ

ฉันคิดกับตัวเองว่า ผู้หญิงคนนี้ป่วยทางจิตหรือเปล่า?

ฉันเพิ่งนอนกับเธอ แล้วเธอก็ชวนฉันนอนกับผู้หญิงอื่น จริง ๆ เธออยากทำอะไรกันแน่?

แบ่งปันแฟนของคุณกับคนอื่นเหรอ?

หรือเธอกำลังทดสอบตัวเองอยู่?

เยี่ยชิวไม่แน่ใจเกี่ยวกับความคิดภายในที่แท้จริงของหลินจิงจื้อ ดังนั้นเขาจึงจงใจพูดด้วยสีหน้าตรงไปตรงมา "พี่หลิน อย่าล้อเล่นแบบนั้นอีก"

"ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันจริงจัง" หลินจิงจื้อกล่าว