บทที่ 962 เหตุการณ์กะทันหัน

เยี่ยชิว ดึงยันต์และท่องคาถาไปด้วยอย่างเงียบ ๆ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็แปะยันต์ทั้งสองเข้าไปในร่างของเซียวอี้เหริน

สิบนาทีต่อมา

เยี่ยชิวยื่นนิ้วออกแล้วสะบัดหางของเข็มทอง

เข็มทองคำที่สั่นเทาทั้งหมดนั้นก็หยุดลงทันที

เยี่ยชิวใช้มือขวาดึงเข็มทองคำออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดกับเซียวอี้เหรินว่า: "ลืมตาแล้วดูสิ"

เซียวอี้เหรินลืมตาขึ้นและเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา

“ฉัน ฉันมองเห็นแล้ว”

เซียวอี้เหริน เหลือเชื่อเล็กน้อย เธอไม่คิดเลยว่า ดวงตาตัวเองจะมีถูกรักษาให้หายขาดได้จริงๆ

เยี่ยชิว ยิ้มและพูดว่า "ดวงตาของคุณหายขาดแล้ว"

“คุณคือหมอเยี่ยใช่ไหม?” เซียวอี้เหรินเหลือบมองเยี่ยชิว ใบหน้าที่สวยงามของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว และเธอก็ก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว

หมอเยี่ยหล่อมาก!

หล่อกว่าที่คิดซะอีก!

เยี่ยชิว พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: "ใช่ ฉันคือเยี่ยชิว"

ทันใดนั้น เซียวอี้เหรินก็ลุกขึ้นยืน โน้มตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเยี่ยชิว และกอดคอของเขาด้วยแขนของเธอ

นี้……

เยี่ยชิว ทำตัวไม่ถูก

เธอกำลังจะทำอะไร?

เซียวอี้เหริน ร้องไห้ด้วยความดีใจและพูดด้วยความขอบคุณว่า: "คุณหมอเยี่ย ขอบคุณนะ"

เยี่ยชิวตบหลังเซียวอี้เหริน แล้วพูดเบาๆ: "ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ"

ขณะที่เซียวอี้เหรินกำลังจะพูด เซียวจ้านก็เข้ามาจากด้านนอกและตกตะลึงเมื่อเห็นเยี่ยชิวและเซียวอี้เหรินกอดกัน

“ พี่สาว คุณและหัวหน้าพัฒนาเร็วไปหน่อยไหม!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เซียวอี้เหรินก็รีบออกมาจากอ้อมแขนของเยี่ยชิวและจ้องมองไปที่เซียวจ้านด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ: "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ"

“ฉันพูดไร้สาระตรงไหน เห็นได้ชัดว่าคุณสองคน…” เซียวจ้านหัวเราะเบา ๆ : “พี่สาว คุณเป็นคนขี้อายหน้าบานฉันเข้าใจ”

ใบหน้าของเซียวอี้เหรินยิ่งแดงขึ้น และเธอก็เดินไปดึงหูของเซียวจ้าน

“เจ็บๆพี่สาว ปล่อยเร็ว” เซียวจ้านกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เซียวอี้เหริน ตะคอกอย่างเย็นชาว่า: "ถ้าคุณกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันไม่ปล่อยแกแน่"

“ฉันไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว เอ้ะ พี่สาวคุณมองเห็นได้แล้วเหรอ?” เซียวจ้านพึ่งตระหนักได้

เซียวอี้เหรินปล่อยเซียวจ้านแล้วพูดว่า "หมอเยี่ยรักษาดวงตาของฉันแล้ว"

“ดีมากเลยจริงๆ” เซียวจ้านมีความสุขมาก จากนั้นเดินไปหาเยี่ยชิว คุกเข่าลงและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: "หัวหน้า ขอบคุณคุณมากๆ!"

เยี่ยชิวดึงเซียวจ้านลุกขึ้นและพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับฉัน"

เซียวอี้เหรินพูดว่า: "คุณหมอเยี่ย ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไง หรือว่า ฉันทำอาหารให้คุณกินสักมื้อไหม"

เซียวจ้านรับพูดต่อทันทีว่า: "หัวหน้า ฉันขอบอกคุณก่อนเลยนะว่าพี่สาวของฉันเก่งทุกเรื่องนะ เธอทำอาหารก็อร่อยมาก คุรจะลองดูไหม?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "การทำอาหารที่บ้านมันลำบากเกินไป ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ"

เซียวจ้านถามเซียวอี้เหริน: "พี่สาว คุณคิดอย่างไร?"

เซียวอี้เหรินกล่าวว่า: "ออกไปกินข้าวข้างนอกก็ได้ แต่คุณหมอเยี่ยแต่บอกล่วงหน้าก่อนนะว่ามื้อนี้ฉันเลี้ยงคุณเอง"

“ได้” เยี่ยชิวตอบตกลงทันที

“พวกคุณรอฉันก่อน ฉันจะเปลี่ยนรองเท้า” หลังจากที่เซียวอี้เหรินพูดจบ เขาก็รีบเข้าไปในห้องด้านใน

เยี่ยชิว ถามเซียวจ้าน: "ทั้งสามคนนั่นจัดการเสร็จแล้วใช่ไหม?"

“อื้ม ตามคำสี่งของหัวหน้า ฉันหักมือของพวกเขาแล้ว” เซียวจ้านกล่าวว่า “ก่อนชายที่ชื่อหวงจากไปนั้นดขาหยิ่งผยองมากแล้วยังบอกว่าให้รอก่อนดูเหมือนว่าเขาจะกลับมาแก้แค้น”

เยี่ยชิว กล่าวด้วยรอยยิ้ม: "เศรษฐีก็เป็นเช่นนี้ปหละ ตัวเองไม่มีความสามารถอะไรและชอบสร้างปัญหา พวกเขาไม่เต็มใจที่จะถูกทุบตีและต้องการแก้แค้น"

เซียวจ้านกล่าวว่า: "ตระกูลหวงในเมืองปักกิ่งมีกำลังพลังค่อนข้างมาก ฉันกังวลว่า ... "

“ไม่ต้องกังวล” เยี่ยชิวกล่าวว่า: “ตราบใดที่เขากล้าสร้างปัญหาให้กับคุณ คุณก็สามารถต่อสู้กับเขาได้ ตราบใดที่ไม่ทำให้เขาเสียชีวิตก็พอ”