บทที่ 966 ลอบสังหารเยี่ยชิว(หลัง)

เยี่ยต้าเป่ารู้สึกสับสนเมื่อได้ยินสัญญาณไม่ว่างจากโทรศัพท์มือถือของเขา

"เกิดอะไรขึ้น?"

เหลียงเหวินเย่ว์ เห็นสีหน้าของเยี่ยต้าเป่าผิดปกติ จึงถามเสียงดัง

“หลินจิงจื้อบอกว่าไม่ต้องการลงทุนแล้วตัดสายไป”

หลังจากที่เยี่ยต้าเป่าพูดจบ เขาก็เริ่มด่าว่า: "คนอื่นก่อตั้งบริษัทเลยต้องไปขอให้คนอื่นมาร่วมลงทุนด้วย ตอนนี้ฉันเสนอตัวแต่เธอกลับบอกว่าไม่ต้องการ ผู้หญิงคนนี้ป่วยทางจิตหรือเปล่า?"

เหลียงเหวินเย่ว์ยิ้มแล้วพูดว่า: "อย่าโกรธเลย โทรต่อๆ"

“ถ้าหลินจิงจื้อ รู้ว่าคุณเป็นลูกชายของชายที่รวยที่สุดในประแคว้นหวา เธอคงต้องเปลี่ยนใจแน่นอน”

“เพราะยังไงแล้ว เมื่อได้เข้าไปพัวพันกับคนที่รวยที่สุดแล้ว ก็หาเงินมันก็ง่ายขึ้นแน่ๆ”

เยี่ยต้าเป่า พยักหน้าและกดโทรศัพท์อีกครั้ง

ในไม่ช้า เสียงเย็นชาของหลินจิงจื้อ ก็ดังมาจากโทรศัพท์: "มีเรื่องอะไร?"

“คุณหลิน ฉันชื่อเยี่ยต้าเป่า เมื่อกี้ฉันยังพูดไม่จบ…”

ก่อนที่เยี่ยต้าเป่าจะพูดจบ เสียงของหลินจิงจื้อก็ดังขึ้น: "คุณไม่ได้พูดให้ชัดเจนมันก็เรื่องของคุณ แต่ฉันได้พูดอย่างชักเจนแล้วว่า ฉันไม่ต้องการการลงทุน"

เพี้ยะ!

การโทรถูกตัดสายอีกครั้ง

เยี่ยต้าเป่าโกรธจนต้องการทุบโทรศัพท์ของเขาเป็นชิ้น ๆ ในฐานะลูกชายของชายที่รวยที่สุดนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกปฏิเสธ

ยิ่งกว่านั้นเขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

นี่มันเป็นการตบหน้าเขาชัดๆ

“วางอีกแล้วเหรอ?” เหลียงเหวินเย่ว์ถาม

“ใช่” เยี่ยต้าเป่าด่าว่า “เชี้ยเอ๋ย ถ้าหลินจิงจื้อยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันจะตบเธอให้ตายไปเลย”

เหลียงเหวินเย่ว์ กล่าวว่า: "คุณโทรต่อสิ ฉันไม่เชื่อว่าหลินจิงจื้อจะไม่ต้องการเงินลงทุนจริงๆ"

เยี่ยต้าเป่า พูดด้วยความโกรธว่า: "ฉันไม่อยากคุยกับคนบ้าคนนี้ พี่เหลียง ฉันอยากโทรก็โทรเองเลย"

"ได้ ฉันโทรเอง" เหลียงเหวินเย่ว์รับโทรศัพท์จากเยี่ยต้าเป่าและปลอบใจเขา: "ต้าเป่า ใจเย็น ๆ ไม่จำเป็นต้องโกรธกับคนเช่นนี้"

หลังจากพูดจบเหลียงเหวินเย่ว์ ก็เริ่มโทรหาหลิงจิงจื้ออีกครั้ง

ตู๊ด--

ทันทีที่โทรศัพท์ดังขึ้น มันก็วางสายไป

เหลียงเหวินเย่ว์ ไม่ยอมยอมแพ้ แล้วโทรต่อเรื่อยๆ

ตู๊ด--

โทรศัพท์ดังขึ้นและวางสายอีกครั้ง

“เหอะ หลินจิงจื้อคนนี้มีเอกลักษณ์ที่ดีมาก เธอกลับวางสายฉันจริงๆ”

เหลียงเหวินเย่ว์ยิ้มและโทรต่อไป

เขาโทรไปมากกว่าสิบสายติดต่อกัน แต่ หลินจิงจื้อ ก็วางสายไปทั้งหมด ซึ่งทำให้เขาโกรธเล็กน้อย

ให้ตายเถอะ ผู้หญิงอะไรจะหยิ่งขนาดนั้น?

เหลียงเหวินเย่ว์ยังคงโทรต่อไป “ฉันไม่เชื่อว่า ผู้หญิงคนนี้จะไม่รับโทรศัพท์”

ในที่สุดก็ต่อสายได้แล้ว

ก่อนที่เหลียงเหวินเย่ว์จะอ้างปากพูด เสียงของหลินจิงจื้อก็ดังขึ้น: "ฉันกำลังประชุมอยู่ และคุณก็โทรมาเรื่อยๆ ขอถามหน่อย ที่บ้านคุณมีคนตายเหรอ?"

ที่บ้านมีคนตายเหรอ!

ทันใดนั้นความโกรธของเหลียงเหวินเย่ว์เพิ่มขึ้น ก่อนที่เขาพูด เสียงของหลินจิงจื้อ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง: "โอ้ อีกอย่าง เมื่อกี้ฉันด่าคนไม่ใช่คุณ"

"ลาก่อน!"

เพี้ยะ!

โทรศัพท์ก็ถูกวางสายอีกครั้ง

เหลียงเหวินเย่ว์ ถือโทรศัพท์มือถือไว้และกำลังนึกถึงคำพูดของหลินจิงจื้อเมื่อกี้

“เธอบอกที่ด่าคนไม่ใช่เขา หมายความว่าไง? ฉันไม่ได้เป็นคนงั้นเหรอ...ไอ้สารเลว!”

หลังจากที่เหลียงเหวินเย่ว์ตอบสนองได้ เขาก็ทุบโต๊ะกาแฟอย่างแรง สะบีดมือของเขาด้วยความเจ็บปวด

“พี่เหลียง คุณไม่เป็ฯอะไรใช่ไหม?”

เยี่ยต้าเป่า มองไปที่ เหลียงเหวินเย่ว์ด้วยความประหลาดใจ

เขาสับสนมาก หลินจิงจื้อพูดอะไรไป และทำไมเหลียงเหวินเย่ว์ถึงโกรธมากเช่นนี้?