ตอนที่ 975
บทที่ 977 เยี่ยหวู่เว่ยเจ้าเล่ห์
October 21, 2026
เยี่ยต้าเป่ารู้สึกหวาดกลัวกับการจ้องมองของเยี่ยชิวมาก จนเขาคุกเข่าต่อหน้าเยี่ยชิวโดยไม่ได้ตั้งใจ
ตุ๊บ!
เยี่ยต้าเป่าขอร้อง “เยี่ยชิว ไม่นะ พี่ ไว้ชีวิตฉันเถอะ!”
“ฉันจะไม่กล้าอีกแล้ว”
“ฉันขอร้องพี่”
คนขี้ขลาด!
ใบหน้าของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย และผู้ขี้ขลาดคนนี้ก็คุกเข่าลงก่อน
เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสน ตระกูลเยี่ยเต็มไปด้วยพรสวรรค์ รุ่นที่สามสร้างขยะเช่นนี้ได้อย่างไร?
“แล้วถ้าฉันไม่ไว้ชีวิตคุณล่ะ?” เยี่ยชิวกล่าวอย่างเย็นชา
เยี่ยต้าเป่าด้วยใบหน้าซีดเซียวกล่าวว่า “พี่ ในที่สุดเราก็เป็นตระกูล นอกจากนี้ เราเป็นเพียงคนเดียวที่มาจากตระกูลเยี่ย รุ่นที่สาม โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย”
“คุณอย่ากังวล ฉันจะไม่ทำร้ายคุณอีกต่อไป”
“ฉันจะฟังคุณ ไม่ว่าคุณขอให้ทำอะไร ฉันก็จะทำ……”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “เห่าเหมือนสุนัข”
โดยไม่ลังเลเลย เยี่ยต้าเป่ากล่าวว่า “โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง”
ปัง!
เยี่ยชิวโกรธมากจนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วง เขาเตะ เยี่ยต้าเป่าออกไป และดุว่า “ไม่มีกระดูกสันหลัง คุณทำให้ตระกูลเยี่ยรู้สึกอับอาย”
“คุณมันขยะแขยง เสียอากาศเปล่าๆ สำหรับการมีชีวิตอยู่ และอาจฆ่าคุณได้เช่นกัน”
เมื่อได้ยินว่าเยี่ยชิวต้องการฆ่าเขา เยี่ยต้าเป่าก็ตัวสั่นด้วยความกลัว คลานไปหาเยี่ยชิวเหมือนสุนัข กอดขาเยี่ยชิว แล้วพูดทั้งน้ำตาว่า “พี่ ฉันคิดผิดไปแล้ว”
“คุณจะตีฉันก็ได้ ตราบใดที่มันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น คุณจะตีฉันก็ได้ตามที่คุณต้องการ”
“ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะ เพื่อเห็นแก่ปู่และหน้าพ่อของฉัน ฉันขอร้อง”
ปัง!
เยี่ยชิวเตะเยี่ยต้าเป่าออกไปอีกครั้ง จากนั้นพูดอย่างเย็นชา “เยี่ยต้าเป่า คุณโชคดีจริงๆ”
“หากคุณไม่ได้เกิดในตระกูลเยี่ย และพ่อของคุณมีเพียงคุณเป็นลูกชาย คุณจะต้องถึงวาระในวันนี้”
“ฉันสามารถไว้ชีวิตคุณได้ แต่จำไว้ว่า แม้ว่าโทษประหารชีวิตจะหลีกเลี่ยงได้ แต่โทษของการมีชีวิตอยู่นั้นยากที่จะหลีกเลี่ยง”
เมื่อเยี่ยต้าเป่าได้ยินว่าเยี่ยชิวจะไม่ฆ่าเขา ก็ดีใจมากและยังคงโค้งคำนับเยี่ยชิว
ปัง ปัง ปัง
ขณะที่เยี่ยต้าเป่ายังคงโค้งคำนับ เขาก็พูดอย่างขอบคุณว่า “ขอบคุณนะพี่ ขอบคุณ”
ฮึ่ม!
เยี่ยชิวตะคอกอย่างเย็นชา หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดหมายเลข
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เมื่อเชื่อมต่อสายแล้ว เสียงวัยกลางคนก็ดังมาจากปลายอีกด้านหนึ่ง “สวัสดี ฉันชื่อเยี่ยหวู่เว่ย นี่ใคร?”
“ฉันคือเยี่ยชิว” เยี่ยชิวแนะนำตัวเอง
ที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์ เยี่ยหวู่เว่ยรู้สึกประหลาดใจชั่วขณะ จากนั้นก็หัวเราะเบาๆ “เยี่ยชิว อะไรทำให้คุณคิดที่จะโทรหาฉัน?”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “เยี่ยต้าเป่ามาที่เจียงโจวเพื่อฆ่าฉัน และแม้กระทั่งลักพาตัวหลินจิงจื้อ ฉันอยากจะถามว่าเป็นความคิดของคุณหรือความคิดของเขาเอง?”
“อะไรนะ?” เสียงอุทานที่น่าตกใจดังมาจากโทรศัพท์ เห็นได้ชัดว่า เยี่ยหวู่เว่ยไม่รู้ถึงการกระทำของเยี่ยต้าเป่า และสาปแช่งว่า “เด็กที่ไม่กตัญญูคนนี้กล้าที่จะวางมือกับตระกูลของเขาเอง อุกอาจอย่างยิ่ง”
“เยี่ยชิว ฉันไม่รู้ว่าเยี่ยต้าเป่าไปที่เจียงโจว และฉันก็ไม่รู้เลยถึงการกระทำของเขาที่นั่น”
“แต่การกระทำของเจ้าเด็กนั้นน่ารังเกียจมาก มันเป็นความผิดของฉันในฐานะพ่อ”
“ดังสุภาษิตที่ว่า ถ้าเด็กไม่ได้รับการสอน นั่นเป็นความผิดของพ่อ”
“ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฉันจัดการกับเรื่องธุรกิจต่างๆ ทุกวัน โดยละเลยวินัยต้าเป่า ฉันอยากจะขอโทษคุณ ฉันขอโทษ”
“เยี่ยชิว คุณกับคุณหลินโอเคไหม? เด็กบ้าคนนั้นทำร้ายคุณทั้งคู่หรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เยี่ยชิวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลุงสองของเขาจะกลายเป็นคนที่รวยที่สุดในจีน ทักษะของเขาในการจัดการความสัมพันธ์และสถานการณ์นั้นน่าทึ่งอย่างแท้จริง
หลังจากทราบสถานการณ์แล้ว เยี่ยหวู่เว่ยดุเยี่ยต้าเป่าก่อน จากนั้นยอมรับความผิดของตัวเอง ขอโทษเยี่ยชิว และถามถึงความเป็นอยู่ที่ดีของเยี่ยชิวและหลินจิงจื้อ โดยแสดงความห่วงใยของผู้อาวุโสต่อรุ่นน้อง
คำที่ดูเหมือนธรรมดาเหล่านี้จริงๆ แล้วมีความหมายหลายชั้น
โดยไม่ต้องพูดเกินจริง นี่คือการสนทนาระดับหนังสือเรียน
สิ่งสำคัญที่สุดคือในฐานะพ่อ เยี่ยหวู่เว่ย ไม่เคยวิงวอนให้ เยี่ยต้าเป่าเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดการสนทนา
เพราะในขณะนี้ การร้องขอความเมตตาใดๆ มีแต่จะส่งผลย้อนกลับ