บทที่ 984 มรดกของจางซานเฟิง

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเยี่ยชิวก็ย่ำแย่ขึ้นมา

เขามาภูเขาอู่ตานในครั้งนี้ เพราะมีเป้าหมายคือเข้าไปในหอเก็บคัมภีร์ แล้วศึกษาคัมภีร์วิชาการต่อสู้ในนั้น ใครจะรู้ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้

แม่มันถอะ ถูกหลอกแล้ว!

เยี่ยชิวด่าในใจอย่างหนัก ผู้อาวุโสคนนี้ดูเหมือนจะมีรูปลักษณ์ที่ใจดี แต่จริงๆ แล้วกลับเต็มไปด้วยความคิดไม่ดี เรียกได้ว่า...

เฒ่าเจ้าเล่ห์!

เยี่ยชิวรู้สึกหดหู่มาก เขาพูดว่า

“ผู้อาวุโส คุณคิดสูงเกินไปถึงข้าแล้ว คัมภีร์ถูกขโมยไปหลายปีแล้วยังไม่พบ แล้วฉันจะหามันได้อย่างไร?"

"อีกอย่าง การขโมยเกิดขึ้นมากว่าหกสิบปีแล้ว คนที่ขโมยคัมภีร์ในขณะนั้นคงจากโลกนี้ไปแล้ว"

“ถึงแม้ว่าผมจะมีใจอยากช่วยหา แต่ก็ไม่มีความสามารถนั้น!”

ชงซวีเต้าเหรินพูดว่า “จริงๆ แล้ว นับตั้งแต่คัมภีร์หายไป ภูเขาอู่ตานตั้งก็ได้ทำการสืบสวนอย่างลับๆมาโดยตลอด"

"หนึ่งชั่วอายุคนผ่านไป ไม่เคยยอมแพ้"

"อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สูญหายไม่ใช่เพียงหนึ่งหรือสองเล่มของคัมภีร์ แต่เป็นทั้งหมดในหอเก็บคัมภีร์"

“ประมุขเยี่ย ก่อนที่อาจารย์ของฉันจะแปลี่ยนร่าง เขาไม่ได้กินข้าวแม้แต่เมล็ดเดียว ไม่ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว ไม่ยอมหายใจจนสุดท้าย เนื่องจากเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีหน้าที่จะไปพบกับบรรพบุรุษของภูเขาอู่ตาน เพราะหอเก็บคัมภีร์ถูกขโมยในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง"

"เป็นเพราะฉันบอกอาจารย์ว่า ฉันจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตในการค้นหาคัมภีร์ อาจารย์ของฉันถึงได้ปิดตาลง"

"ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันได้พยายามอย่างหนัก และในที่สุดก็มีเบาะแสบ้างแล้ว"

อ้อ?

ตาของเยี่ยชิวเป็นประกายออกมา “ผู้อาวุโส ผลการสืบสวนเป็นอย่างไร?”

ชงซวีเต้าเหรินพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฉันสงสัยว่ากลุ่มคนที่ขโมยคัมภีร์ไปในครั้งนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญจากพระราชวังต้องห้าม”

เยี่ยชิวจึงถามต่อว่า “ทำไมผู้อาวุโสถึงเชื่อเช่นนั้น?”

ชงซวีเต้าเหรินตอบว่า “ฉันได้ติดตามเรื่องนี้มาหลายปี และไม่เคยเห็นคนภายนอกใช้วิชาของวัดอู่ตานเลยในแวดวงยุทธภพ นั่นหมายความว่า กลุ่มคนนั้นหลังจากขโมยคัมภีร์ไป ก็ไม่ได้แพร่กระจายคัมภีร์ออกไป"

"พวกเขามีความเป็นไปได้สูงที่จะเก็บคัมภีร์ไว้ในที่อื่น"

"และเมื่อนึกถึงวิชาการต่อสู้ที่น่ากลัวของพวกเขา ฉันคิดไปคิดมา ในแวดวงยุทธภพมีเพียงหนึ่งอำนาจที่มีความสามารถนี้ นั่นคือ พระราชวังต้องห้าม"

เยี่ยชิวถามต่อ "มีหลักฐานไหม?"

ชงซวีเต้าเหรินส่ายหัว "คนของพระราชวังต้องห้ามล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นสูง หากจริงๆ แล้วเป็นพวกเขาที่ทำ พวกเขาจะไม่ยอมให้ฉันหาหลักฐานได้"

"ถอยหลังกลับมาหนึ่งหมื่นก้าว แม้ว่าจะหาหลักฐานได้ ฉันก็ไม่มีทางจัดการกับพวกเขา"

"พวกนั้น เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่สุดๆ!"

เยี่ยชิวยิ้มเจื่อน “ผู้อาวุโส แม้ว่าในอดีตการขโมยคัมภีร์วิชาการต่อสู้จริงๆ เป็นฝีมือของพระราชวังต้องห้าม ผมก็ไม่มีทางช่วยท่านเอาคืนมาได้"

"ท่านเองก็พูดแล้ว พวกนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่"

"แล้วผมจะต่อกรกับพวกเขาได้อย่างไร?"

"ประมุขเยี่ย อย่าดูถูกตนเองเลย ฉันได้พบคนมากมาย และคุณมีศักยภาพอย่างแน่นอนที่จะช่วยวัดอู่ตานหาคัมภีร์มาคืนได้" ชงซวีเต้าเหรินดูเหมือนจะมีความมั่นใจในเยี่ยชิวเป็นอย่างมาก จึงพูดต่อ "ประมุขเยี่ยมีพรสวรรค์ทางการต่อสู้ที่เป็นเลิศในรุ่นนี้ ฉันเชื่อว่า ไม่นานพวกคนเก่าแก่ของพระราชวังต้องห้ามจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ"

"จริงๆ แล้ว ปีก่อนฉันเคยหาคนมาหนึ่งคน หวังว่าเขาจะช่วยหาคัมภีร์คืน"

"คนนั้นตกลง แต่หลังจากนั้น... อืม..."

ชงซวีเต้าเหรินถอนหายใจยาว สีหน้าเศร้าโศก

"แล้วหลังจากนั้นเป็นอย่างไร?" เยี่ยชิวถามต่อ

"หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด คนนั้นสูญหายไป ไม่รู้ชะตากรรม" ชงซวีเต้าเหรินตอบ "พูดมาก็ค่อนข้างบังเอิญ คนนั้นมีนามสกุลเดียวกับประมุขเยี่ย"

นามสกุลเยี่ย?

เยี่ยชิวตกใจ เขานึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา หรือว่าจะเป็น....