ตอนที่ 1019
บทที่1021 ในวันส่งท้ายปีเก่า โปรดไปที่พระราชวังต้องห้ามเพื่อตาย
October 21, 2026
หลงเอ้อร์！
เมื่อเยี่ยชิวได้ยินชื่อนี้ก็ตกใจเป็นอย่างมาก：“พระราชวังต้องห้ามหลงเอ้อร์?”
ชายชรายิ้มและพยักหน้า：“ใช่ ข้าเอง”
ใบหน้าของเยี่ยชิวนั้นถอดสีไปมาก และเขาก็รีบตะโกนสั่งให้ทุกคนถอย：“ถอยออกไปเร็ว!”
ทุกคนไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นยังคงงุนงงยืนอยู่กับที่ แต่ฟู่เหยียนเจี๋ยยิ่งแล้วไปใหญ่เขาเอ่ยถามเยี่ยชิวว่า：“หัวหน้าเยี่ย เกิดอะไรขึ้น?”
“ถอยออกไป”เยี่ยชิวตะโกนสั่งอีกครั้ง
แม้ว่าฟู่เหยียนเจี๋ยและคนอื่น ๆ จะไม่เข้าใจว่าเยี่ยชิวหมายถึงอะไร แต่พวกเขาก็ถอยออกไปหลายสิบเมตรทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของเยี่ยชิวที่ดูจริงจัง
“ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอก”หลงเอ้อร์ยิ้ม
เยี่ยชิวไม่เชื่อที่ชายชราพูด เขาจ้องมองไปที่ดวงตาของหลงเอ้อร์และถามว่า：“คุณจะมาฆ่าฉันหรอ?”
“เข้าใจผิดแล้ว ที่ข้ามาเจียงโจวครั้งนี้ ข้าไม่ได้จะมาฆ่านาย”หลงเอ้อร์พูด:“จะพูดให้ถูกก็คือ ถ้าข้าคิดจะฆ่านายล่ะก็ ปานนี้นายคงตายไปแล้วล่ะ”
เยี่ยชิวยังคงไม่ไว้วางใจ เขาถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า：“งั้นคุณมาหาฉันทำไมกัน?”
หลงเอ้อร์ตอบกลับ：“ที่จริงแล้วข้ามาหาก็มีเรื่องอยู่สองเรื่องนะ”
“เรื่องแรก ข้าอยากจะมาดูหน้าคนที่ฆ่าพี่น้องของข้า ว่าหน้าตาที่แท้จริงนั้นเป็นยังไง”
“เรื่องที่สอง ข้าจะส่งจดหมายเชิญให้คุณในนามของพี่ชายของข้า”
เยี่ยชิวเสียงต่ำพูดกลับไปว่า：“หลงเอ้อร์ คุณออกจากการบำเพ็ญแล้วหรอ?”
หลงเอ้อร์ไม่ตอบคำถามของเยี่ยชิวและพูดเรื่องอื่น：“เยี่ยชิว คุณเป็นคนที่ไม่เลวเลยนะ”
“แต่น่าเสียดาย คุณไม่น่าเป็นศัตรูกับพระราชวังต้องห้ามเลย และคุณก็ไม่ควรจะฆ่าพี่น้องของข้า”
เยี่ยชิวยื่นมือไปรับจดหมายเชิญ และเปิดออก ด้านในการ์ดเชิญเขียนตัวหนังสือตัวเล็กๆเอาไว้
“ในวันส่งท้ายปีเก่า โปรดไปที่พระราชวังต้องห้ามเพื่อตาย!”
ลงชื่อ: หลงอี
ใจของเยี่ยชิวตอนนี้เต้นไม่เป็นจังหวะ นี้ไม่ใช่จดหมายหรือการ์ดเรียนเชิญอะไร แต่มันคือจดหมายท้าประลอง!”
และในขณะนั้นเอง
จดหมายท้าประลองก็กลายเป็นผง และมีเจตนาฆ่าอันไม่มีที่สิ้นสุดพุ่งออกมาเต็มไปหมด
เยี่ยชิวที่เตรียมพร้อมกับทุกสถานะการณ์เขาก็ไปชกหมัดออกไปหนึ่งหมัด
“บูม!”
一มีเสียงดังขึ้น
แสงสีขาวพวกนั้นไม่ได้ถูกกด้วยหมัดของเยี่ยชิวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับส่งเสียงดังเหมือนดาบที่คมกริบออกมา
หึ!
เพียงเยี่ยชิวส่งเสียงหึออกมา พลังชี่แท้โดยกำเนิดด้ามสามเล่มก็ออกมาพร้อมกับเสียงคำรามของมังกร ทันใดนั้นแสงสีขาวนั้นก็หายไป
เมื่อหลงเอ้อร์เห็นพลังชี่แท้โดยกำเนิดด้ามสามเล่มที่อยู่บนศีรษะของเยี่ยชิวแล้วก็เกิดความอิจฉา
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณสามารถฆ่าพี่น้องของข้าได้ ที่ไหนได้เป็นเพราะนายฝึกพลังชี่แท้โดยกำเนิดได้แล้วนี้เอง”
“เยี่ยชิวคุณเป็นคนที่มีพรสวรรค์มากจริงๆ ถ้านายไม่ได้เป็นศัตรูกับพระราชวังต้องห้ามล่ะก็ข้าจะรับนายเป็นลูกศิษย์สายตรงของข้า”
“น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆที่เวลาของนายมันเหลือไม่มากแล้ว”
“นับจากตอนนี้ไปถึงสิ้นปีก็มีเวลาไม่ถึงสามเดือน เยี่ยชิว ฉวยโอกาสนี้รีบฝึกฝนเถอะ”
“ในวันสิ้นปี ข้าจะเป็นคนส่งนายขึ้นสวรรค์ด้วยมือของข้าเอง”
“ลาก่อน”
พูดจบหลงเอ้อร์ก็หันหลังจากไป
“หยุดก่อน！”
เยี่ยชิวตะโกนขึ้น：“หลงเอ้อร์ ที่นี้คือเจียงโจว ไม่ใช่ที่ที่ใครอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไป”
หลงเอ้อร์หยุดเดินและหันกลับมามองเยี่ยชิว เขายิ้มและพูดว่า ：“ทำไม อยากให้ข้าอยู่ต่อหรอ?”
เยี่ยชิวยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า：“ถ้ายังอยู่ในเจียงโจวแล้วฉันยังสามารถข้าคุณได้ล่ะ เป็นเช่นนี้ถึงสิ้นปีฉันก็จะได้เผชิญหน้ากับหลงอีเพียงคนเดียวใช่ไหม”
หลงเอ้อร์มองไปที่เยี่ยชิว เขายังคงยิ้มไม่หุบ：“ข้าชื่นชมในความกล้าหาญของนาย แต่นายน่ะไร้เดียงสาไปหน่อย”
“นายไม่ใช่คู่แข่งของข้า”
“ถ้านายไม่เชื่อก็ลองดูสิ”
“ได้ งั้นก็ลองดู”เยี่ยชิวชกหมัดไปที่ด้านหน้าของหลงเอ้อร์
บูม!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้น
วินาทีถัดมา
สีหน้าของเยี่ยชิวก็เปลี่ยนไป
เพราะหมัดที่เขาชกออกไปเมื่อสักครู่ไม่เพียงแต่จะไม่โดดนหลงเอ้อร์แล้วนั้น มันยังถูกหยุดได้ภายในมือเดียว
“ไม่เบาเลยนิ ใช่ได้”