บทที่1132 วิหารแห่งการฆ่า

วันต่อมา

วิหารแห่งชัยชนะ

เยี่ยชิวยืนอยู่หน้าวิหารแล้วเงยหน้าขึ้นมอง วิหารที่เรียบง่าย ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

วิหารมีความงดงาม

เคร่งขรึม

มันเหมือนกับพระราชวังขนาดใหญ่

มีเสาหินขนาดใหญ่เจ็ดสิบสองต้นอยู่ที่ทั้งสองด้านของประตูวัด และมีงูเห่ายักษ์สองตัวแกะสลักอยู่ที่ประตู

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้าและมาถึงประตูวิหาร เขากำลังจะเปิดประตู ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกโดยไม่คาดคิด

มีพระรูปหนึ่งออกมา

พระอายุประมาณยี่สิบต้นๆ สวมสบงและแหวนเงินวงใหญ่

เมื่อเห็นเยี่ยชิวพระก็ตกตะลึงอยู่สักพัก จากนั้นก็พึมพำสองสามคำ

เยี่ยชิวไม่เข้าใจคำศัพท์เลยจึงถามเป็นภาษาจีนโดยตรงว่า "เยี่ยหลงอยู่ที่ไหน?"

พระมองเยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจแล้วถามว่า "ไม่ทราบว่าเหตุใดท่านต้องการมาพบศาสดาม มีเรื่องอะไรหรือ?"

พระภิกษุพูดภาษาจีนได้คล่อง

“เยี่ยหลง อยู่ที่ไหน” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

“ท่านอยากพบกับศาสดาหรือ?” พระถาม

เยี่ยชิวกล่าว "ฉันมาที่นี่เพียงเพื่อตามหาเยี่ยหลง ถ้าคุณรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน โปรดพาฉันไปหาเขาด้วย"

“ท่าน นักปราชญ์หญิงอยู่ที่ไหน?” พระถาม

เยี่บชิวสับสน "นักปราชญ์หญิง? หมายถึงอะไรกัน?"

พระกล่าว “ในเมื่อท่านมาเฝ้าพระศาสดาแล้ว ท่านไม่รู้กฎเกณฑ์ของศาสดาหรือ?”

“ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หากคุณต้องการพบท่านศาสดาคุณ คุณต้องมีนักปราชญ์หญิง”

“ไม่เช่นนั้นเราจะไม่เห็นพระศาสดาของ”

ทันใดนั้นเยี่ยชิวก็จำได้ว่ามีประเพณีโบราณในเทียนจู นั่นคือหลังจากที่เด็กผู้หญิงจากครอบครัวที่ยากจนเข้าสู่วัยแรกรุ่น พวกเธอถูกบังคับให้ขายตัวเองให้กับวิหารและรับใช้ผู้อาวุโสในนั้น

นี่คือที่มาของนักปราชญ์หญิง

พวกเขาเรียกอีกอย่างว่าโสเภณีในวิหาร

เหล่านักปราชญ์หญิงพวกนี้ช่างน่าสงสารยิ่งนัก ไม่สามารถแต่งงานหรือมีความสัมพันธ์ได้ พวกเขาต้องรับใช้ผู้ใหญ่ในวิหารตลอดชีวิตจนกว่าพวกเขาจะแก่ตัวลง สูญเสียความงาม และสุดท้ายก็ตายอย่างโดดเดี่ยว

พูดตรงๆ เลยนะ พวกเขาเป็นทาส!

เยี่ยชิวไม่คาดคิดว่าจะมีกฎเช่นนี้ในการพบกับหลงเยี่ย

“ในเมื่อผู้บริจาคไม่ได้นำนักปราชญ์หญิงมา ได้โปรดกลับไปสะ!” หลังจากพระพูดจบแล้วเขาก็หันหลังกลับและจากไป

"รอเดี๋ยว"

เยี่ยชิวชี้ไปที่วิหารแล้วถามว่า "เยี่ยหลงอยู่ข้างในหรือเปล่า"

เหตุผลที่เขาต้องการถามให้ชัดเจนก็เพราะเขากังวลว่าการไปหาจะไร้ประโยชน์

ตราบใดที่เขาแน่ใจว่าเยี่ยหลงอยู่ข้างใน เขาจะไม่สุภาพขนาดนี้

“ท่าน ฉันแค่บอกว่าถ้าต้องการพบท่านศาสดา ท่านต้องมีนักปราชญ์หญิงมา ไม่เช่นนั้นท่านจะไม่สามารถพบศาสดาได้ ไปเสียเถอะ!”

พระปัดมืออย่างไม่ใยดี

เยี่ยชิวกล่าว "ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องหารือกับเยี่ยหลง ฉันเกรงว่าคุณจะรับไม่ได้ ฉันขอถามคุณเป็นครั้งสุดท้ายเยี่ยหลงอยู่ข้างในหรือเปล่า"

พระกล่าวว่า “ศาสดาอยู่ในวัดแน่นอน ข้าสงสัยว่าท่านต้องการพบศาสดาศาสดาด้วยเรื่องอะไร?”

“ฆ่าเขาซะ” น้ำเสียงของเยี่ยชิวเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที และเขาก็ชี้ให้เห็น

พ่าง!

พลังงานดาบแทงคิ้วของพระ และด้วยเสียง "ปัง" พระหนุ่มก็ล้มลงกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง และเขาปฏิเสธที่จะมองย้อนกลับไป

เยี่ยชิวเพิกเฉยต่อศพและก้าวเข้าไปในประตู

หลังจากเข้าไปแล้ว เยี่ยชิวก็เห็นลานขนาดใหญ่ตรงหน้าเขา ในลาน มีพระกลุ่มหนึ่งกำลังกวาดพื้น

การปรากฏตัวของเยี่ยชิวดึงดูดความสนใจของพระกลุ่มนี้

พระวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและพูด

เยี่ยชิวไม่เข้าใจภาษาของเทียนจูแต่จากสีหน้าและน้ำเสียงของพระวัยกลางคน เขาเดาได้ว่าพระคนนี้ต้องการให้เขาออกไป

"บูม!"

เยี่ยชิวต่อยพระโดยไม่พูดอะไรสักคำ

พระอีกหลายคนรู้สึกหวาดกลัวกับวิธีการของเยี่ยชิว พวกเขายืนอยู่ที่นั่นอย่างว่างเปล่าและไม่ขยับตัวเป็นเวลานาน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครกล้าฆ่าคนในวัด