บทที่1147 พลังลมปราณวิถีที่เก้า

เยี่ยชิวไม่รู้เลยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง

หลังจากที่เขาส่งฉินหว่านและลูกสาวของเขากลับบ้าน เขาก็ไปหาซูลั่วยิง

เมื่อคืน เขาและฉินหว่านใช้เวลาทั้งคืนดิ้นรน หลังจากใช้เทคนิคฝางจู แม้ว่าทั้งคู่จะมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ระดับพลังยุทธ์ของเยี่ยชิวก็ไม่ดีขึ้นเลย

ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจลองซูลั่วยิง

ครั้งสุดท้าย หลังจากที่เขารวมกับซูลั่วยิง ระดับพลังยุทธ์ของเขาก็ดีขึ้นมาก

เยี่ยชิวต้องการดูว่าเขาจะปรับปรุงระดับพลังยุทธ์ของเขาในครั้งนี้ได้หรือไม่?

ในตอนกลางคืนเยี่ยชิวแอบเข้าไปในห้องของซูลั่วยิงอย่างเงียบๆ

หลังจากเข้าไปในประตู แสงไฟในห้องก็สว่างขึ้น แต่ไม่มีใครเห็นซูลั่วยิง

ห้องพักเงียบสงบ

“แปลกนะ คนไปไหนแล้ว”

เยี่ยชิวรู้สึกสับสน ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยด และซูลั่วยิงก็เดินออกไป

ในเวลานี้ เธอเปลือยเปล่า และผมเปียกของเธอก็พาดอยู่บนไหล่สีขาวเหมือนหิมะ ยืนอย่างสง่างามราวกับต้นชบา

โดยเฉพาะผิวของเธอภายใต้แสงไฟส่องสว่างก็เหมือนกับเครื่องลายครามสีขาวที่ดีที่สุดที่เปล่งแสงสีขาววาว ทำให้ผู้คนหลงใหลโดยไม่รู้ตัว

"ช่างงดงามเสียจริง!"

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

ในเวลานี้ ซู่ลั่วยิงเห็นเยี่ยชิวและรีบปิดหน้าอกของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าใด ๆ แม้ว่าเธอจะคลุมหน้าอกของเธอ แต่ก็ยังมีผิวหนังเป็นส่วนใหญ่ที่มองเห็นได้

"อ๊าก — —"

ซูลั่วยิงกรี๊ดและหันหลังกลับเพื่อเข้าไปในห้องน้ำ

เยี่ยชิวหลบ รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว และกอดซูลั่วยิงจากด้านหลัง

ขณะเดียวกันเขาก็จูบเธอที่หลังคอของเธอ

“เยี่ยชิว อย่าเป็นแบบนี้ ฉัน…”

ซูลั่วยิงทั้งมีความสุขและหวาดกลัว มีชั้นสีชมพูปรากฏขึ้นบนผิวของเธอ ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย และเธอก็เต็มไปด้วยความลำบากใจ

“ซูลั่วยิง คุณสวยมาก”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็งับติ่งหูของซูลั่วยิงเข้าปาก ในทันใดนั้นซูลั่วยิง ก็เป็นเหมือนก้อนสำลีที่เดินกะโผลกกะเผลกอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยชิว

ห้องร้อนแรงอย่างรวดเร็ว และไม่นานหลังจากนั้นเยี่ยชิว ก็ถอดเสื้อออกมา

ในช่วงเวลาหนึ่งทิวทัศน์ของฤดูใบไม้ผลินั้นสดใสและสวยงาม

ฤดูใบไม้ผลิบานเต็มที่

สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยทิวทัศน์ของฤดูใบไม้ผลิ

หน่อไม้ที่ผลิเริ่มเติบโต

ทิวทัศน์อันอบอ้าวของฤดูใบไม้ผลิ...

ในขณะที่เยี่ยชิวนำทางซู่ลั่วหยิง และทั้งสองก็ฝึกฝนเทคนิคฝางจงซู

จนกระทั่งท้องฟ้าสว่าง ก็สิ้นสุดลงในที่สุด ซูลั่วยิงหมดแรงและหลับลึก

เยี่ยชิวมีชีวิตชีวาและกระตือรือร้น จากนั้นเขาก็ตรวจสอบตันเถียนของเขา

เขาตกใจมากเมื่อพบว่าพลังปราณวิถีที่เก้าปรากฏขึ้นที่ตันเถียนของเขา

พลังลมปราณนี้มีความยาวมากกว่าหนึ่งนิ้วเท่านั้นและยังไม่ได้ก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ เพียงแต่ต้องรอดจากความทุกข์ยากจากสวรรค์ก่อนที่พลังลมปราณที่เก้าจะออกมาอย่างเต็มที่

เมื่อถึงเวลานั้นทักษะจะเพิ่มขึ้นอย่างมากอย่างแน่นอน

“ฉันต้องผ่านความทุกข์ยากตอนนี้ หรือต้องผ่านความทุกข์ในระยะหนึ่ง?”

เมื่อเยี่ยชิวลังเล ก็มีเสียง "บูม" ที่ทำให้หูหนวก

เยี่ยชิวมาที่หน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอกเขาเห็นว่าท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำหนาทึบมีฟ้าแลบและฟ้าร้อง แต่ไม่มีฝนตกสักหยดซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหดหู่

“สถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันในตอนเช้าตรู่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี!”

……

วันที่สอง

เวลาแปดโมงเช้า

วังซาตาน

สำนักงานเทพทหาร

“เทพทหาร คุณกำลังตามหาฉันอยู่หรือเปล่า?”