บทที่1300 ความตายของปรมาจารย์

เช้าวันรุ่งขึ้น.

เมื่อเย่ชิวลืมตาขึ้น เขาเห็นชิวซานหนานเกอนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา อุ้มเขาไว้ราวกับปลาหมึกยักษ์ พร้อมด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจบนใบหน้าที่สวยงามของเขา

มือของเยี่ยชิวค่อย ๆ ลูบไล้ไหล่ของชิวซานหนานเกอฝ่ามือของเขานุ่มนวล

ฉันต้องบอกว่าช ได้รับการดูแลอย่างชิวซานหนานเกอ

แม้ว่าเธอจะอายุมากกว่าชิวหว่าน แต่ผิวของเธอก็สวยราวกับหยก ไม่มีความรู้สึกหย่อนคล้อยเลย และไม่มีริ้วรอยบนใบหน้า เธอดูเหมือนเด็กผู้หญิงในวัยยี่สิบของเธอทุกประการ

อย่างไรก็ตาม เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไม่สามารถเปรียบเทียบกับเธอได้เลย

เธอเอาใจใส่มากกว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และสามารถรับใช้ผู้อื่นได้ ทำให้เยี่ยชิวรู้สึกสบายใจมากขึ้นกว่าเดิม

ถ้าฉันต้องประเมินชิวซานหนานเกอ ฉันจะอธิบายเป็นคำเดียวและนั่นก็คือ——

เกลี้ยง!

ถ้าอธิบายเป็นสองคำได้ก็คงจะเนียนมาก!

สามคำ— —

เกลี้ยงเกลามาก!

เมื่อคืนชิวซานหนานเกอ พยายามอย่างเต็มที่และดูแลเยี่ยชิวเป็นอย่างดี ทำให้เยี่ยชิวเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกของจักรพรรดิโบราณ

ทันใดนั้นก็มีเสียงแผ่วเบาอยู่ข้างนอก

“แล้วสำนักชุ่ยเยวี่ยมีชีวิตชีวาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เท่าที่เยี่ยชิวรู้ ขณะนี้มีคนไม่มากนักในสำนักชุ่ยเยวี่ยโดยเฉพาะที่อยู่อาศัยของเชียนซานเสวี่ยและชิวซานหนานเกอซึ่งมักจะเงียบสงบมาก

เยี่ยชิวขมวดคิ้วเล็กน้อยกลัวว่าเสียงภายนอกจะทำให้ชิวซานหนานเกอ ตื่นขึ้น เมื่อคืนเธอเหนื่อยมาก

เขาค่อยๆ จับมือของชิวซานหนานเกอ ลุกขึ้นเงียบๆ แต่งตัว เปิดประตูแล้วเดินออกไป

ทันทีที่เขาเดินออกจากประตูเยี่ยชิวก็ตกตะลึง

“แม่ พี่สาวหลิน พี่สาวปิง ลั่วยิง...”

เยี่ยชิวคิดว่าเขาตื่นตระหนกและขยี้ตาอย่างแรง เมื่อเขามองอีกครั้ง เขาเห็นว่าเป็นเชียนจิงหลานและคนอื่นๆ จริงๆ

ในเวลานี้เชียนจิงหลานกำลังอุ้มหรูอี้ไว้ในอ้อมแขนของเธอ นั่งกับเชียนซานเสวี่ยและคนอื่นๆ ในศาลาที่อยู่ไม่ไกล พูดคุยและหัวเราะ

ทันทีที่เยี่ยชิวออกมาจากห้อง สายตาของคนเหล่านี้ก็หันไปมองเยี่ยชิว

“ชิวเอ๋อ มานี่เร็วเข้า” เชียนจิงหลานตะโกนด้วยรอยยิ้ม

“เดี๋ยวก่อน ฉันยังไม่ได้ล้างหน้าเลย” เยี่ยชิวแก้ตัวและกำลังจะเข้าไปในห้องเพื่อบอกชิวซานหนานเกอ ใครจะรู้ ทันทีที่เขาพูดจบ ชิวซานหนานเกอก็เข้ามา ออกจากห้อง

“ยังเช้ามาก ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?”

บ้าจริง!

ในขณะนี้เยี่ยชิวอยากจะใช้ใช้คาถาล่องหนเพื่อหายไปจากที่ที่เขาอยู่

ชิวซานหนานเกอสวมแค่ผ้าเช็ดตัว เท้าเปลือยเปล่า ไหล่เปลือย ผมของเขายุ่งเหยิง นอกจากนี้ ทั้งสองยังออกมาจากห้องเดียวกัน ใครก็ตามที่มีตาที่เฉียบแหลมจะรู้ว่าอะไรคืออะไร ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

สักพักก็เกิดความเงียบ

“ทำไมเยี่ยชิว คนนี้ถึงยังกระสับกระส่ายขนาดนี้หลังจากมาถึงต้าตง?”

เชียนจิงหลานจ้องมองไปที่เยี่ยชิวจากนั้นมองไปที่เชียนซานเสวี่ยอย่างเงียบ ๆ ซึ่งเห็นว่าใบหน้าของเชียนซานเสวี่ยสงบ

จากนั้น เขามองไปที่หลินจิงจิงอีกครั้ง และรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหลินจิงจิงยิ้มราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

เมื่อมองไปที่ซูลั่วยิงอีกครั้ง ซูลั่วยิงก็ดูเหมือนเดิมเช่นกัน

จากนั้น เชียนจิงหลานเหลือบมองไป่ปิง และเห็นใบหน้าที่สวยงามของไป๋ปิงไม่แยแส จ้องมองไปที่เยี่ยชิว และแอบกำหมัดด้วยมือทั้งสองข้าง

“เยี่ยชิว คุณควรแก้ปัญหาด้วยตัวเองดีกว่า!”

เชียนจิงหลานแอบคิด

ชิวซานหนานเกอเห็นว่าเยี่ยชิวตัวแข็งทื่อและดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของเธอ เขาจึงถามว่า "คุณเป็นอะไรไป"