บทที่1309 ตัวตนของฆาตกร

รถสีดำหยุด และไป๋ปิงก็ช่วยนายพลไป๋แล้วเดินออกไปจากรถ

เยี่ยชิวไม่ได้คาดหวังว่านายพลไป๋จะมาด้วยตนเอง ดังนั้นเขาจึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทายเขา

“เสี่ยวเยี่ย หรูอี้อยู่ที่ไหน?” นายพลไป๋เป็นคนแรกที่พูด

“ข้างใน” เยี่ยชิวชี้ไปที่โรงแรม

ไป๋ปิงหยิบกล่องไม้ออกมาจากรถ มอบให้เยี่ยชิว แล้วพูด "นี่คือของขวัญจากคุณปู่ถึงหรูอี้"

เยี่ยชิวเปิดมันออกและเห็นปืนพกสีทองขนาดเล็กและประณีตอยู่ข้างใน

นายพลไป๋กล่าว "ประมุขต่างประเทศมอบปืนพกนี้ให้ฉันเมื่อฉันตามชายผู้ยิ่งใหญ่ไปต่างประเทศ ฉันไม่มีอะไรมีค่าเลย ฉันจะมอบสิ่งนี้ให้กับรุ่ยอี้"

เยี่ยชิวพูดติดตลก "หรูอี้ยังเด็กและเป็นเด็กผู้หญิง เธอเก่งในการใช้ดาบและปืนไม่ใช่เหรอ?"

"เกิดอะไรขึ้น? บางทีเธออาจจะเข้าร่วมกองทัพในอนาคตและเข้าสู่การต่อสู้เพื่อสังหารศัตรู" นายพลไป๋เห็นนายเฉียนและเดินไปทักทายเขา

ไป๋ปิงหยิบกระเป๋าออกมา ยื่นให้เชียนชานเสวี่ย แล้วพูดว่า "ฉันขอให้เพื่อนทำรองเท้าเด็กให้รุ่ยอี๋ คุณสามารถลองใส่หรูอี้ทีหลังได้"

รองเท้าผ้าเด็กคู่นี้ปักลวดลายด้วยด้ายสีทอง ประณีตมาก

“ขอบคุณนะไป๋ปิง” เชียนซานเสวี่ยยิ้มและขอบคุณเธอ

ในขณะนี้มีรถอีกคันมาถึง

ประตูรถเปิดออก และฉินหว่านก็เดินออกไปพร้อมกับนางฟ้าไป๋ฮวา และลู่หลัว

ทันทีที่ผู้หญิงทั้งสามออกมา ความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงดูด ส่วนใหญ่เป็นเพราะทั้งสามคนสวยมาก

ฉินหว่านมัดผมและสวมกระโปรงแคบๆ

นางฟ้าไป๋ฮวาไม่แต่งหน้า ชุดสีม่วงของเธอดูงดงามและมีเกียรติ และมีรอยเปลวไฟที่หว่างคิ้วของเธอ เธอดูเหมือนราชินี

คิ้วของเธอโค้งงอและมีชีวิตชีวามาก

“พวกเขาเป็นใคร” หลี่มู่ชิงถาม

หลินจิงจิงกล่าว "เพื่อนของเยี่ยชิว"

หลี่มู่ชิงตระหนักได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงเหล่านี้กับเยี่ยชิวนั้นไม่ธรรมดา เขาถอนหายใจและกระซิบ "พวกเขาบอกว่าเบื้องหลังผู้ชายที่ประสบความสำเร็จนั้นมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง พวกเขางดงาม และคุณจะต้องทนทุกข์ทรมาน"

“แม่ คุณคิดมากไป ฉันไม่ได้ทุกข์ทรมาน” หลินจิงชิงยิ้มและพูด “เยี่ยชิวปฏิบัติต่อฉันเป็นอย่างดี ฉันมีความสุขมาก”

“แล้วพวกเขาล่ะ?” หลี่มู่ชิงถาม

“พวกเขาทั้งหมดเป็นพี่สาวที่ดีของฉัน” หลินจิงจิงกล่าว

หลี่มู่ชิงยิ้ม

ฉินหว่านเดินไปหาเยี่ยชิวแล้วพูดว่า "ฉันได้คุยกับหลินจิงจิงและตัดสินใจโอนหุ้นสิบเปอร์เซ็น ของชมรมความงามของเราให้เป็นชื่อของหรูอี้เพื่อเป็นของขวัญพระจันทร์เต็มดวงให้กับหรูอี้"

เยี่ยชิวกล่าว "เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นเลย"

ฉินหว่านกลอกตา "นี่สำหรับหรูอี้ ไม่ใช่คุณ"

นางฟ้าไป๋ฮวาพูดอย่างเย็นชา "ฉันไม่เข้าใจการแลกเปลี่ยนมารยาทเหล่านี้ในโลกของคุณ ลู่หลัวกับฉันไม่ได้นำของขวัญมาให้เลย เราได้แค่หวังว่าหรูอี้จะเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัยและมีความสุขทุกวัน"

เยี่ยชิวไม่คดมากเลย "มันไม่สำคัญ แค่มาก็พอแล้ว"

ขณะที่ผู้หญิงหลายคนกำลังทักทายกัน จู่ๆ ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น

ฉางเหม่ย!

เยี่ยชิวคิดว่าเขาเห็นผิดจึงขยี้ตา เมื่อเขามองอีกครั้ง เขาเห็นว่าเป็นฉางเหม่ย

ฉางเหม่ยยังแต่งกายเหมือนเดิม นุ่งผ้า ถือไม้เท้า สิ่งเดียวที่ต่างจากเมื่อก่อนคือสวมหมวกบนหัว

“ตาเฒ่า คุณไม่ได้เฝ้าภูเขาคุนหลุนเหรอ? ทำไมคุณถึงมาที่นี่?” เยี่ยชิวถามด้วยความประหลาดใจ

“ให้ตายเถอะ อย่าพูดถึงมันเลย ฉันไม่อยากอยู่ในสถานที่เวรนั่นหลังจากผ่านไปสองวันแล้ว ฉันไม่เห็นนกสักตัวเดียวในเวลาปกติ มันน่าเบื่อมาก ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง พ่อจะอยู่ได้นานขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉางเหม่ยหยิบเครื่องรางออกมาโยนให้เยี่ยชิวแล้วพูดว่า “เครื่องรางชิ้นนี้มีไว้สำหรับลูกสาวของคุณ”