บทที่138 อย่ามาแตะต้องเพื่อนฉัน

“หยุดเดี๋ยวนี้！”

เฉินเฉียงตะโกนใส่ ลุกขึ้นจากพื้น และยืนอยู่ตรงหน้าฉินเกออย่างรวดเร็ว ปกป้องฉินเกอไว้

“เจ้าหนู อยากตายไง?” เฝิงโย่วหลิงดูไม่เป็นมิตร

เฉินเฉียงหยิบขวดเหล้าจากบนโต๊ะ แล้วพูดอย่างโหดว่า: "ฉันไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร หากคุณกล้าแตะต้องเพื่อนร่วมชั้นของฉัน ฉันไม่ไว้แกแน่"

เมื่อได้ยินคำนี้ หัวใจของฉินเกอก็อ่อนไหว และเขารู้สึกว่าแผ่นหลังบางๆนี้ เหมือนภูเขาลูกใหญ่ เต็มไปด้วยความปลอดภัย

"ฉันเข้าใจแล้ว คุณอยากเป็นวีรบุรุษล่ะสินะ ฮ้าฮ้าฮ้า..." หลังจากที่เฝิงโย่วหลิงหัวเราะ สีหน้าของเขาก็ดูดุร้าย ด่าว่า: "ไม่ดูสารรูปตังเองไง ยังกล้ามาสู้กับฉันอีก?ถุ้ย!"

เฝิงโย่วหลิงถุ้ยน้ำลายใส่หน้าเฉินเฉียง

เฉินเฉียงจับขวดเหล้าไว้แน่น แม้ว่าเขาถูกดูถูกก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้วู่วาม

เพราะเขาสังเกตเห็นว่าชายร่างใหญ่ในชุดดำพวกนั้น แค่ดูก็รู้เป็นบอดี้การ์ดของเฝิงโย่วหลิง หากสู้กันจริงๆ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาอย่างแน่นอน*

เฝิงโย่วหลิงข่มขู่: "เจ้าหนู รีบหายไปจากหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่ามาโทษฉัน"

เฉินเฉียงทำตัวเหมือนกับว่าไม่ได้ยิน ยืนอยู่ที่เดิม เขาปกป้องฉินเกออยู่ข้างหลังเขาเสมอ

“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา! ได้ ฉันจะให้คุณรู้ว่าฉันมันร้ายแค่ไหน”

เพียะ!

เฝิงโย่วหลิงยกมือขวาขึ้น และตบไปที่หน้าของเขาเสียงดังมาก

ทันใดนั้น ชายร่างใหญ่ในชุดดำก็เดินออกมา มาตรงหน้าเฉินเฉียง

ชายร่างสูงใหญ่คนนี้สูงมากกว่าเมตรเก้าสิบ น้ำหนักเกือบสามร้อยโล เฉินเฉียงสูงเพียงเมตรเจ็ดสิบห้า เมื่ออยู่ต่อหน้าชายร่างใหญ่คนนี้ ตัวเขาผอมมาก

ชายร่างใหญ่คนนี้ไม่พูดอะไรสักคำ

“เสียงคาชา！”

เขาคว้าไหล่ของเฉินเฉียง และยกเฉินเฉียงขึ้นจากพื้น

"เสียงดังปัง!"

เฉินเฉียงเอาขวดที่อยู่ในมือตีนใส่หัวของชายร่างใหญ่นั้น "เสียงดังโครม" ขวดก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ที่น่าสยดสยองก็เกิดขึ้น

ชายร่างใหญ่ดูเหมือนเขาเคยฝึกกังฟูหัวเหล็กมา ไม่มีบาดแผลบนศีรษะเลยแม้แต่น้อย

สีหน้าของเฉินเฉียงตกตะลึง และเตะเข้าที่หน้าท้องชายร่างใหญ่อย่างรวดเร็ว

ท้ายแล้วก็เหมือนเดิม ชายร่างใหญ่ไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เขาก็ไม่ได้ขมวดคิ้วด้วยซ้ำ

ให้ตายเถอะ ไอ้โรคจิต!

เฉินเฉียงกำลังคิดอยู่ว่าจะต่อสู้อย่างไรต่อไป ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเวียนหัวทันที

ปรากฏว่า ชายร่างใหญ่ยกเฉินเฉียงขึ้นด้วยมือทั้งสองข้างแล้วหมุนตัวไปรอบๆ หลังจากหมุนไปสองสามครั้ง เขาก็โยนเฉินเฉียงไปที่มุมห้องทันที

ปัง!

ร่างของเฉินเฉียงกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

ทันใดนั้น เฉินเฉียงรู้สึกเหมือนว่าอวัยวะภายในร่างกายของเขาถูกโยกย้ายทั้งหมด แค่หายใจก็ยังลำบาก

“เฉินเฉียง เฉินเฉียง…”

ฉินเกอรีบวิ่งเข้าไปประคองเฉินเฉียงไว้ ดวงตาที่งดงามของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา พูดว่า: "คุณเป็นอย่างไรบ้าง"

"ฉันไม่เป็นไร เสียงไอ..."

เฉินเฉียงไออย่างรุนแรง จากนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรหาเยี่ยชิว "เจ้าสี่ คุณอยู่ไหน? รีบกลับมา เกิดเรื่องแล้ว"

“พี่สาม เกิดอะไรขึ้น?”