ตอนที่ 1388
บทที่1390 สอนทักษะที่แตกต่าง
October 21, 2026
เยี่ยชิวพาซู่ลั่วหยิง และซุนเชิยโช่วออกจากประตูโรงพยาบาลเซียวจ้านรอมานานแล้ว
"ขึ้นรถเถอะ!"
หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ขึ้นไปที่เบาะหลังของรถ และซู่ลั่วหยิงก็เดินตามเขาไปนั่งข้างเขา
ซุนเชิงโช่วมีไหวพริบดีมากและนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสาร
เซียวจ้านสตาร์ทรถแล้วขับรถไปที่วิลล่าที่หูซีเคยอาศัยอยู่
ซู่ลั่วหยิงและซุนเชิงโชวเต็มไปด้วยคำถาม คำพูดนี้หลุดออกจากปากพวกเขาหลายครั้งแต่พวกเขาก็หยุดพูด เมื่อเห็นว่าเยี่ยชิวไม่พูด พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดกลั้น
สักพักรถก็มาถึงวิลล่าและหยุดที่ประตู
"มากับฉัน!"
เยี่ยชิวก้าวเข้าไปในประตู วิลล่าหลังนี้ว่างเปล่าตั้งแต่หู่จื่อจากไป
เยี่ยชิวนั่งลงในสนาม มองดูทั้งสองคนแล้วพูดเบา ๆ "คุณจะพูดอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ"
“เยี่ยชิว คุณอยากลาออกจริงๆ เหรอ?” ซู่ลั่วหยิงถาม
“อืม” เยี่ยชิวอืม
“อาจารย์ ถ้าท่านลาออก ผมก็จะไม่ทำเช่นกัน” ซุนเชิงโช่วกล่าว
ในตอนแรกเยี่ยชิวรักษาพิษของราชามังกร ซุนเชิงโช่วรู้สึกประทับใจในทักษะทางการแพทย์ของเยี่ยชิวเขาไม่เพียงแต่เรารถเยี่ยชิวในฐานะอาจารย์ของเขาเท่านั้น แต่ยังมอบเข็มทองของบรรพบุรุษให้กับเยี่ยชิวด้วย
ประสิทธิภาพของแผนกการแพทย์แผนจีนในขณะนั้นไม่ค่อยดีนัก และมีความต้องการกำลังคนอย่างเร่งด่วนเยี่ยชิวจึงเชิญวูนเชิงโช่วมาช่วยให้คำปรึกษา
อาจกล่าวได้ว่าซุนเชิงโช่วไปโรงพยาบาลเจียงโจวเพื่อขอคำปรึกษาโดยสิ้นเชิงเพราะใบหน้าของเยี่ยชิว
“คุณซุน คุณยังไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลเจียงโจวได้ หลังจากที่ฉันไปแล้ว ลั่วหยิงจะเป็นผู้อำนวยการ เธอยังเด็กเกินไปและไม่มีประสบการณ์ เธอยังคงต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”
เยี่ยชิวกล่าว "เพื่อบอกความจริงแก่คุณ ลั่งหยิงคือคนสนิทของฉันจริงๆ"
ซุนเชิงโช่วตกตะลึง
เขาเห็นมานานแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยชิวและซู่ลั่วหยิงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาไม่คาดคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจะเป็นเช่นนี้
ในขณะนั้น เขาโค้งคำนับซู่ลั่วหยิงด้วยความเคารพและเรียก "ภรรยาของท่านอาจารย์~"
ซู่ลั่วหยิงขี้อายและเขินอาย อย่างไรก็ตาม ซุนเชิงโช่วก็โตพอที่จะเป็นปู่ของเธอได้
เยี่ยชิวกล่าว "คุณซุน แม้ว่าคุณจะเรียกฉันว่าอาจารย์ แต่พูดตามตรง ฉันไม่ได้สอนอะไรคุณเลย ฉันรู้สึกละอายใจมาก"
ซุนเชิงโช่วกล่าว "อาจารย์ โปรดอย่าพูดอย่างนั้น ฉันได้เรียนรู้มากมายในช่วงเวลาที่อยู่กับคุณ"
แม้ว่าเยี่ยชิวจะอายุน้อยกว่าเขา แต่ซุนเชิงโช่วก็ชื่นชมทักษะทางการแพทย์และจริยธรรมของเยี่ยชิวจากก้นบึ้งของหัวใจ
ซุนเซิงโช่วกล่าว "อาจารย์ ข้าสงสัยว่าเหตุใดท่านจึงเรียกข้ามาที่นี่"
เยี่ยชิวโบกมือและเซียวจ้านก็เดินไปอย่างรวดเร็วแล้วยื่นกล่องไม้สี่เหลี่ยมให้เยี่ยชิว
เยี่ยชิวยื่นกล่องไม้ให้ซุนเชิงโช่วแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "เปิดดูสิ!"
ซุนเชิงเปิดกล่องไม้ด้วยมือของเขา และทันใดนั้น แสงสีทองก็ส่องดวงตาของเขา เขาเห็นเข็มทองคำมากกว่าร้อยเข็มอยู่ในกล่องไม้
ใหม่อย่างไม่น่าเชื่อ
“อาจารย์ คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
"นี่คือของขวัญของฉันสำหรับคุณ" เยี่ยชิวกล่าว "คุณให้เข็มทองของบรรพบุรุษแก่ฉัน เมื่อคุณบอกลา ฉันจะให้ชุดเข็มทองแก่คุณด้วย"
“เข็มทองชุดนี้มีขนาด ความยาว และความหนาเท่ากันกับเข็มทองบรรพบุรุษที่คุณมอบให้ฉันทุกประการ”
ซุนเชิงโช่วพูดอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ เข็มทองคำชุดนี้มีค่าเกินไป ฉันไม่สามารถยอมรับได้"
“คุณต้องยอมรับมัน นี่คือความปรารถนาของฉัน อย่าปฏิเสธ” เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม “นอกจากนี้ เข็มทองชุดนี้ไม่มีอะไรเทียบได้กับเข็มทองบรรพบุรุษของคุณ”
“แต่อาจารย์...”
“ฟังสิ่งที่ฉันจะพูดก่อน ฉันให้เข็มทองชุดนี้แก่คุณเพื่อวัตถุประสงค์อื่น” เยี่ยชิวกล่าวว่า "ฉันต้องการให้คุณเชี่ยวชาญทักษะเฉพาะของเข็มทองอย่างสมบูรณ์"
ใบหน้าของซุนเชิงโช่วเต็มไปด้วยความประหลาดใจ จากนั้นดวงตาของเขาก็มืดลงและพูด "ทักษะเข็มทองต้องใช้การเคลื่อนไหวของเข็มด้วยพลังฉีแท้ ฉันไม่มีการเคลื่อนไหวภายใน ดังนั้นฉันเกรงว่าจะไม่สามารถเรียนรู้ได้ ทักษะเข็มทอง”