บทที่1453 ถ้วยแบบพกพา

เรื่องบังเอิญขนาดนั้นเหรอ?

ฉางเหม่ยรู้สึกสุขสันต์ เขาไม่คาดคิดว่ารูปแบบการก่อตัวทั้งสองจะมารวมกันจริงๆ

หลงผูซ่าก็ดีใจเช่นกันและกล่าว"คุณทั้งสองไม่เพียง แต่เป็นเพื่อนร่วมชาวบ้านของฉันเท่านั้น แต่ยังเป็นดวงดาวนำโชคของฉันด้วย ด้วยรูปแบบนักบุญที่สมบูรณ์นี้ นิกายหยินและหยางจะไม่สามารถจับฉันได้"

“ฮึ หยินหยางสอนให้คุณรอฉัน เมื่อฉันกลายเป็นปรมาจารย์ที่ไม่มีใครเทียบได้ในอนาคต ฉันจะทำให้คุณดูดี”

“การอยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัย มากับฉัน!”

หลังจากที่หลงผูซ่าพูดจบ เขาก็กำลังจะเปิดใช้งานรูปแบบการก่อตัว

“ผู้อาวุโส ปล่อยให้ข้าจัดการเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้!” ฉางเหม่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณ?” ดวงตาของหลงผูซ่ามีความสงสัยเล็กน้อย ราวกับจะพูดว่า คุณโอเคไหม?

เยี่ยชิวอธิบายอย่างรวดเร็ว "ผู้อาวุโส ฉันไม่รู้อะไรบางอย่าง ปรมาจารย์ได้รับหนังสือแปลก ๆ ในโลกแห่งการฝึกฝน มันบันทึกพิกัดการเคลื่อนย้ายมวลสารทั้งหมดในโลกแห่งการฝึกฝน มีทั้งหมดเกือบแสนพิกัด ทั้งหมด ซึ่งลัทธิเต๋าบันทึกไว้" จะถูกจดจำไว้ในใจตลอดไป”

“ยังมีเรื่องนี้อยู่หรือไม่?” พญามังกรถามฉางเหม่ยทันที “คุณทราบพิกัดของนิกายดาบชิงหยุนหรือไม่”

ฉางเหม่ยพยักหน้า "ฉันรู้"

“ดีมาก” หลงผูซ่าส่งรูปแบบการก่อตัวให้กับฉางเหม่ยทันทีและกล่าว “รีบเปิดรูปแบบการก่อตัว ไปที่นิกายดาบชิงหยุนกันเถอะ”

ฉางเหม่ยเปิดทันที และทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างก็ปรากฏขึ้น จากนั้นจึงปรับพิกัด

หลงผูซ่าก้าวเข้าไปในขบวนและเห็นเยี่ยชิวยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับตัว และพูดว่า "เจ้าเด็กโง่ เจ้ายังทำอะไรอยู่ รีบเข้ามาเร็วๆ แล้วข้าจะพาเจ้าไปชมทิวทัศน์ของนิกายที่ใหญ่ที่สุดในดินแดนรกร้างตะวันออก"

“ขอบคุณผู้อาวุโส” เยี่ยชิวดูประหลาดใจ จึงก้าวเข้าไปในขบวนอย่างรวดเร็ว และยืนอยู่ด้านหลังพญามังกร

ฉางเหม่ยหันกลับมาและถามเยี่ยชิว "เจ้าเด็กน้อย เจ้าพร้อมหรือยัง?"

เยี่ยชิวพยักหน้า "พร้อมแล้ว"

ฉางเหม่ยกล่าว "ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มเดินกันเถอะ -"

บูม!

ในขณะนี้ จู่ๆเยี่ยชิวก็หยิบแส้วิเศษออกมา และใช้กำลังทั้งหมดของเขาเพื่อแส้ตีบนหลังของหลงผูซ่า

หลงผูซ่านั้นสูงกว่าเยี่ยชิวเพียงระดับเดียวเท่านั้น และการแสดงก่อนหน้านี้ของเยี่ยชิวทำให้หลงผูซ่าวางยามทั้งหมดลง ในเวลานี้เยี่ยชิวลงมือทันที และหลงผูซ่าก็ไม่ทันระวัง

"พ่าง!"

หลงผูซ่าถูกเฆี่ยนไปทางด้านหลัง ร่างของเขาพังหน้าต่างและบินออกไป

เมื่อใช้โอกาสนี้ ฉางเหม่ยก็ตะโกนออกไปข้างนอกว่า "หลงผูซ่าอยู่ที่นี่ อย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้"

ในความว่างเปล่า

ซูโมเนียน และปรมาจารย์คู่ สามคนยืนอยู่บนเรือไม้ จ้องมองอย่างกระตือรือร้น ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้อง และปรมาจารย์คู่ ทั้งสามก็ลงมือพร้อมกัน

“เฉียง!”

ชายวัยกลางคนดึงดาบยาวบนหลังของเขาออกมาและฟันไปที่หลงผูซ่า

ในช่วงเวลาวิกฤติ หลงผูซ่า รีบเคลื่อนตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงพลังงานดาบ โดยไม่คาดคิด ชายชราอีกคนหนึ่งบินออกไปในแนวทแยงมุมและเตะหลงผูซ่าเข้าที่ซี่โครงด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

"ปัง!"

หลงผูซ่าถูกเตะและอาเจียนเป็นเลือดทันทีและบินขึ้นไปบนท้องฟ้าโดยไม่สมัครใจ

มือขวาของหญิงชราเอื้อมออกไปอย่างรวดเร็ว นิ้วทั้งห้าของเธอก็เหมือนตะขอในท้องฟ้า เธอคว้าคอของพญามังกรทันที และบีบหลงผูซ่าในมือของเธอเหมือนนกอินทรีจับไก่

จากนั้นหญิงชราก็ยกมือซ้ายตบหน้าหลงผูซ่าสองครั้ง

“บอกให้วิ่งเหรอ ถ้ามีความสามารถก็วิ่งอีก!”

หลงผูซ่าตกตะลึงกับการตบทั้งสองครั้งนี้จนดวงดาวปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาและฟันครึ่งหนึ่งก็หลุดออกมา

มันดูน่าสังเวชด้วยซ้ำ