บทที่1521 ภัยพิบัติกำลังจะเกิดขึ้น

ไปทางตะวันตก?

เมื่อเยี่ยชิวได้ยินสิ่งที่อมตะชางเหม่ยพูด เขาก็นึกถึงภาพยนตร์เรื่องหนึ่งขึ้นมาทันทีและเขาก็ถามขึ้นว่า：“ตาเฒ่า นี้เจ้าดูหนังมากเกินไปหรือเปล่า? ไปทางตะวันตก ทำไมไม่ลองไปทางเหนือล่ะ?”

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ถ้าเจ้าเชื่อข้าก็แค่ตามข้ามา” หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็นำไปทางทิศตะวันตก

เยี่ยชิวก็เดินตามไป

แผ่นน้ำแข็งนั้นกว้างใหญ่และไร้ขอบเขต และมีขนาดเล็กเท่ากับมดสองตัว

พวกเขาเดินอยู่เป็นเวลาหลายชั่วโมง

ทันใดนั้นลมก็พัดแรง หิมะตกหนัก และอากาศหนาวมากจนสั่นสะท้าน

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงไม่หยุดเดิน

อมตะชางเหม่ยอดไม่ได้ที่จะบ่น：“ไอ้เจ้าเด็กเหลือขอ นี้มันเป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด หากเจ้าเข้าร่วมนิกายดาบชิงอวิ๋น เราก็คงจะได้ดื่มและกินเนื้อบนอาวุธวิเศษที่บินได้ไปแล้ว ทำไมเราจะต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้?”

“ข้าจะหนาวตายอยู่แล้ว”

“การที่ต้องมาติดตามเจ้านั้นถือเป็นโชคร้ายมาแปดชั่วอายุคน”

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า：“ไม่ต้องกังวลไป เจ้านั้นมีผิวหนังที่หยาบและหนา เจ้าไม่หนาวจนตายหรอก”

อมตะชางเหม่ยจ้องมองไปที่เยี่ยชิวแล้วพูดว่า：“เจ้าช่วยพูดจากับข้าดีๆหน่อยได้ไหม?หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไประวังข้าจะตัดเพื่อนกับเจ้านะ”

“เอาล่ะ อย่าโกรธเลย” เยี่ยชิวพูดต่ออีกว่า：“จริงๆแล้วข้าค่อนข้างสงสัยเลยว่า ในโทรศัทพ์ที่เจ้ามอบให้แก่ชงซวีเต้าจ่างในนั้นมันมีหนังประเทศไหนอยู่กัน?”

อมตะชางเหม่ยเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า：“หนังในนั้นเป็นหนังธรรมดาทั้งนั้น เช่น พี่สะใภ้ใจดี เพื่อนของแม่ เพื่อนบ้านที่กระตือรือร้น ผู้เช่าชั้นล่าง ... ”

คนจริงที่เลิกคิ้วยาวหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า: "นั่นเป็นภาพยนตร์คลาสสิกทั้งหมด "

ทั้งสองคนเดินอย่างรวดเร็วและพูดคุยกัน

ลมและหิมะเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากเดินไปอีกสองชั่วโมง อมตะชางเหม่ยก็หยุดและพูดว่า：“ข้าว่าข้าได้แรงบัลดาลใจให้การแต่งบทกวีแล้วล่ะ”

เอาอีกล่ะ นิสัยเก่าๆมาอีกแล้ว

เยี่ยชิวรู้สึกหมดคำจะพูด

และอมตะชางเหม่ยก็ส่ายหัวและร่ายบทกลอนขึ้น:

“ว้าว หิมะตกหนักมาก!”

“ท้องฟ้าเป็นสีขาว”

“โลกเป็นสีขาวด้วยดอกไม้”

“ดอกไม้สีขาวบนภูเขา”

“ดอกไม้สีขาวบนหัว”

“โลกทั้งใบเต็มไปด้วยดอกไม้สีขาว!”

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยร่ายบทกวีจบแล้ว เขาก็ถามว่า：“ไอ้เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าคิดอย่างไรกับบทกวีที่ข้าเขียนนี้”

เยี่ยชิวตอบกลับว่า：“ถ้าข้าจำไม่ผิดล่ะก็ ดูเหมือนว่าเจ้าจะเคยร่ายบทกวีนี้มาก่อนนะ”

“จริงเหรอ?” อมตะชางเหม่ยถามและอยู่ๆเขาก็ยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า：“งั้นข้าเขียนกวีบทใหม่ขึ้นมาอีกบทก็แล้วกัน”

หะ อยู่ๆก็ติดใจอะไรขึ้นมา?

อมตะชางเหม่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า：“ใช่แล้ว”

“ไอ้เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าฟังให้ดีนะ บทกวีนี้มีชื่อว่า《บทเพลงแห่งหิมะ》”

“นางฟ้าจากสวรรค์ทั้งเก้าโปรยดอกไม้สีเงินและร้อยด้ายเข็มและด้ายอย่างระมัดระวัง”

“ฉันเย็บผ้านวมพันผืนในคืนเดียว และฉันต้องการทำให้บ้านอบอุ่นหลายพันหลัง!”

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเมื่อเทียบกับกวีที่อมตะชางเหม่ยเคยแต่งงมา บทนี้ดูเข้าท่าที่สุดแล้ว ในที่สุดเขาก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้：“ตาเฒ่า เจ้าเป็นคนแต่งบทกวีนี้ขึ้นมาเองจริงๆหรอ?”

อมตะชางเหม่ยพูดอย่างเหน็บแนมว่า：“บทกวีนี้เขียนดีไม่ใช่หรือ สรรเสริญข้าสิ”

จริงๆเจ้าก็ทำอะไรได้เหมือนกันนะเนี่ย

เยี่ยชิวกำลังจะพูด ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น：“คิดไม่ถึงเลยว่าเต้าจ่างจะแต่งบทกวีออกมาได้ดีขนาดนี้ ขออภัยที่เสียมารยาท”