บทที่1608 ฉันมีดาบไร้เทียมทาน!

เฉาเม่าสะดุ้ง เขาไม่คิดว่าตนเองจะฟุ้งซ่านไปและเกือบจะถูกแทงเข้าทะลุกลางคิ้วด้วยดาบของเยี่ยชิว

อย่างไรก็ตาม ในฐานะทายาทของตระกูลเทพแห่งสงคราม เขาตอบสนองเร็วมาก

"พรึ่บ!"

เฉาเม่าก้าวไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงปราณดาบ และกําลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่กําปั้นสีทองกลับกระแทกเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างจัง

"แต๊ง!"

เฉาเม่าลอยออกไปด้านข้าง แม้ว่าเขาจะมีเกราะเพื่อปกป้องร่างกายของเขา แต่พลังของกําปั้นของเยี่ยชิวนั้นยิ่งใหญ่เกินไป จนไหลเกือบหักและถอยร่นออกไป

เขายังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง การโจมตีของเยี่ยชิวโหมกระหน่ำกลับมาอีกครั้งราวกับพายุ

ทันใดนั้น เฉาเม่าก็ตกเป็นรองของเยี่ยชิว

"เจ้าเด็กเหลือขอทรงพลัง รีบฆ่าเขา!" อมตะชางเหม่ยตะโกนอย่างตื่นเต้น

ในขนะนี้เยี่ยชิวเป็นเหมือนถูกราชาเทพเจ้าที่สิงสู่ เขากล้าหาญและไร้เทียมทาน ดาบเพลิงตะวันเจ็ดสีที่มีพลังมหาศาลยังคงฟันเกราะของเฉาเม่า จนทําให้เฉาเม่ากระอักเป็นเลือด

ในขณะเดียวกันหมัดของเยี่ยชิวก็ระดมอัดเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

ในไม่ช้า ปากของเฉาเม่าก็เลือดพุ่งออกมาและก็ล่าถอยไป

"มีบางอย่างผิดปกติ!" เว่ยอู๋จี้พูดด้วยเสียงทุ้มลึก

"ไม่ต้องห่วง เฉาเม่ายังมีไพ่ตายอยู่" อันลั่วซีนกล่าว

แน่นอนว่าแสงจ้าปะทุขึ้นบนร่างของเฉาเม่า และพลังการต่อสู้ของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ว่า พลังการต่อสู้นี้ยังไม่ไต่ระดับเต็มที่ ก่อนที่จะถูกเยี่ยชิวขัดจังหวะ

หลังจากที่เยี่ยชิวโจมตีได้ระยะหนึ่ง เขาก็หาโอกาสใช้ดาบฟันที่หัวของเฉาเม่า

เฉาเม่ารีบหลบ แต่ก็ยังมีจังหวะที่ช้าไป จนใบมีดก็เฉือนแก้มและตัดหูซ้ายของเขา

"อ๊า......

เฉาเม่ากรีดร้องเสียงดัง

เยี่ยชิวใช้โอกาสนี้ปล่อยหมัดใส่เฉาเม่ จากนั้นปลายดาบก็ถูกยกขึ้นร้อยหูซ้ายของเฉาเม่าไว้ที่ปลายดาบ

"ตาแก่ อยากกินหูหมูไหม?"

ด้วยการโบกมือของเยี่ยชิว หูซ้ายของเฉาเม่าก็ลอยออกมาและตกลงต่อหน้าอมตะชางเหม่ย

"ฉันไม่กินมัน มันเหม็น" อมตะชางเหม่ยก้าวไปข้างหน้าและทุบหูซ้ายของเฉาเม่าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขยะแขยง

"ไอ้ลูกครึ่ง!"

เมื่อเฉาเม่าเห็นฉากนี้ เขาโกรธมากจนผมของเขาพลิ้วไหวขึ้นมา ในฐานะทายาทของตระกูลเทพแห่งสงคราม เขาจะอับอายขายหน้าต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ได้อย่างไร?

"อ๊า!”

เฉาเม่าเงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้าและแหกปากร้อง ใบหน้าของเขาน่าเกลียดราวกับเทพปีศาจที่โกรธแค้น และในทันทีพลังการต่อสู้ของเขาก็ถึงจุดสูงสุด

"ฉันจะฆ่าแก!"

ดวงตาของเฉาเม่าแสดงพลังที่ดุร้าย และก็โยนหอกเทพศาสตราวุธในมือของเขาออกมา

"พรึ่บ—"

หอกเทพศาสตราวุธอันศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมาจากอากาศเหมือนสายฟ้าที่ไม่มีใครเทียบได้ แทงเข้าไปหาเยี่ยชิวในอากาศ

เยี่ยชิวไม่กลัวและใช้ดาบฟันหอกเทพศาสตราวุธออกไป

ในขณะนี้ เฉาเม่ารีบเหวี่ยงหวัดพุ่งเข้ามาทุบเยี่ยชิว

หมัดของเฉาเม่ามีพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีใครเทียบได้และแสงที่ลุกโชติช่วงก็ควบแน่นเข้าด้วยกันราวกับมังกรศักดิ์สิทธิ์สีทอง

เมื่อเห็นดังนี้ เยี่ยชิวก็สวนดาบออกไป

"แต๊ง!"

ใครจะไปรู้ ดาบเพลิงตะวันเจ็ดสีกระทบกับกําปั้นของเฉาเม่าจนเกิดเสียงสนั่นก็ปะทุขึ้น กําปั้นของเฉาเม่าไม่เพียงแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ยังมีพลังมหาศาลและหาที่เปรียบมิได้

"อึ๊บ"

เยี่ยชิวรู้สึกเพียงว่าพลังของดาบเป็นเหมือนคลื่นพายุ ซึ่งนั่นทําให้เขาตกใจและทําให้เขาต้องล่าถอยอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมุมปากที่เต็มไปด้วยเลือด

"โครม!"

หลังจากที่เฉาเม่าไล่เยี่ยชิวจนถอยได้ เขาได้กระตุ้นความแข็งแกร่งของร่างกายทั้งหมดเพื่อสังเวยเก้าสวรรค์ต้งเทียนขึ้นมา และดูดซับพลังของสวรรค์และโลกอย่างเมามัน