บทที่1738 ภูเขาอมตะสั่นสะเทือน

ตู๋กูอู๋ตี๋หลับตารอให้ย่อยสักพัก จากนั้นก็ยิ้มให้กับเยี่ยชิวและพูดเสียงเบา"เจ้าหนู นายนี้มันดวงดีจริง"

"เดี๋ยวฉันกันไอ่ตัวดีสำนักหยินหยางไว้ นายรีบหนีไปก่อน"

"ผู้อาวุโสระวังตัวด้วยนะ"เยี่ยชิวเตือน

"ไว้ใจเถอะ เพื่อนนายสอนพลังเวทให้ฉัน ไอ่สำนักหยินหยางนั้นฆ่าฉันไม่ได้หรอก"ตู่กูอู๋ตี๋ยื่นแส้ตีเทวดาให้เยี่ยชิวพูดว่า"ระดับของฉันกับเขาห่างกันมาก แส้เส้นนี้ฉันเอาไว้ก็ใช้ไม่ได้นายเก็บไว้เหมือนเดิมแหละ"

"ระวังตัวด้วยนะครับ!"

"อ่อใช่ รีบฝึกเก้าเข็มพริกฟ้าให้สำเร็จเร็วที่สุดละ!"

ตู๋กูอู๋ตี๋พูดจบก็กระโดดขึ้นกลางอากาศ

และในเวลานี้

"ตูม"

คลื่นที่น่ากลัวสะพรึงเหมือนกับสึนามิแผ่กระจายออกไปปละรังสีความแข็งแกร่งของมันกวาดไปทั่วท้องฟ้า

อู่จี๋เทียนจุนยืนอยู่กลางอากาศด้วยท่าทางสง่า ผู้คนที่ยืนมองการต่อสู้จากที่ไกลๆจิตวิญญาณอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว โชคดีที่พวกเขาได้รับการปกป้องจากค่ายกลสงครามจักรพรรดิไม่งั้นพวกเขาที่พลังยุทธ์อ่อนแอเหล่านี้อาจจะถูกรังสีของอู่จี๋เทียนจุนสั่นสะเทือนจนตายได้

เห็นเพียงแค่พลังหยินหยางล้อมรอบอู่จี๋เทียนจุน ทำให้เขาดูมีพลังและลึกลับมากเหมือนกับเทพเจ้าที่ทำให้สวรรค์สั่นสะเทือน

"ตู๋กูอู๋ตี๋ ข้าเป็นนักบุญราชาต่อหน้าข้าแล้วนายมันก็แค่มดตัวหนึ่ง"

"มานี้"

"ข้าส่งนายไปยมโลกเอง"

น้ำเสียงของอู่จี๋เทียนจุนนิ่งเวลาที่เสียงเปล่งออกมาดังกึงก้องกลางอากาศเหมือนฟ้าร้อง

ตู๋กูอู๋ตี๋ด่าเสียงเย็นชา"สมกับที่เป็นผู้นำสำนักหยินหยางจริง เจ้าเล่ห์จริงๆซ่อนพลังยุทธ์เอาไว้ ประเมินนายต่ำเกินไปแล้วล่ะ"

"แต่ว่านายอย่าคิดว่านายเป็นนักบุญราชาแล้วจะสามารถฆ่าฉันได้?อย่าฝันไปเลย"

"นายไม่เพียงแต่ฆ่าฉันไม่ได้ รอให้ฉันพลังยุทธ์ของฉันขึ้นไปอีกระดับ ฉันไม่เพียงแต่จะทำลายสำนักหยินหยางพวกนายฉันยังจะขุดหลุมบรรพบุรุษนายด้วย"

"รนหาที่ตาย!"มือของอู่จี๋เทียนจุนฟาดออกไป เหมือนกับเทพปีศาจออกโล่งน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร

ตู๋กูอู๋ตี๋ก็เคลื่อนไหวเช่นกันในมือของเขาถือดาบหักสีดำและใช้ทักษะดาบขั้นสูงเพื่อสู้กับอู่จี๋เทยีนจุน

ว่าไม่ได้นะตู๋กูอู๋ตี๋แข็งแกร่งจนบางทีดูน่ากลัว ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนักบุญธรรมดาแต่ว่าพลังต่อสู้พิเศษมากบวกกับทักษะดาบทรงพลังของเขา ก็สามารถกันฝ่ามือของอู่จี๋เทียนจุนได้

สนามรบเต็มไปด้วยหมอกเหมือนกับว่าโลกเปิดออกและปรากฏเหตุการณ์ประหลาด

แต่ว่าผู้คนที่อยู่ไกลสามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่ามีรอยร้าวนับไม่ถ้วนแผ่กระจายไปทั่วและก่อตัวเป็นภูเขาจากนั้นก็แตกสลายทันที

"ฆ่า!"

มือขวาตู๋กูอู๋ตี๋ถือดาบ มือซ้ายปล่อยหมัดผมยาวปลิวไสวเหมือนกับเทพสงครามโจมตีสวรรค์เก้าชั้น

ทุกครั้งที่เขาโจมตีเหมือนกับทุบท้องฟ้าให้ระเบิด เขากล้าหาญมาก

"ทักษะเล็กน้อยประเมินตนสูงเกินไป"

อู่จี่เทียนจุนหึเสียงเล็กน้อยแสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมาจากมือ จากนั้นก็ตบลงไปเหมือนดาบคมที่ไม่มีใครเทียบได้และเลือดก็กระเด็นทันที

บนร่างกายตู๋กูอู๋ตี๋ก็มีรอยแผลขนาดใหญ่เกิดขึ้นเห็นกระดูกสีขาวและมีเลือดไหลออกมามากมาย

อย่างไรก็ตามตู๋กูอู๋ตี๋เหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บเลย คิ้วไม่ได้ขมวดเข้าหากัน หมัดของเขาน่าประทับใจยิ่งขึ้นดาบก็มีพลังมากขึ้น

"วูบ!"

กลางอากาศสั่นสะเทือน

มือของอู่จี๋เทียนจุนฟาดออกไป ทันใดนั้นไอสังหารก็ลอยฟุ้งกลางอากาศ

"พรึบ!"

เลือดพุ่งกระฉุด

ร่างกายของตู๋กูอู๋ตี๋แยกออกเป็นสองชิ้นเลือดของเขาเป็นเหมือนสเปรย์

ร่างกายของทุกคนชาวาบ ตู๋กูอู๋ตี๋แข็งแกร่งขนาดนั้นทำไมกันพลังฝ่ามือของอู่จี๋เทียนจุนไม่ได้

ผู้คนต่างตกตะลึงอย่างมาก

"แข็งแกร่งมาก!พลังของเทียนจุนแข็งแกร่งมาก!"หลี่เจาฮุยอุทานอย่างตกใจ