บทที่921 สิ่งที่หลินจิงจื้อต้องการ

มือของเยี่ยชิวสั่นโทรศัพท์จะตกลงบนพื้นอยู่แล้ว รูปลักษณ์ที่สดใสและมีเสน่ห์ของหลินจิงจื้อปรากฏในใจของเขาและเขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ติ๊ง!

โทรศัพท์ได้รับข้อความ

“ที่รัก รีบมาหาฉันหน่อยสิ ฉันเหงา ว่างเปล่า และฉันต้องการคุณมาก...”

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะเคาะประตูอย่างรวดเร็ว ขณะที่เคาะประตู เขาก็ร้องเพลง "กระต่ายน้อย เปิดประตูสิ เปิดเร็วๆ ฉันอยากเข้าไป..."

ตะลึง!

ประตูสำนักงานเปิดรอยแตก และสิ่งที่เยี่ยชิวเห็นไม่ใช่หลินจิงจื้อ แต่เป็นซุนเมิ่งเจี๋ย

ซุนเมิ่งเจี๋ยยืนอยู่ที่ประตูและตะโกนใส่เยี่ยชิวด้วยใบหน้าเย็นชา "ร้องเพลงอะไรเนี่ย!"

“รู้ไหมว่าห้ามส่งเสียงดังที่นี่”

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ ระวังฉันจะไม่ปล่อยให้แผนกต้อนรับให้คุณเข้าไปอีก”

“ทำไมคุณถึงโกรธขนาดนี้?” เยี่นชิวมองไปที่ซุนเมิ่งเจี๋ยซึ่งมีใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา และถามด้วยรอยยิ้ม "คุณกำลังตกหลุมรักอยู่หรือเปล่า?"

“ไม่ ผู้ชายมักชอบแมวที่ซื่อสัตย์ ไม่ใช่แม่เสือ”

“ซุนเมิ่งเจี๋ย ฟังคำแนะนำของพี่ชายฉัน เมื่อผู้หญิงอายุมากขึ้น เธอต้องหาแฟน ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อสุขภาพของเธอ”

ซุนเมิ่งเจี๋ยเบิกตากว้าง: "คุณคิดว่าใครคือแม่เสือล่ะ?"

“พี่หลินอยู่ที่ไหน ฉันตามหาพี่หลินอยู่” เยี่ยชิวกล่าว

หึ!

ซุนเม่งเจี๋ยตะคอกอย่างเย็นชา จ้องมองที่เยี่ยชิวด้วยความโกรธ หันหลังกลับและจากไป

“พี่หลิน ฉันมาแล้ว...”

เยี่ยชิวตะโกนและผลักเปิดประตูสำนักงาน วินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งทื่อ

ในห้องทำงานของหลินจิงจื้อมีสายตาหลายคู่มองมาที่เขา คนเหล่านั้นล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัท สีหน้าของพวกเขาราวกับกำลังมองเจ้าลิง

ซุนเมิ่งเจี๋ยยิ้มทั้งหน้าของเธอ และดูเหมือนเธอจะมีความสุขมากที่เห็นเยี่ยชิวตกรู้สึกเขิน

พี่หลินกำลังประชุมเหรอ?

สะเพร่าจริง!

เยี่ยชิวหันกลับต้องการออกไป ในเวลานี้ซุนเมิ่งเจี๋ย พูดด้วยรอยยิ้ม "ก็มานี่แล้ว จะรีบไปไหนล่ะ?"

เห็นได้ชัดว่าเสือตัวนี้ต้องการล้อเลียนฉัน

เยี่ยชิวสงบลง หันกลับมา โบกมือให้ผู้คนที่อยู่ตรงนั้น และพูดด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีทุกคน!"

ฉันไม่อายหรอกคุณต่างหากล่ะ

คนเหล่านี้รู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยชิวและหลินจิงจื้อเมื่อพวกเขาเห็นเยี่ยชิวทักทายพวกเขา พวกเขาก็ยิ้มและกล่าวสวัสดี

"สวัสดีคุณเยี่ย"

"สวัสดีคุณเยี่ย"

"……."

“พวกคุณประชุมกันไปก่อน ไม่ต้องสนใจฉัน” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็เดินไปที่ห้องรับแขก

“เยี่ยชิว” หลินจิงจื้อเรียกเยี่ยชิวและโบกมือให้ ส่งสัญญาณให้เยี่ยชิวเข้ามา

เยี่ยชิวเดินไปหาหลินจิงจื้อ

หลินจิงจื้อพูดกับซุนเมิ่งเจี๋ยซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเธอ "เสี่ยวเจี๋ย ไปเอาน้ำสักแก้วให้เยี่ยชิว"

ทำไมต้องเทน้ำให้ไอ้ตาบ้านี้ด้วย?

ซุนเมิ่งเจี๋ยรู้สึกขัดใจมาก แต่หลินจิงจื้อออกคำสั่ง ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่ทำตาม

ทันทีที่เธอยืนขึ้น เธอก็ได้ยินหลินจิงจื้อพูดกับเยี่ยชอว "นั่งตรงนี้แหละ"

จากนั้นเยี่ยชิวก็นั่งอยู่ในที่นั่งของซุนเมิ่งเจี๋ย

ซุนเมิ่งเจี๋ยโกรธมากเมื่อเห็นแบบนั้น เธอกัดฟัน และมองเยี่ยชิวตาแข็ง

คุณไม่เพียงเอาพี่หลินไปจากฉัน แต่คุณยังเอาที่นั่งของฉันไปด้วย นี่คือความบาดหมางแบบเป็นและตาย รอฉันก่อนเถอะ!

ซุนเมิ่งเจี๋ยคิดด้วยความโกรธในใจและพบที่นั่งว่างจึงนั่งลงโดยไม่เทน้ำให้เยี่ยชิว

“เอาล่ะ เรามาประชุมต่อกันดีกว่า ก่อนหน้านี้เราคุยกันเรื่องอะไร?” หลินจิงจื้อถาม

“คุณหลิน เราเพิ่งคุยกันเรื่องแผนของบริษัทสำหรับสามเดือนหน้า” รองประธานเตือน