ตอนที่ 1693 เหล่าจิ่วคือเจ้าแห่งอสูร?

“เหลาจิ่วตื่นแล้วเหรอ?”

หลังจากที่เยี่ยชิวสังเกตเห็นว่าโลงศพสีแดงเลือดกำลังถูกสั่น เขากำลังที่จะสื่อสารกับเหล่าจิ่วโดยไม่ทันคิดในวินาทีต่อมา มีช่องว่างปรากฏขึ้นบนฝาโลงศพ และเสียงของเหล่าจิ่วก็ดังก้องกังวาลอยู่ในหูของเยี่ยชิว

“เจ้าได้โลงศพทองคำนั่นมาอย่างนั้นเหรอ” เหล่าจิ่วถาม

“ใช่แล้ว” เยี่ยชิวพึมพาออกมา

"ดี!" เหล่าจิ่วกล่าวกับเขาต่อ "เผ่าอสูรเด็กตนนั้นมีออร่าที่ข้าคุ้นเคยมาก น่าเสียดายที่ร่างกายของข้ายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ จึงทำให้ข้าจำอะไรไม่ได้มากมาย"

“เจ้าพาเขาไปยังที่ที่เงียบสงบแล้วข้าจะให้พรแก่เขา”

เยี่ยชิวตกตะลึงอยู่สักครู่หนึ่ง หรือนี่อาจจะเป็นโอกาสของหู่จื่อ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เยี่ยชิวก็พูดว่า "หู่จื่อ เจ้ามากับข้า ส่วนคนอื่น ๆ ก็อยู่ที่เดิม"

หลังจากก้าวไปสองก้าวแล้วเยี่ยชิวก็นึกถึงจิ้งจอกขาวตัวน้อยในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง ในขณะที่กำลังจะโยนมันลง

กลับกลายเป็นว่าสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวน้อยดูเหมือนจะสังเกตเห็นสิ่งที่เยี่ยชิวกำลังต้องการจะทำ มันคว้าเสื้อผ้าของเยี่ยชิวด้วยกรงเล็บของมันแล้วพูดว่า "เยี่ยฉังเซิง อย่าทิ้งข้าไป ข้าอยากจะติดตามเจ้าไปด้วย"

“ไม่ต้องกังวล ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครทำร้ายเจ้า” เยี่ยชิวแกล่าวโน้มน้าว

“ข้าไม่สนหรอก ยังไงข้าก็ต้องติดตามเจ้าไป” จิ้งจอกขาวตัวน้อยพูด “แค่ติดตามเจ้า ข้าก็รู้สึกปลอดภัยแล้ว”

เจ้าต้องการความรู้สึกปลอดภัยหรือความรู้สึกสบายใจกันแน่?

เยี่ยชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง และตระหนักได้ว่าระดับพลังยุทธ์ของจิ้งจอกขาวตัวน้อยนี้ไม่สูงนัก และไม่น่าจะยุ่งวุ่นวาย ดังนั้นจึงไม่มีอันตรายใด ๆ ที่จะพามันติดตามไปด้วย

“เอาล่ะ แต่เจ้าต้องฟังข้าและอย่าทำอะไรประมาท”

หลังจากที่เยี่ยชิวอธิบายเสร็จแล้ว เขาก็พาหู่จื่อเข้าไปในป่าลึกและพบกับสถานที่ที่เงียบสงบ

“ท่านอาจารย์ ทำไมเจ้าไม่เห็นนางฟ้าไป๋ฮวา” หู่จื่อถาม

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "เย่ว์เอ๋อร์และลู่หลัวไปที่นิกายดาบชิงอวิ๋น และตอนนี้พวกเขาก็เป็นสาวกของนิกายดาบชิงอวิ๋น"

“เย่ว์เอ๋อร์ ?” หู่จื่อสับสน

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "เย่ว์เอ๋อร์คือนางฟ้าไป๋ฮวาและเธอยังเป็นภรรยาของเจ้าด้วย"

หู่จื่อกล่าวว่า "ตอนที่ข้าอยู่ในโลกมนุษย์ ชางเหม่ยบอกข้าป็นการส่วนตัวมากกว่าหนึ่งครั้งว่า นางฟ้าไป๋ฮวาจะกลายเป็นภรรยาของข้าไม่ช้าก็เร็ว ข้าไม่เชื่อในตอนนั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าชางเหม่ยยังคงสุดยอดเลย!"

เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า "หู่จื่อ ข้ามีเพื่อนที่ต้องการพบเจ้า"

“เมื่อเจ้าเจอเขาแล้ว เจ้าจงทำตัวให้ดีสักหน่อย”

“โดยเฉพาะอย่าโจมตีขัดแย้งเขาด้วยวาจา”

หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว เยี่ยชิวก็เปิดหม้อเฉียนคุน และวินาทีต่อมาโลงสีแดงเลือดก็ปรากฏขึ้นออกมาจากอากาศ

“"เยี่ยฉังเซิง ทำไมเจ้าถึงยังมีโลงศพอยู่กับเจ้า?” จิ้งจอกขาวตัวน้อยถามอย่างสงสัย

เยี่ยชิวเพิกเฉยต่อจิ้งจอกขาวตัวน้อย มองดูโลงสีแดงเลือดแล้วพูดว่า "เหล่าจิ่ว ออกมา!"

ปัง

ฝาโลงถูกเปิดออก เลือดกระจาย และมีกลิ่นเลือดคละคลุ้งอย่างรุนแรงกระทบใบหน้าของเขา เหมือนภูเขาซากศพทะเลเลือด

หลังจากนั้นไม่นาน แขนที่ขาดก็ลอยออกมาจากด้านใน

เมื่อแขนที่ขาดปรากฏขึ้น หูจื่อและจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็อุทานพร้อมกัน "ผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าอสูร!"

แม้ว่าจะเป็นเพียงแขนที่ขาด แต่หู่จื่อก็รู้สึกถึงแรงกดดันจากแขนที่ขาดนั้นเป็นอย่างมาก

บารมีแบบนั้นมาจากเลือดที่อัดอั้นไว้

เขามีสัญชาตญาณที่แข็งแกร่งว่าแขนที่ขาดหายไปนี้น่าจะน่ากลัวมากกว่าผู้อาวุโสของกลุ่มอสูรเสียอีก

สำหรับจิ้งจอกขาวตัวน้อยนั้น ขนทั่วตัวของเขาลุกซู่แทบจะระเบิด และเขาก็ถูกกอดไว้ในอ้อมแขนของเยี่ยชิว และจ้องมองไปที่แขนที่ขาดอย่างเคร่งขรึม

แขนที่ขาดทำให้เขารู้สึกถึงการกดขี่อย่างรุนแรง ราวกับว่าไม่ใช่แขนที่ขาด แต่เป็นราชาอสูรที่ไม่มีใครสามารถเทียบได้

“เจ้าหนู เจ้าเก่งมาก”

จู่ๆ แขนที่ขาดก็พูดขึ้น

หู่จื่อตกใจ และถอยหลังไปสองก้าว มองดูแขนที่ขาดด้วยความหวาดกลัว

“ข้า... ไม่ได้ทำให้เจ้ากลัวใช่ไหม” แขนที่ขาดพูดอีกครั้ง