ตอนที่ 2097 ลองดีกับปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่

"ท่านประมุข~"

เมื่อเห็นหยุนซานบินพุ่งออกไป จนอาเจียนเป็นเลือด เหล่าศิษย์แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋น ต่างก็พากันวิตกกังวล

พวกเขาทุกคนรู้ดีว่า หากการต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้ หยุนซานจะต้องตายในไม่ช้า

หากว่าหยุนซานตายแล้ว ก็จะสามารถจินตนาการถึงจุดจบของนิกายดาบชิงอวิ๋นได้

"ไม่ยุติธรรม!"

ทันใดนั้น ศิษย์คนหนึ่งแห่งนิกายดาบชิงอวิ๋นลุกขึ้นยืนมา นักบุญใหญ่ผู้แข็งแกร่งแห่งสำนักปู่เทียนตะโกนขึ้น “ท่านประมุขได้ต่อสู้อย่างต่อเนื่องจนกำลังกายจะหมดแรง ท่านจัดการกับท่านประมุขอย่างสูงสุด นี่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย”

เยี่ยชิวมองไปที่ลูกศิษย์ท่านนั้น แล้วส่ายหัว ในใจ คิดว่าเขายังเด็กอยู่!

พวกเขามาที่นี่เพื่อทำลายนิกาย โดยที่ไม่สนใจเรื่องศีลธรรมของยุทธภพ

ยิ่งกว่านั้น โลกของการฝึกฝนเป็นเซียนแห่งนี้ ผู้อ่อนแอเป็นเนื้อ ผู้แข็งแกร่งเป็นผู้ได้กินเนื้อก้อนนั้น แล้วความยุติธรรมจะมีได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม เขาค่อนข้างชื่นชมความกล้าหาญของลูกศิษย์ตัวน้อย เขากล้าตั้งคำถามกับปราชญ์ผู้ทรงพลังซึ่งเห็นหน้ากันก็น่ายกย่อง

"ยุติธรรมหรือ? ฮ่าๆๆ..."

นักบุญใหม่ผู้ยิ่งใหญ่หัวเราะอย่างดุเดือด เสียงของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ก็ดังขึ้นมา แทบจะทำให้แก้วหูของผู้คนแตกสลาย

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็หยุดลง

"ไม่มีความยุติธรรมในโลกของผู้ใหญ่ ไม่มีความยุติธรรมตั้งแต่แรก ผู้แข็งแกร่งกินเนื้อสัตว์ และผู้อ่อนแออดอยากจนตาย”

“เจ้าไม่พอใจหรือ”

“หากเจ้าไม่พอใจก็มาฆ่าข้าได้! ฮ่าๆๆ...”

นักบุญใหญ่แห่งสำนักปู่เทียนผู้แข็งแกร่งหัวเราะอีกครั้งอย่างไร้ยางอาย ไม่ถือสาลูกศิษย์หนุ่มเสียเลย

อย่าว่าลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นเลย เพียงแค่หยุนซานก็ไม่ได้จริงจังด้วยซ้ำ

“เจ้า——” ศิษย์หนุ่มโกรธจัด

“ฮึ่ม มดตัวเล็ก ๆ ที่ยังไม่เติบโต กลับกล้าตะโกนใส่ข้า ตายซะ!” ในทันใดนักบุญใหญ่ผู้นั้นเขาก็จ้องมองไปที่ศิษย์หนุ่มและมีแสงศักดิ์สิทธิ์ส่องออกมาจากดวงตาของเขา

“ไม่ดี” หัวใจของเยี่ยชิวเต้นรัวและเขาก็รีบบินออกไป แต่ก็ยังสายเกินไป

"ปัง!"

จู่ๆ ร่างของศิษย์หนุ่มก็ระเบิดเป็นหมอกเลือด จากนั้นก็เสียชีวิตลง

เหล่าสาวกของนิกายดาบชิงอวิ๋นต่างตกใจและโกรธเคืองเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้

ในเวลานี้ นักบุญใหญ่ผู้มีอำนาจเหลือบมองนิกายดาบชิงอวิ๋นแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ใครก็ตามที่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม หรือหากคุณไม่พอใจคุณสามารถมาหาฉันและสร้างปัญหาได้”

“สำหรับตัวตนเล็กๆ อย่างเจ้า ในสายตาของข้า มันง่ายพอๆ กับการขยี้แมลงเลย”

“ถ้าอยากตายก็พูดออกมาสิ”

ศิษย์นิกายดาบชิงอวิ๋นต่างจ้องมองไปยังนักบุญใหญ่ผู้แข็งแกร่ง เมื่อได้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต พวกเขาจึงไม่กล้าพูดอีกต่อไป

กล้าโกรธ แต่ไม่กล้าพูด

“ผู้เฒ่า อย่าลืมว่านี่คือนิกายดาบชิงอวิ๋น ถ้าทำตัวดุร้ายที่นี่ ระวังจะตายเอาไว้ด้วย” เยี่ยชิวกล่าว

ผู้ที่ชมอยู่ทั้งหมดตกใจ

โดยเฉพาะสาวกของนิกายดาบชิงอวิ๋นที่จ้องมองเยี่ยชิวทีละคน ดวงตาเต็มไปด้วยทั้งความตกใจและชื่นชม

สิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในขณะนี้ เขายังคงกล้าที่จะลองดีกับนักบุญใหญ่ เขาเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่นักปราชญ์หญิงจะทุ่มเทให้กับเขาอย่างหลงใหลเช่นนี้

เราแพ้อย่างราบคาบ

นี่คือความรู้สึกของดเหล่าศิษย์หลายคน

นักบุญใหญ่ผู้มีอำนาจมองไปที่เยี่ยชิวแล้วยิ้ม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าสัตว์ร้าย เจ้ายั่วโมโหข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ้าอยากตายหรือ?"

เยี่ยชิวไม่กลัวจึงด่าทอออกไป "อย่าขึ้นหลังม้าแล้วพูดคำหยิ่งผยองที่นี่ ถ้าฉลาดก็ออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นก็ระวังอย่าให้มีชีวิตอยู่"

“ไม่มีกระดูกเหลือเลยหรือ ฮ่าๆ เจ้าอวดเก่งจริงๆ” นักบุญใหญ่ชี้ไปที่เยี่ยชิว เอานิ้วจิ้มแล้วตะโกนว่า “เอาน่า ให้ข้าดูว่าเจ้าจะทำได้แค่ไหน ทำให้กระดูกของข้าหายไป”

เยี่ยชิวพูดอย่างเหยียดหยาม "ข้าเกรงว่ามือข้าจะเปื้อน หากว่าข้าฆ่าเจ้า"

“เจ้า——” นักบุญใหญ่ผู้ทรงอำนาจโกรธจัดพูดว่า “เจ้ามีฟันแหลมคมเช่นนี้ ถ้ากล้ายั่วโมโหข้า ข้าก็จะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้”

ชวิ้ง!

นักบุญใหญ่ผู้มีอำนาจก้าวออกมาจากรูปแบบการต่อสู้ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ (จักรพรรดิ) และกำลังจะพุ่งเข้าหาเยี่ยชิว (เยี่ยชิว) ทันใดนั้นเขาก็เห็นเย่ชิว (เยี่ยชิว) เดินเข้ามาหาเขาจริงๆ .