ตอนที่ 2109 ปราชญ์ลงมือเอง

คืนนี้มากินเนื้อกัน?

สายตาของเจ้าเมืองหลายร้อยคนอดไม่ได้ที่จะตกลงไปที่ร่างของสิงโตทองคำ

เป็นไปได้หรือที่ผู้อาวุโสสูงสุดต้องการเชิญเราให้กินสัตว์ในตำนาน?

นี่ก็เกินไปแล้ว...

ช่างน่าตื่นเต้น!

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเจ้าเมือง แต่พวกเขาก็มักจะมีเสื้อผ้าที่ดีและมีอาหารที่ดี แต่พวกเขาไม่เคยกินสัตว์ในตำนานเลย

หากคุณเผชิญหน้ากับสัตว์ในตำนานจริงๆ ทำไมไม่ลองเสนอมันให้ปู่ย่าตายายล่ะ?

สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงแค่พบเจอได้ยากเท่านั้น แต่ยังหาได้ยากอีกด้วย เมื่อพวกเขาเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ พลังการต่อสู้เทียบได้กับพลังของปราชญ์ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเมืองเช่นพวกเขา แม้แต่พระอาจารย์ก็ยังลังเลที่จะกินสัตว์ร้ายศักดิ์สิทธิ์เมื่อเห็นมัน

ตอนนี้มีโอกาสได้กินสัตว์ในตำนานแล้วจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?

หลังจากเกิดความตกใจ ขุนนางเมืองบางคนก็เริ่มพูดอย่างเงียบ ๆ

“จะว่าไปข้าก็รู้สึกละอายใจที่จะบอกว่าตลอดชีวิตของข้า ข้าไม่เคยกินสัตว์ในตำนานเลย”

“ดูเหมือนมีคนเคยกินมันมาก่อน”

“ข้าไม่รู้ว่าการเป็นสัตว์ในตำนานเป็นอย่างไร? ข้าตั้งตารอมันจริงๆ”

“ขอบคุณผู้อาวุโสสูงสุด ไม่เช่นนั้น ข้าเกรงว่าเราจะไม่มีโอกาสได้กินสัตว์ในตำนานในชีวิตนี้”

“ดูเหมือนว่าเรามาถูกที่แล้วในครั้งนี้”

"ใช่ หากเจ้าติดตามนิกาย เจ้าก็จะมีเนื้อกิน!"

หลังจากเหตุการณ์นี้ ความภักดีของคนเหล่านี้ต่อนิกายดาบชิงอวิ๋นเพิ่มขึ้นมาก

แน่นอนว่าพวกเขาภักดีมากตั้งแต่แรก ไม่เช่นนั้น พวกเขาคงไม่มาในช่วงเวลาอันตรายเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม คนที่ตื่นเต้นที่สุดในที่เกิดเหตุคืออมตะชางเหม่ย

ไอ้แก่นี้ชอบกินเนื้อสัตว์และดื่มไวน์ เมื่อได้ยินว่าเขาสามารถกินสัตว์ในตำนานได้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากจนปากของเขาบิดเบี้ยว

"ฮ่าฮ่าฮ่า มีสัตว์ในตำนานให้กินจริงๆ เยี่ยมมาก"

หลังจากพูดจบ อมตะชางเหม่ยก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และล้อมรอบร่างของสิงโตทองคำ เหล่ตาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "จุ๊ จุ๊ จุ๊ จุ๊ เจ้าจะทำให้สัตว์ตัวใหญ่อร่อยได้อย่างไร"

"ทอด?"

“ตุ๋น?”

"นึ่ง?"

“มันเป็นสัตว์ในตำนาน ดังนั้นมันควรจะกินมันดิบๆ ใช่หรือไม่?”

จากนั้น ในสายตาที่ตกตะลึงของผู้คนนับไม่ถ้วน อมตะชางเหม่ยก็กัดขาสิงโตทองข้างหนึ่งอย่างดุเดือด

"ฟึ้บ ฟึ้บ!"

วินาทีต่อมา อมตะชางเหม่ยก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย...”

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ทุกคนเห็นว่าปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด นอกจากนี้ฟันหน้าทั้งสองซี่ของเขาหายไป

เมื่อมองดูอีกครั้ง ขาของสิงโตทองคำก็ปลอดภัยดี อมตะชางเหม่ยก็ไม่แม้แต่จะกัดผิวให้เปิดออก

ทุกคนถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง

“ปราชญ์ลัทธิเต๋าคนนี้มาจากไหน?”

“ทำไมข้าไม่เคยเห็นมาก่อนล่ะ”

“ทำไมดูเหมือนมีบางอย่างผิดปกติในสมองของเจ้า”

“มีบางอย่างผิดปกติกับสมองของเจ้า เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นผู้เล่นคนที่สอง…”

อมตะชางเหม่ยปิดปากขณะที่มองไปยังเยี่ยชิว ทั้งวิ่งหนีไปแล้วพูดว่า "ไอ้เด็กเปรต ฟันข้าร่วงหมดแล้ว...”

“เจ้าเป็นใคร ออกไปซะ ข้าไม่รู้จักเจ้า” เยี่ยชิวรู้สึกอายอย่างมาก

ให้ตายเถอะ มันไม่น่าอายหรอกเหรอที่จะทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้?

อมตะชางเหม่ยยืนข้างๆ ปิดปาก แล้วมองเยี่ยชิวด้วยสายตาขุ่นเคืองอย่างยิ่ง