วิศวะกินเด็ก 1 | ยอมทิ้งความฝัน

ก๊อก ก๊อก

“มิราลูก วันนี้จะตื่นขึ้นมาใส่บาตรกับแม่ไหม” คนเป็นแม่เคาะประตูเรียกลูกสาวในช่วงตีห้าครึ่ง ปกติลูกสาวจะใส่บาตรด้วยเฉพาะวันพระเท่านั้น ส่วนตนเองใส่ทุกวันเป็นปกติอยู่แล้ว

“เดี๋ยวหนูลงไปนะคะแม่” น้ำเสียงงัวเงียของคนเพิ่งตื่นนอนตอบกลับคนเป็นแม่

มิรา เด็กสาววัยมัธยมปลายปีสุดท้ายก่อนก้าวเข้าสู่การเป็น ‘เฟรชชี่’ ปีหนึ่ง เธออายุเพียงสิบแปดปี แต่มีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบไม่ต่างจากคนในวัยทำงาน แม่เปิดร้านอาหารตามสั่งหน้าปากซอย ฝีมือเลื่องลือจนคนต้องกลับมาซื้อซ้ำ เธอเป็นลูกคนโต และมีน้องชายหนึ่งคนชื่อ ‘เมฆ’ อายุห่างกันสองปี

เธอเริ่มทำงานตั้งแต่อายุสิบหกปี เพราะฐานะทางบ้านไม่ดี ลำพังเงินที่แม่หาจากการเปิดร้านอาหารตามสั่งก็ไม่พอใช้จ่ายในครอบครัว จึงอ้อนวอนขอแม่ไปทำงาน ตอนแรก ‘มะลิ’ คนเป็นแม่ปฏิเสธท่าเดียว ทว่าสุดท้ายต้องยอม เพราะภาระเพิ่มมากขึ้นทุกวัน

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย มิราเดินลงมาหาคนเป็นแม่ที่อยู่ข้างล่าง กำลังจัดเตรียมของสำหรับใส่บาตร

“มีอะไรให้หนูช่วยไหม”

“ไม่มีแล้วจ้ะ” มะลิตอบแล้วยิ้มให้ลูกสาว หากแต่แววตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

“ป่านนี้พระคงใกล้มาแล้ว เราออกไปรอข้างนอกกันเถอะ”

“หนูช่วยถือ” เธอรับของจากแม่แล้วเดินตามออกไปหน้าบ้าน ช่วงนี้แม่มีเรื่องให้เครียดหนักหลายอย่าง หลักๆ ก็คือเรื่องของเมฆา

น้องชายของเธอประสบอุบัติเหตุโดนชนแล้วหนี ตอนนี้กำลังรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง อาการยังคงโคม่าไม่ได้สติ ทำให้เธอต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อหาเงินไปรักษาน้องชาย ส่วนคดีไม่คืบหน้าอะไร เหมือนทางนั้นมีอิทธิพล แค่จ่ายเงินให้ตำรวจ ทุกอย่างก็เงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอไม่ยอมให้น้องชายเจ็บตัวฟรีหรอกนะ จะลากคอคนทำมารับโทษ และกราบขอโทษน้องชายตัวเองให้ได้!

•••

“รับอะไรดีคะ” มิราเดินไปรับออเดอร์ลูกค้าที่เดินมานั่งลงโต๊ะในร้านสองคน วันนี้วันหยุดจึงช่วยแม่ทำงาน ส่วนตอนเย็นก็ไปทำงานของตัวเองที่ไนต์คลับ

“เอาคะน้าหมูกรอบพิเศษ”

“ส่วนอีกอันเอาข้าวขาหมู”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เธอเดินนำออเดอร์ไปให้คนเป็นแม่ที่กำลังง่วนทำออเดอร์อื่นให้ลูกค้าที่มาก่อนหน้านี้

สายตามิราเหลือบมองรถสีดำคันหนึ่งที่มาจอดหน้าร้าน ก่อนจะมีผู้ชายจำนวนสี่คนท่าทางดูน่ากลัวเดินเข้ามานั่งภายในร้าน คนกลุ่มนั้นเดินผ่านหน้าเธอไปนั่งลงโต๊ะว่าง สายตาที่มองดูกะลิ้มกะเหลี่ยไม่น่าไว้วางใจ

“รับอะไรดีคะ” เธอเดินไปรับออเดอร์ เธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนคุกคามผ่านสายตายังไงไม่รู้ ข่มความกลัวแล้วงัดความกล้าเข้าสู้

“ที่นี่มีอะไรน่ากินบ้าง”

“นี่ค่ะเมนู” เธอวางเมนูลงโต๊ะ แต่พวกเขามือไวมาก แทนที่จะหยิบเมนูแต่กลับจับมือ เธอรีบสะบัดมือตัวเองออกทันที

เริ่มหวั่นๆ กับคนพวกนี้แล้วสิ…

“มีอะไรน่ากินกว่าในเมนูนี้ไหม?”

“ที่นี่เป็นร้านอาหารตามสั่ง อยากกินอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ หรือถ้าคิดไม่ออก ดูเมนูเป็นตัวเลือกได้” ถ้าไม่อยากกินแล้วเดินเข้าร้านมาทำไม การมาของพวกเขาทำให้ลูกค้าคนอื่นๆ เกิดความอึดอัด เธอสัมผัสได้

“แต่พวกเราคิดว่า คงไม่มีอะไรน่ากินไปกว่า… น้องคนสวยแล้วมั้งใช่ไหมวะ”

“ใช่ลูกพี่ฮ่าๆๆ”

มะลิมองขวับไปมองชายกลุ่มนั้นเมื่อเอ่ยแซวลูกสาวตนด้วยถ้อยคำไม่สุภาพแถมยังหัวเราะลั่นร้าน สีหน้าคนเป็นแม่แสดงออกทันทีว่าไม่พอใจ วางตะหลิวในมือแล้วเดินไปหาคนกลุ่มนั้น ดึงตัวลูกสาวมายืนหลบหลัง

“ขอโทษนะคะ ถ้าไม่กิน เชิญออกจากร้านพวกเราไปด้วย มันรบกวนลูกค้าคนอื่น”

“รบกวนยังไงป้า” หนึ่งในนั้นถามอย่างหาเรื่อง

“ลูกค้าคนอื่นรอเข้ามากิน ถ้าทั้งสี่คนจะไม่กินอาหารที่ร้านเรา ช่วยสละโต๊ะนี้ให้ลูกค้าคนอื่นได้ไหม” แม่ของมิราใจเย็นกับคนกลุ่มนี้มากๆ แม้ไม่พอใจ แต่ยังคงใช้น้ำเสียงนุ่มนวลด้วยเพราะไม่อยากมีปัญหา

“แล้วถ้าพวกเราไม่ไป ป้าจะทำไม”

“พวกเราไม่ได้มากินข้าวร้านป้าหรอกนะ แต่เจ้านายให้มาทวงหนี้”

คำว่า ‘ทวงหนี้’ ที่ทำให้มิราและแม่มองหน้ากัน ลูกค้าในร้านบางคนเห็นท่าไม่ดีจึงวางเงินค่าอาหารแล้วออกไปจากร้านเพราะกลัวโดนลูกหลง

“คนของเสี่ยวิชัยใช่ไหม” มะลิถาม