วิศวะกินเด็ก 3 | เด็กจอมร้ายกาจ

ผ่านมาแล้วเกือบสี่ชั่วโมงที่เธอนั่งอยู่ในห้องนี้กับลูกค้าวีไอพี แต่ละคนเป็นถึงระดับผู้บริหารเจ้าของบริษัทหมื่นล้าน พวกเขามาเลี้ยงฉลองวันเกิด ‘คุณมานพ’ เธอไม่รู้จักหรอก แต่ได้ยินคนในห้องนี้พูดกัน

บอกตามตรงแอบรู้สึกเบื่อเหมือนกัน นอกจากต้องคอยปรนนิบัติเสี่ยหื่นกามที่จ้องจะลวนลามเธอทุกเมื่อ ยังต้องนั่งฟังอะไรก็ไม่รู้ที่คนกลุ่มนี้พูดคุยกัน มีทั้งภาษาไทย อังกฤษ และจีนปะปนกัน

อยากหนีไปจากตรงนี้แล้ว…

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับเครื่องดื่มจากเสี่ยที่นั่งอยู่ข้างกายมา แกล้งทำทียกขึ้นดื่ม อาศัยจังหวะเขาหันไปคุยกับคนอื่นๆ วางแก้วลง ไม่ไว้ใจถ้าหากไม่ใช่เครื่องดื่มที่ตนเทเองกับมือ

“เสี่ยคะ เกวขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“รีบกลับมานะหนู” เสี่ยจอมหื่นเริ่มเมา เธอยิ้มให้แล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องวีไอพี

อากาศข้างนอกยังดีกว่าข้างในล้านเท่า ความอึดอัดที่เก็บไว้หลายชั่วโมงถูกปลดปล่อยออกไปจนหมด เธอเดินมาห้องน้ำของโซนวีไอพีเพื่อทำธุระส่วนตัว ปกติเป็นคนทำอะไรรวดเร็ว หากแต่รอบนี้กลับเชื่องช้า ถ่วงเวลาเพราะไม่อยากรีบกลับเข้าไปในห้องนั้น

เธอใช้เวลาในห้องน้ำเกือบยี่สิบนาที อันที่จริงทำธุระส่วนตัวเสร็จตั้งแต่ห้านาทีแรกแล้ว ส่วนเวลาที่เหลือยืนเล่นโทรศัพท์เพราะไม่อยากรีบเข้าไปหาเสี่ยจอมหื่นกาม เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นบุหรี่ที่ลอยมาเตะจมูกทำให้พลันสายตาไปมอง

คือเขานั่นเอง…

เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าอัพกำลังยืนพิงผนังปูนซีเมนต์เอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างใช้คีบบุหรี่อัดเข้าปาก เขาคนนั้นมีเสน่ห์และรังสีอันตรายเปล่งประกายออกมาในเวลาเดียวกัน

เธอดึงสติกลับคืนมาแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ทว่า…

“เดี๋ยว”

กึกกก

เท้าทั้งสองหยุดลงอัตโนมัติกับคำสั่งของน้ำเสียงเข้มทรงพลัง เธอหันไปมอง และเขาก็ค่อยๆ เบือนใบหน้ากลับมามองเธอ แววตายังคงดูเย็นชาไม่ต่างจากวันแรกที่เจอกัน

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเดินเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้านิ่งๆ ควันบุหรี่ถูกพ่นออกจากริมฝีปากสีคล้ำเล็กน้อย แม้กลิ่นของมันเหม็นฉุนชวนให้เวียนหัว หากแต่พออยู่กับผู้ชายคนนี้ กลับดึงดูดเสน่ห์บางอย่างจนทำให้คนมองเผลอใจเต้นแรงขึ้นมาทันใด

“คะ? ระ…เรียกเกวลินเหรอคะ”

“ถ้าไม่เรียกเธอแล้วจะเรียกใคร” น้ำเสียงเรียบราบตอบกลับ เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าอัพหยุดอยู่ต่อหน้าหญิงสาวที่สูงเพียงอก

“มีอะไรรึเปล่าคะ”

“คืนนั้นเธอลืมของ”

เธอละสายตาจากหน้าเขามามองสิ่งของในมือ ดวงตาทั้งสองเบิกโพลงด้วยความตกใจ มันคือกระเป๋าสตางค์ที่เธอคิดว่าตัวเองทำหาย แต่ที่ไหนได้ มันอยู่กับเขา!

พรึ่บ!

คาร์มินชักสิ่งของในมือกลับ เมื่อคนตรงหน้าทำท่าจะหยิบไป