วิศวะกินเด็ก 8 | ข้อเสนอของคาร์มิน

ครืด ครืด

เขาเหลือบมองโทรศัพท์ที่โชว์หลาเบอร์ไม่คุ้นเคยขึ้นมาหลังจากออกกำลังกายเสร็จ มองเบอร์นั้นอย่างครุ่นคิดว่าควรรับดีไหม เพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยรับสายเบอร์แปลก สุดท้ายจึงตัดสินใจกดรับ

“ฮัลโหล”

(สะ…สวัสดีค่ะ หนูเองนะคะ มิรา จำหนูได้หรือเปล่า)

น้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังเข้ามาในสายทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างแปลกใจ แน่นอนว่าจำได้ แต่กำลังแปลกใจตรงที่ มิรารู้จักเบอร์เขาได้อย่างไร

“อืม จำได้”

(เอ่อ…คือว่า หนูโทรมากวนคุณหรือเปล่าคะ?)

“ไม่ พูดธุระของเธอมา” มิราต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าโทรมาหาเขา ทั้งที่เมื่อคืนเพิ่งทำตัวไม่น่ารักด้วย

อยากรู้แล้วสิว่าเด็กนั่นโทรมาหาเขาทำไม…

(วันนี้ว่างไหมคะ หนู…หนูขอเจอคุณได้ไหม)

“…”

(คือหนูมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณ แต่ถ้าคุณไม่สะดวก ก็ไม่เป็นไร…)

“ได้… แต่ฉันจะเป็นคนเลือกสถานที่นัดเจอ” เขาตอบมิรากลับไปเสียงเรียบ

“ถ้าไม่ตกลง ก็ไม่ต้องเจอ

(ดะ…ได้ค่ะ หนูให้คุณเลือกสถานที่นัดเจอก็ได้)

“ดี เอาเบอร์แอดไลน์มา จะส่งสถานที่นัดเจอให้” มุมปากหยักกระตุกยิ้ม แววตาฉายแววความชั่วร้ายออกมาอย่างไม่ปิดบัง

สุดท้าย มิราก็เป็นฝ่ายซมซานกลับมาหาเขาเอง…

•••

“ชะ…ใช่ที่นี่จริงๆ เหรอ” เธอพูดกับตัวเอง มองโลเคชั่นที่เขาส่งมาพร้อมกับสถานที่ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

สถานที่ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำของคืนนั้น

มิรายืนอยู่หน้าคอนโดมิเนียมแห่งนี้สองนาน ก่อนจะตวัดสองเท้าเดินเข้าไปข้างใน ขณะลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นเป้าหมาย ภาพเหตุการณ์ของคืนนั้นพลางหลั่งไหลเข้ามาในหัว พยายามสะบัดไล่แต่ก็ทำไม่สำเร็จ

ติ้ง…

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อมาถึงชั้นเป้าหมาย เธอเดินตรงไปยังห้องที่คุณคาร์มินนัดเจอด้วยความรู้สึกมากมายที่ประเดประดังเข้ามา สายตามองห้องตรงหน้า ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วกดออดเรียกเขา รอไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก

แอดด

เธอมองเจ้าของห้องด้วยความประหม่า สภาพเขาตอนนี้อยู่ในเสื้อคลุมสีดำแหวกจนเห็นแผงอกที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ กลิ่นหอมจากตัวเขาลอยมาเตะจมูก จนเผลอทำให้หัวใจเธอเต้นแรง

“เข้ามาสิ”

“หนูขอโทษที่มารบกวนคุณกะทันหันแบบนี้นะคะ” เธอพูดหลังจากเข้ามาข้างในแล้ว จำห้องนี้ได้ มันคือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเธอและเขา

“เธอคงมีธุระสำคัญกับฉันจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ขอเจอ ทั้งที่เคยบอกไม่ไว้ใจคนอย่างฉัน” คาร์มินนั่งไขว่ห้างเอาแขนวางพาดขอบโซฟา มืออีกข้างถือแก้วเครื่องดื่ม สายตามองมิรา

“นั่งก่อนสิ”

เธอหย่อนสะโพกนั่งลงโซฟาตัวว่าง ยอมรับว่าแอบประหม่าและทำตัวไม่ถูก พยายามไม่นึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ แต่เหมือนยิ่งพยายามมากเท่าไร ภาพในคืนนั้นก็ยิ่งฉายซ้ำในหัว

แววตาที่เขามองมาทำให้เธอไม่กล้าสบสายตาด้วย นั่งบีบมือตัวเองเพื่อคลายความรู้สึกต่างๆ ที่ประเดประดังเข้ามา

“หนูไม่ดื่มค่ะ” เธอปฏิเสธเขาที่ยื่นเครื่องดื่มมาให้