บทที่ 1

บ้านบวรกิจวัฒนา

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารช่วงค่ำของบ้านบวรกิจวัฒนาวันนี้เป็นไปด้วยความคึกคัก เมื่อลูกทั้งสามคนกลับบ้านมากินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ทำให้คนเป็นแม่ดีใจจนยิ้มไม่หุบ

“ที่สนามแข่งเป็นยังไงบ้างตาฟรินท์”

“ก็ดีครับ ไทเกอร์มันเก่งด้านนี้อยู่แล้ว”ไทเกอร์ที่ฟรินท์พูดถึงคือลูกชายฝาแฝดของเสือเพื่อนสนิทของคนเป็นพ่อ ซึ่งฟรินท์กับไทเกอร์ได้ร่วมกันเปิดสนามแข่งรถแบบครบวงจรระดับต้น ๆ ของประเทศ สามารถจัดการแข่งขันรถได้ทุกชนิด แต่ว่าเจ้าตัวก็แค่ลงหุ้นด้วย เข้าไปช่วยดูเอกสารช่วงเย็น ไม่ได้เอาเวลาทั้งวันไปทิ้งไว้ที่นั่น เพราะต้องไปช่วยธุรกิจของคนเป็นพ่อเป็นหลัก

“แล้วตาโซลของแม่ล่ะ เรียนจบอยากทำอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าลูก”ปิ่นมุกหันไปเลิกคิ้วถามลูกชายอีกคนของเธอ ที่อีกเทอมเดียวก็จะเรียนจบแล้ว แต่ทว่าลูกชายคนนี้ยังไม่มีวี่แววว่าอยากจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง ยังคงทำตัวลอยไปลอยมาเหมือนไม่มีแก่นสารในชีวิต

“ตาโซลพ่อจองตัวแล้วนะ”

“อย่าบังคับลูกค่ะพี่เพลิง”ปิ่นมุกเอ่ยตำหนิคนเป็นสามี ที่คิดจะยัดเยียดให้ลูกชายไปช่วยธุรกิจของตัวเองอีกคน เธอเป็นคนเลี้ยงลูกแบบอิสระ ไม่เคยบังคับให้ลูกต้องไปทำในสิ่งที่ไม่ชอบ แต่หากลูกเต็มใจไปเธอก็ไม่คิดจะขัดแย้งอยู่แล้ว

“พี่ไม่ได้บังคับ ลูกเป็นคนบอกพี่เอง ว่าเรียนจบจะไปช่วยงานพี่อีกคน”

“จริงเหรอลูก”

โซลพยักหน้า“ใช่ครับ ผมเป็นคนบอกพ่อเอง”

“ถ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็นไรนะลูก ยังไงตาฟรินท์ก็ช่วยพ่ออยู่แล้ว ถ้าอยากทำอะไรที่ชอบ แม่จะลงทุนให้เอง”

ปิ่นมุกเอ่ยออกมาอย่างใจป้ำ ทำให้คนเป็นสามีทำสีหน้าล้อเลียนเธอ ลูกชายของเธอสองคนมีนิสัยที่ต่างกันมาก ฟรินท์พี่ชายคนโตจะเป็นคนสุขุม เยือกเย็นกว่าโซลที่บางครั้งติดจะดื้อรั้นและเอาแต่ใจไปหน่อย แต่ทว่าก็ไม่เคยทำเรื่องเดือดร้อนใจให้เธอสักครั้ง และเธอเองก็มีวิธีจัดการลูกทั้งสองคนของเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่ได้ตามใจไปเสียหมดทุกอย่างเหมือนที่คนเป็นสามีกำลังคิด

“ส่วนลูกสาวของแม่คงไม่ต้องถามเนอะ ว่าอยากทำอะไร? ตายีนส์คงไม่ยอมให้เราทำงานหรอก”

“พี่ยีนส์ไม่มีสิทธิ์บังคับหรอกค่ะ ถ้ามิลจะทำ”

“แหม...ตอนนี้ทำเป็นเก่งนะ พี่เห็นอะไรก็ตามใจไอ้ยีนส์ทุกอย่าง ตามใจจนมันได้ใจแล้ว”โซลแกล้งเอ่ยเย้าแหย่น้องสาวที่ตอนนี้กำลังคบกับเพื่อนสนิทเขาอยู่

“ตามใจอะไร มิลนี่นะตามใจพี่ยีนส์ ไปเอามาจากไหนก่อน เพื่อนพี่ต่างหากที่ต้องตามใจมิล”

“พี่จะรอดูนะว่าเราเรียนจบแล้วจะได้ทำงานตามที่อยากทำเหมือนปากว่าหรือเปล่า”

“ไม่ต้องไปว่าน้องหรอก มาอีกเรื่องดีกว่า…”

โซลกระพริบตารอคนเป็นแม่พูด สายตาแบบนี้เขาเคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก เป็นสายตาของความห่วงใยที่มองกี่ครั้งเขาก็รู้สึกตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่แปลกใจทำไมคนเป็นพ่อถึงได้หลงแม่นัก ขนาดลูกโตหมดแล้วก็ยังตามใจแม่เขาตลอด

“ไม่ถูกใจผู้หญิงคนไหนเลยเหรอลูก”

“ยังเลยครับ”

“เห้อออ ตาฟรินท์แม่พอเข้าใจนะว่านิสัยเหมือนแม่ แต่เราอ่ะ นิสัยแพรวพราวเหมือนพ่อ ได้ข่าวว่าเมื่อก่อนควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แล้วตอนนี้หายไปไหนหมดแล้วล่ะ หืม?”

“อะ แฮ่ม”เพลิงแกล้งกระแอมส่งเสียงออกมาเมื่อโดนพาดพิงถึง“อะไรไม่ดี ปิ่นก็โยนให้พี่หมดนะ”

“ปิ่นพูดเรื่องจริงค่ะ ถ้าตาฟรินท์แพรวพราวได้สักครึ่งของพี่ ป่านนี้ปิ่นน่าจะมีหลานไปแล้ว เรียนจบมาเป็นปีแล้วยังไม่ควงใครมาหาแม่สักคน”