บทที่ 5

ตอนนี้ในหัวใยไหมว่างเปล่า เธอไม่มีแผนอะไรของชีวิตเลยหลังจากนี้ มันมืดแปดด้านไปหมด ก่อนออกมายังรู้สึกดีใจลึก ๆ อยู่เลยที่หลุดพ้นออกมาได้ แต่ทำไมตอนนี้แค่ไม่กี่ชั่วโมง เธอถึงไร้ทางออกขนาดนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

ทางเดียวที่เธอจะอยู่รอดคือเธอต้องมีเงิน ไม่ต้องพูดถึงบัตรเครดิตที่พ่อให้เธอใช้ ป่านนี้ท่านคงระงับการใช้งานไปหมดแล้ว เงินสดเธอมีติดตัวแค่ไม่กี่ร้อย ในธนาคารก็น้อยนิดเพราะเธอไม่เคยเก็บ ได้มาเท่าไหร่ใช้หมดตลอด นึกแล้วก็โมโหตัวเองที่ไม่รู้จักเก็บเงินไว้ใช้ยามจำเป็นบ้าง

มือเล็กเลื่อนโทรศัพท์ดูยอดเงินในบัญชีที่มีเพียงหลักพัน มันไม่พอให้เธอดำเนินชีวิตได้เกินหนึ่งอาทิตย์ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเช่าห้อง ที่ไม่รู้ว่าเงินแค่นี้พอจะจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟหรือเปล่า

นี่ถ้าพ่อให้รถเธอมาคงจะดีกว่านี้ เธอคงจะเอาไปขายเพื่อเอาเงินมาใช้จ่ายได้ แต่ก็อย่างว่านะพ่อคงคิดทุกอย่างมาดีแล้ว ท่านต้องการตัดวงจรการดำรงชีวิตทุกอย่างเพื่อให้เธอไปต่อไม่ได้ แล้วซมซานกลับไปหาท่าน

พลันในหัวก็ฉายภาพลูกติดของแม่เลี้ยงที่ยืนยิ้มเยาะเย้ยเธอเหมือนผู้ชนะ และเธอกำลังแพ้ ข้อเสนอที่เขาให้มามันเชื่อถือได้แค่ไหนกัน เธอเคยได้ยินเรื่องผู้หญิงที่เป็นของเดิมพันในการแข่งรถมาบ้าง แต่ไม่รู้รายละเอียดที่แน่ชัดว่าผู้หญิงพวกนั้นทำไปเพื่ออะไร

"เอวา..."

"หืม?"

"มึงรู้เรื่องผู้หญิงที่ไปเป็นของเดิมพันในสนามแข่งรถไหมว่ะ"

"ถามไปทำไม? มึงคงไม่ได้คิดอะไรที่ไม่เข้าท่าอยู่ใช่ไหมอีไหม"

"มึงตอบมาเถอะน่า กูขอข้อมูลที่ใกล้เคียงความจริงที่สุด"

"ที่กูได้ยินส่วนใหญ่ผู้หญิงพวกนั้นไม่เต็มใจหรอก บางคนก็ถูกหลอก น้อยคนที่จะยอมจริง ๆ แต่ก็น่าจะมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น"

"แบบกูนี่ไปเป็นของเดิมพันได้ไหมว่ะ"

"มึงหยุดนะอีไหม มึงบ้าไปแล้วเหรอ!!! จะเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายทำไมว่ะ"

เอวาขึ้นเสียงใส่เพื่อนทันทีด้วยความโมโห ที่เพื่อนพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา เธอรู้ว่าเพื่อนคงกำลังจนตรอกเพราะไม่มีหนทางจะไปต่อ แต่ไม่อยากกลับไปง้อคนเป็นพ่อ แต่ไม่คิดว่าเพื่อนจะอยากทำเรื่องอันตรายแบบนี้

"อันตรายแค่ไหน?"

"ถ้าเกิดไปเป็นของเดิมพันของคนไม่ดี มึงไม่ยิ่งตกนรกกว่ากลับไปหาพ่อมึงเหรอ ในสนามแข่งรถมึงคิดว่าทุกคนดีหมดหรือไง"

"แต่ไอ้คีย์มันรับปากกูว่าจะหาคนที่ช่วยกูได้นะ"

"คีย์ คีย์ไหน อย่าบอกนะว่า..."

เอวาหันขวับมาทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ ชื่อคงไม่ซ้ำกันขนาดนั้นหรอก คงเป็นคีย์เดียวที่เธอได้ยินเพื่อนพูดถึงบ่อย ๆ และใยไหมก็พยักหน้าเพื่อยืนยันทันทีว่าเธอเข้าใจไม่ผิด