บทที่ 7

“เชื่อได้เหรอว่ะ สนามใหญ่ขนาดนั้น จะมีการแข่งโดยเอาผู้หญิงเป็นเดิมพัน”ใบหม่อนส่ายหน้าออกมาทันทีอย่างไม่เชื่อ

“จริง กูคิดเหมือนอีหม่อน”นับหนึ่งเสริมทัพด้วยอีกคน ยังเหลือเอวาที่ยังนั่งอ่านข้อมูลของสนามอยู่ สักพักก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธอ

“พวกมึงว่าชื่อเจ้าของหุ้นส่วนคนที่สอง นามสกุลคุ้น ๆ ไหม”

ทั้งสามคนก้มลงไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของเอวาทันที เป็นใยไหมที่หน้าถอดสีก่อนใครเพื่อน เพราะเธอจำได้ดีว่าเป็นนามสกุลของใคร เธอแอบชอบเขามาเกือบสี่ปีแล้ว ทำไมจะไม่รู้ข้อมูลส่วนตัวของเขาบ้าง อีกอย่างก็เรียนคณะเดียวกันด้วย

“นามสกุลคงแค่เหมือนกันแหละ กูยังเคยมีเพื่อนสมัยประถมนามสกุลเหมือนกัน โดยที่ไม่รู้จักกันได้เลย”ใบหม่อนพูดไปตามสิ่งที่เคยเจอมา เธอมองว่าไม่มีทางที่จะบังเอิญขนาดนั้น

“ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นนะ”ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เอวาก็คอยมองใยไหมที่ยังนั่งเงียบอยู่ เหมือนสติหลุดออกจากร่างไปแล้ว“มึงคงไม่คิดว่าเขาจะเป็นพี่น้องหรือญาติกับไอ้โซลหรอกนะ”

“ปะ เปล่า กูคิดเหมือนอีหม่อน มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง”แม้จะพยายามพูดเพื่อปลอบใจตัวเอง แต่ก็คลางแคลงใจว่าในประเทศนี้นามสกุลบวรกิจวัฒนาจะโหลขนาดนั้นเลยเหรอ มันไม่ใช่นามสกุลที่หาได้ทั่วไปด้วยซ้ำ

“ถ้ามึงไม่มั่นใจก็ดี เลิกคิดเรื่องเป็นของเดิมพันไปได้เลย พวกกูจะได้สบายใจด้วย”

“…”

“ไปเข้าเรียนกันเถอะ แล้วปิดเสียงแจ้งเตือนมึงสักทีอีไหม ดังอยู่นั่นแหละ”

นับหนึ่งบ่นออกมาเมื่อยังได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังจากโทรศัพท์เพื่อนไม่หยุด ใยไหมเลยหยิบโทรศัพท์ออกมาจะปิดเสียงแต่มือดันไปสัมผัสเข้าช่องแชทและเหมือนชีวิตเธอจะเจอกับแจ็คพอตตลอด ดันเป็นช่องแชทของคนเป็นพ่อด้วย ไม่รู้ว่านิ้วไปโดนได้ยังไง

พ่อ: อย่าคิดที่จะกลับมาที่นี่อีก แกมันลูกไม่รักดี ฉันเลี้ยงให้แกสุขสบายแกไม่ชอบ ชอบทำให้ตัวเองมีปัญหา ฉันตัดแกออกจากกองมรดกตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่ลูกฉันอีกต่อไป

อ่านข้อความจบ จากที่เธอจะลุกขึ้นเข้าห้องเรียน ก็ต้องฟุบหน้าลงร้องไห้ทันที เธอไม่คิดมาก่อนว่าพ่อจะส่งข้อความมาตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับเธอขนาดนี้ ที่ผ่านมาพ่อไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอสุขสบายเรื่องเงินเหมือนพ่อว่าก็จริง แต่เธอไม่มีความสุขที่จะอยู่บ้านหลังนั้น และอยู่ร่วมบ้านกับคนพวกนั้นอีก แต่พ่อก็ไม่เคยถามความรู้สึกของเธอ จนมันระเบิดออกมาเหมือนเมื่อวาน ถ้าพ่อไม่ลำเอียงรักลูกติดมากกว่าลูกในไส้แบบเธอ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

“เห้อออ ร้องออกมาให้พอ พวกกูจะนั่งเป็นเพื่อนมึงตรงนี้แหละ จนกว่ามึงจะดีขึ้น”

เอวาเอามือลูบหลังเพื่อนเบา ๆ ตอนนี้เริ่มรู้สึกสงสารเพื่อนแล้ว พอจะรู้ว่าเป็นเพราะข้อความของคนเป็นพ่อที่เพื่อนอ่าน ทำให้เพื่อนเป็นแบบนี้ ที่ผ่านมาเธอก็ได้ยินเรื่องแม่เลี้ยงกับลูกติดนั่นมาตลอด ยอมรับว่าที่ผ่านมาเพื่อนเธอก็อดทนมามากแล้วจริง ๆ

หลังจากปรับอารมณ์ของตัวเองให้เป็นปกติได้ มือบางก็เช็ดน้ำตาที่แก้มทั้งสองข้างทันที สัญญากับตัวเองว่าเธอจะร้องไห้ให้กับเรื่องพวกนี้แค่ครั้งนี้เท่านั้น หลังจากนี้เธอจะแกร่งขึ้น และอยู่ให้ได้เหมือนที่พ่อของเธอต้องการ

“กูตัดสินใจแล้วนะ”

“จะรีบไปไหนมึงว่ะ ไอ้โซล”เดินออกจากห้องเรียนไม่ทันพ้นประตูห้อง คาเตอร์ก็เดินเข้ามาถามโซลที่ท่าทางร้อนรนเหมือนรีบไปไหน

“กูมีธุระ ไปก่อนนะ”พูดจบเขาก็เดินหนีออกมาทันที ธุระที่ว่าคือฟรินท์พี่ชายสั่งให้เขาไปหาที่สนามแข่ง มีเรื่องด่วนจะคุยด้วย ถึงจะไม่ได้เป็นความลับอะไร แต่เขาก็ขี้เกียจอธิบายให้พวกเพื่อนฟัง

ขายาวเดินเร็วมาที่ลานจอดรถ กดปลดล็อคประตู แต่ทว่าหางตาเหลือบไปเห็น กลุ่มเพื่อนผู้หญิงห้องเขา ที่ยืนทำสีหน้าเคร่งเครียดกันอยู่ที่รถของใครสักคนในกลุ่ม พลันหนึ่งในสี่คนนั้นก็หันมาสบตากับเขา เป็นใยไหมที่หลบสายตาเขาไปก่อน ช่วงนี้เขารู้สึกว่าได้สบตากับเธอบ่อยกว่าเมื่อก่อน ทั้งที่เราเรียนห้องเดียวกันมาเกือบสี่ปีแล้ว

ใช้เวลาไม่นาน โซลก็ขับรถมาถึงสนามแข่งขนาดใหญ่ ปกติสนามแข่งรถที่พี่ชายร่วมหุ้นกับไทเกอร์ ลูกชายฝาแฝดของเพื่อนสนิทพ่อ โซลไม่ค่อยเข้ามาที่นี่นัก ทั้งที่จริงเขาเองก็ชื่นชอบความเร็วเหมือนกัน เพียงแต่ว่าไม่ได้ลงสนามแข่งมานานมากแล้ว น่าจะตั้งแต่ปีสองก็ว่าได้