ตอนที่1 ผมไม่แต่ง

"ขวัญไม่แต่งค่ะพ่อ ขวัญยังเรียนอยู่อีก พ่อคิดจะทำอะไรคะ"

คนเป็นพ่อมองหน้าลูกสาวคนโตอย่างสงสารจับใจ เขาไม่อยากบังคับให้ลูกต้องแต่งงานเลย แต่ทว่าตอนนี้บริษัทที่เป็นธุรกิจเพียงอย่างเดียวของครอบครัวกำลังประสบปัญหาขาดทุนสะสมอย่างหนัก ทางเดียวที่จะทำให้ครอบครัวไม่ต้องล้มละลายคือขวัญตาต้องแต่งงานกับลูกชายบริษัทคู่ค้าที่เสนอเงินจำนวนมหาศาลเพื่อให้บริษัทเดินหน้าต่อไปได้

"ถ้าขวัญไม่แต่งเราจะไม่เหลืออะไรเลยนะลูก หนูคงไม่เห็นแก่ตัวหรอกใช่ไหม"

ขวัญตามองหน้าคนเป็นพ่อด้วยความเสียใจ น้ำตาเอ่อไหลออกมาเต็มสองแก้มน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง เธอเป็นพี่สาวคนโต มีน้องสาวหนึ่งคนคือแก้วตา แต่พ่อไม่เคยบีบบังคับให้แก้วตาทำอะไรเพื่อครอบครัวแบบเธอ แต่ไหนแต่ไรเธอคือคนที่ต้องเสียสละทุกอย่างจนสุดท้ายแม้แต่ชีวิตคู่เธอก็ไม่สามารถเลือกได้

"เป็นไรว่ะ กูเห็นมึงนั่งจ้องโทรศัพท์นานแล้ว"เสือที่เห็นคิณนั่งจ้องมือถือราวกับจะสิงเข้าไป ถามขึ้น

"ป๊ากูเรียกตัวกลับบ้านว่ะ"

"ก็ปกติไหมว่ะ"คิณถอนหายใจหนักๆ เพราะปกติป๊าเขานอกจากเรื่องให้ไปช่วยงานที่บริษัท ก็ไม่เคยสนใจชีวิตเขาสักเท่าไหร่ หากเขาเข้าบริษัทบ่อยขึ้น ก็แทบไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ หากเขาไม่ทำตัวออกนอกลู่นอกทางที่ท่านวางไว้คงไม่เรียกตัวเขาไปพบแบบนี้

"ไม่รู้สิ กูอ่านข้อความแล้วรู้สึกแปลกๆว่ะ"

"อะไรก็เรียกให้มึงเข้าบริษัทไม่ใช่?"

คิณส่ายหน้า ก่อนหันหาเพื่อนอีกคนที่ตั้งแต่มีแฟนแทบไม่อยู่คณะ

"ไอ้เพลิงอ่ะ"

"หึ...ไม่น่าถาม ติดเมียชิบหาย!!"

"ไม่แปลกก็เมียมันสวย"คิณเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ อัดควันเข้าปอดเพื่อลดความเครียด ช่วงนี้เรียนหนัก โปรเจคก็แน่น ต้องเคลียร์ให้จบภายในเทอมนี้ เพราะเทอมหน้าพวกเขาต้องไปฝึกงานก่อนจบแล้ว

ข่วงนี้ความเครียดส่วนใหญ่ของคิณมักไปใช้ระบายกับเซ็กส์ เขาเลี้ยงเด็กไว้คนหนึ่ง ใช้ระบายความเครียดสะสมจากการเรียน จากครอบครัว ที่มักโดนคาดหวังจากการเป็นลูกชายคนเดียว มีพี่สาวก็เหมือนไม่มีเพราะหนีไปแต่งงานกับชาวต่างชาติ ตอนพ่อส่งไปเรียนต่อ เพื่อหวังให้มาช่วยธุรกิจ

ช่วงนั้นพ่อคิณเครียดมาก เพราะตั้งความหวังกับพี่สาวคนโต ว่าอยากให้แต่งงานกับคนที่ท่านเลือกเป็นพวกลูกชายนักธุรกิจด้วยกัน เมื่อหมดหวังก็ตัดหางปล่อยวัด แล้วเอาความคาดหวังมาไว้กับเขาแทน ส่วนน้องสาวอีกคนก็ยังเรียนแค่มอสี่ยังไม่สามารถบังคับอะไรได้ แถมแม่ยังขอไว้ว่าปล่อยให้ลูกสาวคนเล็กของท่านได้ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไปเถอะ

มือหนากดส่งข้อความหาเด็กเลี้ยงคณะมนุษย์ฯชื่อน้องไอรินเรียนอยู่ปีสอง นิสัยไม่เรื่องมาก เอาใจเก่ง เรียกปุ๊ปมาปั๊บเหมือนตอนนี้ที่เขาได้รับข้อความตอบกลับแทบจะทันที

"เดี๋ยวกูมา"ว่าแล้วก็เดินออกมาทันทีทิ้งให้เสือยืนเกาหัวแกรกๆ

"พวกเหี้ย!!ติดหอย แม่ง!!!ทิ้งกูกันหมด"

ห้องน้ำหลังตึกคณะวิทย์ฯถูกคิณเปลี่ยนให้เป็นสนามอารมณ์ชั่วคราว

"อ๊าสสส พี่คิณ แรงๆค่ะ อ่าา ไอเสียว"

สะโพกหน้าตอกอัดแก่นกายใหญ่เข้าออกร่องรักของไอริณอย่างบ้าคลั่ง ถึงจะไม่คับแน่นเท่าที่ควร แต่ทว่าลีลาของไอริณทำคิณติดใจ ขอเลี้ยงเธอไว้มาเกือบสองปีแล้ว

"ซี้ด ตอดแรงๆ ไอ"มือหนาเลื่อนไปกอบกุมเต้าอวบคัพซี ราวกับจะให้ซิลิโคนไหลออกมา บีบเค้นแรงจนร่างเล็กสั่นสะท้าน ส่งเสียงครางกระเส่าอย่างไม่กลัวว่าใครจะมาได้ยิน

"อ๊าสสส พี่คิณ ไอไม่ไหวแล้ว"

ปึก ปึก ปึก ปึก ปึก

เสียงเอ็นร้อนตอกอัดอย่างรุนแรงต่อเนื่อง ตามอารมณ์ของคนกระแทก ที่ไอริณรู้ว่าหากคิณเครียด เธอต้องรับศึกหนัก โดนกระแทกยันเช้าก็มี แต่ทว่าเธอชอบเขาและติดใจลีลาเผ็ดร้อนของเขา ไหนจะท่อนเอ็นใหญ่ยาวที่เธอไม่เคยเจอของใครมาก่อน ทำให้เธอยอมให้เขาใช้เธอระบายอารมณ์เครียดได้อย่างเต็มที่ โดยเธอก็ตอบสนองอย่างดี เอาใจเขาสารพัดเพื่อให้เขาติดใจอยากเลี้ยงเธอไปนานๆ

"เสร็จในปากนะ ซี้ด"ตอกอัดรุนแรงอีกสักพัก ก็ดึงแก่นกายออก รูดถุงยางทิ้ง ก่อนผลักไหล่บางให้นั่งลง อ้าปากกลืนกินน้ำกามขาวขุ่นจนหมด

"อ๊าสส ซี้ด"ไอริณที่รู้หน้าที่ อ้าอมเลียแก่นกายทำความสะอาดจนหมด