ตอนที่ 1 วิวาห์ฟ้าแลบ

อากาศเดือนสิงหาคมที่เรแมนทั้งร้อนและแห้งแล้ง

ที่เคาน์เตอร์จดทะเบียนสมรสในศาลาว่าการ

อมีเลีย บอนแฮมใช้ปากกากรอกข้อมูลของเธอโดยมีชายรูปร่างผึ่งผายท่าทางเย็นชายืนอยู่ข้างๆ เขาดูเคร่งเครียดผิดปกติจนเจ้าหน้าที่อดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง

“ไอแซค…” หญิงสาวหยุดกึก เธอหันไปถามอีกฝ่าย “คุณนามสกุลอะไรนะ?”

บรรดาเจ้าหน้าที่ถึงกับงงเมื่อได้ยิน “คุณสองคนไม่รู้จักกันหรือ?”

ชายหนุ่มไม่แยแสความประหลาดใจของพวกนั้น เขาคว้าปากกาจากมือหญิงสาวมาก้มลงเขียนชื่อตัวเอง “ไอแซค แมร์โรว์”

ทั้งคู่เซ็นชื่อ ถ่ายรูป และทะเบียนสมรสของพวกเขาก็ได้รับการประทับตรา พวกเขาได้ทะเบียนสมรสมาหลังผ่านครบทุกขั้นตอน

ทั้งสองออกจากศาลาว่าการ

ไอแซคขมวดคิ้วดกหนาของเขาขณะพูดอย่างไม่ยินดียินร้าย “ผมแต่งงานกับคุณก็เพราะคุณปู่เท่านั้น แล้วทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับผม?”

“แก่ตัวไปฉันจะได้มีคนอยู่ด้วยไงล่ะ” อมีเลียตอบโดยไม่ต้องคิด “ด้วยสถานการณ์ของครอบครัวฉัน ไม่มีใครอยากแต่งงานกับฉันหรอก บั้นปลายชีวิตฉันคงต้องอยู่คนเดียว”

คำตอบซื่อๆ นั้นอยู่เหนือความคาดหมายของไอแซค แต่ชายหนุ่มก็ไม่พูดอะไร “บ่ายนี้ผมจะรับคุณไปเยี่ยมคุณปู่”

จากนั้นยื่นกุญแจกับคีย์การ์ดให้เธอ “ห้อง 2801 บล็อก 88 บลอสซอมทาวเวอร์ ย้ายมาอยู่กับผมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”

อมีเลียมองริมฝีปากบางของอีกฝ่ายที่กำลังขยับ เขาดูไม่เป็นมิตรสักนิดตอนที่พูด

เธอรับทั้งสองอย่างไว้ แล้วชายหนุ่มก็จากไป

หญิงสาวมองตามร่างสูงของเขาและเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่รู้ว่ามันคือลัมโบร์กินี

เธอไม่รู้เช่นกันว่าตัวตนที่แท้จริงของไอแซคเป็นใคร วันนี้คือวันแรกที่เธอได้พบเขา

เธอรีบร้อนแต่งงานกับอีกฝ่ายเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง

อมีเลียไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคยกับวิลเฟรด แมร์โรว์ ที่ใครๆ รู้จักในนามคุณท่านแมร์โรว์เช่นกัน เขาเป็นคุณปู่ของไอแซค เธอเคยพบเขาเพียงสองครั้ง แต่อีกฝ่ายดูจะปักใจในตัวเธอด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง