ตอนที่ 2 ขายออกแล้ว

อมีเลียกระหืดกระหอบเข้าบ้าน เห็นแม่ของเธอนั่งน้ำตาคลอเบ้าอยู่ที่โซฟา มีรอยบวมแดงบนใบหน้า

“แม่ เขาทำร้ายแม่หรือคะ?” หญิงสาวเหลียวมองซ้ายขวาอย่างพรั่นพรึง “เขาอยู่ไหน?”

“ลีอา ลูกกลับมาทำไม?” จูเลียน่า มีช กระวนกระวายจนแทบร่ำไห้ คิดว่าลูกสาวของเธอต้องเดือดร้อนแน่

อมีเลียยังไม่ทันพูดอะไร โรนันก็พาชายสามคนผ่านประตูเข้ามา

“นังนี่คืออมีเลีย ลูกสาวของฉัน เอาตัวหล่อนไป!” โรนันเมามายและเดินเซเล็กน้อย แต่น้ำเสียงดูชื่นมื่น

อมีเลียเห็นชายหัวล้านพุงพลุ้ยคนหนึ่งจ้องเธอด้วยรอยยิ้มหื่นกระหาย เขามีรอยแผลเป็นยาวจากมีดพาดบนใบหน้า

หญิงสาวไม่คิดเลยว่าฝันร้ายของเธอจะเริ่มต้นเร็วขนาดนี้!

“แม่สาวนี่ไม่ใช่แค่สวย แต่ชื่อยังไพเราะเสนาะหูด้วย มีเลีย! ฉันชอบ!”

หมอนั่นน้ำลายหกขณะจ้องอมีเลียด้วยความอยากครอบครอง เขายิ้มเหี้ยมเกรียมและส่งสัญญาณให้คนของตัวเองมารุมล้อม

ชายสองคนปรี่เข้ามาคว้าตัวอมีเลีย “ทางนี้ คุณบอนแฮม!” น้ำเสียงของมันกระด้าง ท่าทีก็กักขฬะ!

“อมีเลีย!” จูเลียน่าผู้เป็นแม่ของเธออกสั่นขวัญหาย

“ปล่อย!” อมีเลียดิ้นรนอย่างดุเดือด สายตาของเธอดื้อดึง “ปล่อยฉันนะ! ฉันมีสิทธิจะแต่งงานกับใครก็ได้ที่ฉันอยากแต่ง ที่คุณทำน่ะมันผิดกฎหมาย!”

“ผิดกฎหมาย? การพนันก็ผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่สนใจกฎหมายหรอก สนแต่เงินเท่านั้น!” โรนันมีกลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้ง “ตอนนี้แกมีค่าตั้งสองแสนก็เพราะแกยังสาว อีกหน่อยน่ะ แถมเงินให้ก็ไม่มีใครอยากได้แกหรอก! รีบเอาตัวมันไป!”

อมีเลียกลั้นความเดือดดาลไม่ไหว “แล้วคุณจะต้องชดใช้ โรนัน บอนแฮม!”

“โรนัน ฉันขอร้องล่ะ คุณอย่าทำแบบนี้เลย!” จูเลียน่าไม่ได้อ่อนแอเหมือนเคยขณะวิงวอนอีกฝ่าย “อมีเลียไม่ใช่ลูกสาวคุณนะ! คุณไม่มีสิทธิทำแบบนี้!”

“หล่อนไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉัน แต่ฉันก็เลี้ยงดูหล่อนมาหลายปี! ถึงเวลาที่หล่อนต้องชดใช้แล้ว! ไปให้พ้น!” โรนันผลักภรรยาล้ม หน้าผากของเธอกระแทกกับโต๊ะกาแฟจนเลือดออก

“แม่คะ!” อมีเลียกังวลแทบบ้า แต่ทำอย่างไรก็หนีไม่พ้น

โรนันที่กำลังคลุ้มคลั่งจิกผมภรรยาและเตือนเสียงกร้าว “นังผู้หญิงหน้าโง่ อย่าขวางทางฉัน!” ศีรษะของจูเลียน่าติดไปกับมือ เธอร้องโหยหวนอย่างสุดจะทานทน

“แม่!” อมีเลียกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ “ปล่อยแม่นะ!”