ตอนที่ 3 ไปเยี่ยมคุณปู่ที่โรงพยาบาล

ไอ้อันธพาลเพิ่งถูกกระแทกที่ศีรษะ ด้วยฝีมือการต่อสู้ที่เป็นรอง มันโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที “พับผ่าสิวะ! แกอยากตายเรอะ?”

ตัวมันกับบรรดาลูกสมุนออกจากรถเพื่อจะสั่งสอนบทเรียนให้อีกฝ่าย

แต่เพิ่งออกตัวได้ก็ถูกฝ่ายตรงข้ามตอบโต้แล้ว เจ้านักเลงอ่อนแอกว่าฝ่ายนั้นอย่างเห็นได้ชัด

อมีเลียเห็นไอ้วายร้ายกับพรรคพวกถูกเล่นงานอย่างรวดเร็วจนพากันลงไปนอนกุมท้องและร้องโอดโอยอยู่กับพื้น พวกมันครวญครางขอความเมตตา

“เอ่อ ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย พวกเราขอโทษ หยุดเล่นงานเราเถอะ”

ประตูรถเปิดออก อมีเลียยังคงมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างอกสั่นขวัญแขวน ร่างของเธอแข็งทื่อคนคนนี้เป็นใคร?

นี่เธอหนีเสือปะจระเข้หรือเปล่า?

“กรุณาออกจากรถด้วยครับ คุณนายแมร์โรว์” ชายคนหนึ่งถอดแว่นกันแดดและโค้งคำนับให้เธออย่างนอบน้อม

อมีเลียเริ่มได้สติ เธอมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง ในชั่วครู่นั้น เธอคิดว่าตัวเองหูฝาด!

ชายผู้นั้นมีท่าทีสุภาพ “พวกเรามาตามหาคุณตามคำสั่งของคุณแมร์โรว์ครับ ขออภัยที่มาช้า พวกเราเสียใจครับที่ทำให้คุณตื่นตระหนก”

อมีเลียตั้งตัวได้และออกจากรถอย่างประหม่า เธอนึกฉงน แต่ก็มองไปยังรถที่จอดเรียงรายอยู่แถวนั้น คันหนึ่งเป็นรถที่แล่นออกจากศาลาว่าการ

เป็นเขาจริงๆหรือ?

เสียงโอดครวญระงมเต็มสองหู หญิงสาวชำเลืองมองเจ้าอันธพาลที่หมอบอยู่แทบเท้าของเธอ

“ไม่ต้องกังวลครับคุณนายแมร์โรว์ เราจะให้ตำรวจจัดการเรื่องนี้เอง” น้ำเสียงของชายผู้นั้นนอบน้อม เขาเดินเข้ามาและชี้ “คุณแมร์โรว์รอคุณอยู่ในรถคันนั้นครับ”

“ขอบคุณค่ะ” อมีเลียปั่นป่วน แต่ก็ไม่ลืมมารยาท

เธอเดินไปยังรถลัมโบร์กินีที่เปิดประตูไว้ จากนั้นหยุดยืนและเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างอันไร้ที่ติของชายคนหนึ่งในรถ

เขามาทันเวลาพอดี

“คุณเป็นใครกันแน่?” หญิงสาวถามพร้อมกับขมวดคิ้ว เธอไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา แต่รู้สึกเหมือนเขามีพลังเหนือธรรมชาติ

ไอแซคหันมา เขามีใบหน้าหล่อเหลา “ผมคือสามีของคุณ” ดวงตาคู่สวยของเขาดูเฉยเมยและห่างเหินขณะเร่ง “ขึ้นรถ ไปเยี่ยมคุณปู่ด้วยกันกับผม”

“คุณจะช่วยฉันอีกสักเรื่องได้ไหมคะ?” อมีเลียยืนอยู่ข้างรถและสบตาเขา “ได้โปรดช่วยชีวิตแม่ของฉันด้วย”

หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้าด้วยความกังวลใจ แต่อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกสงสารเธอ

“มาเถอะ ไปเยี่ยมคุณปู่ที่โรงพยาบาลกับผมก่อน” ไอแซคยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา เขาชักช้าไม่ได้ คุณปู่เพิ่งโทรมาเร่ง

อมีเลียรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิโต้เถียง ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มไม่แสดงอาการโกรธขึ้ง แต่นัยน์ตาล้ำลึกคู่นั้นยังคงจับจ้อง มันทำให้เธอหนาวเยือก

เธอได้แต่ขึ้นรถไปนั่งข้างอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย