ตอนที่ 4 ย้ายมาอยู่กับผม

ชายชรามองหลานชายคนโปรดอีกรอบและเปรย “ไอแซค แกต้องมีค่าใช้จ่ายให้อมีเลียนะ รับผิดชอบเรื่องการหาเงินและดูแลครอบครัวด้วย อย่าไปนอกลู่นอกทางที่ไหน แล้วไม่นานแกก็จะเห็นว่าภรรยาของแกน่ะนุ่มนวลอ่อนหวานกว่าเดิม เธอจะเข้าใจแกมากขึ้นและดูแลแกดีขึ้น วันหนึ่ง แกจะได้รู้ว่าตัวเองได้แต่งงานกับของล้ำค่า”

“ครับ” ไอแซคตอบแบ่งรับแบ่งสู้

ผู้เฒ่าหงุดหงิดและถามเสียงห้วน “ไอ้ทีท่าแบบนี้มันหมายความว่าไง?”

“ไม่ต้องห่วงครับคุณปู่ ผมจะจำไว้” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนน้ำเสียงเพื่อเอาใจปู่ เขาพูดยิ้มๆ “ผมรู้ครับว่าต้องทำอะไร”

ชายชรายิ้มออก พอใจกับคำตอบของหลานชายสุดที่รัก

ต่อให้เจ้าไอแซคทำไม่ได้ ตาเฒ่าแมร์โรว์ก็จะคอยจับตาดูให้แน่ใจว่าเขาได้ทำ!

ผู้อาวุโสยิ้มอ่อนโยนเมื่มองหน้าหลานสะใภ้ ยิ่งมองก็ยิ่งถูกชะตา

“อมีเลีย ถ้าเจ้าไอแซคดูแลเธอไม่ดีก็บอกฉันนะ ฉันจะจัดการมันเอง!”

หญิงสาวเขินอายเกินกว่าจะตอบ เธอเม้มปาก

ชายชราพูดต่อ “เจ้าไอแซคมันฉลาดตั้งแต่เด็ก มันจะตั้งใจทำงาน ตอนนี้อาจยังทำไม่ได้ดีนัก แต่ต่อไปมันจะดูแลครอบครัวและรักเธอมากขึ้น”

“ค่ะคุณปู่” อมีเลียยิ้มและพยักหน้า “หนูเชื่อเขาค่ะ”

สีหน้าสง่างามแต่เย็นชาของไอแซคไม่แสดงออกถึงความยินดีสักนิดหลังจากแต่งงาน แต่ก็โล่งใจที่เห็นคุณปู่อารมณ์ดี

ในทางกลับกัน ตาเฒ่าแมร์โรว์ระงับความปลาบปลื้มในหัวใจไม่ไหว “ชีวิตมันสั้น ถ้าฉันหมดเรี่ยวแรงไปก็มีแต่จะแก่และขี้โรค”

ชายชราปล่อยมือสองหนุ่มสาวและจ้องมองขณะทั้งคู่ยืนอยู่หน้าเตียง เขาพูดอย่างอิ่มเอมใจ “ฉันอยากเห็นเธอสองคนอยู่ด้วยกันเหลือเกิน ฉันแน่ใจว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกยี่สิบปี! ถ้าโชคดีก็คงได้เห็นลูกๆ ของพวกเธอแต่งงาน! รีบมีเหลนให้ฉันนะ! นี่คือความปรารถนาสูงสุดของฉัน”

ไอแซคตะขิดตะขวงใจมาก แต่ก็รับปากคุณปู่ของเขาอย่างสุภาพ

อมีเลียที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้ขอบเขตของตัวเองดี เธอต้องทำให้วิลเฟรดสบายใจ แต่จะก่อเรื่องให้ไอแซคหงุดหงิดไม่ได้ เพราะต้องพึ่งพาเขาให้ช่วยชีวิตแม่ของเธอ

“ว่าแต่อมีเลีย เธอย้ายมาอยู่กับเขาหรือยัง?” ตาเฒ่าแมร์โรว์ถามอย่างเคร่งเครียด เขารู้สึกว่ามันเป็นคำถามที่สำคัญ

ไอแซคตอบทันควัน “ย้ายมาแล้วครับ”

“ดี แบบนั้นก็เยี่ยมเลย” ชายชรายิ้ม

อาการของวิลเฟรดดีขึ้น หมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้