ตอนที่ 5 บ้านในอนาคตของเธอ

“แม่ เขาเป็นคนดีค่ะ เขาส่งคนไปรับแม่ไงคะ” อมีเลียเก็บทะเบียนสมรสของเธออย่างใจเย็น “แม่ไม่ต้องห่วงหนู ดูแลเคเดนเถอะค่ะ หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

“อมีเลีย…” จูเลียน่าอธิบายความรู้สึกไม่ถูก เธอจับมือลูกสาวไว้ขณะน้ำตาคลอเบ้า “แม่เสียใจที่ทำให้ลูกต้องทนทุกข์ในครอบครัวนี้”

“เรื่องมันผ่านไปแล้วค่ะ หนูไม่เสียใจอะไรทั้งนั้น” สาวน้อยผู้อ่อนโยนให้คำมั่นกับมารดา “ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะดูแลแม่ไปจนแก่ ตราบใดที่หนูยังดูแลตัวเองได้ หนูจะดูแลแม่กับเคย์ด้วย!”

จูเลียน่าสบายใจ แต่ก็ยังรู้สึกหม่นหมอง เธอสวมกอดลูกสาวที่ตัวเองรับมาเลี้ยงไว้แน่น

อมีเลียปลอบใจมารดาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเปิดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่แล้วเก็บข้าวของ

“ลูกจะย้ายไปอยู่กับคุณแมร์โรว์คนนี้จริงๆ เหรอ?”

“ค่ะ” หญิงสาวเคลื่อนไหวว่องไว น้ำเสียงของเธอผ่อนคลาย “แต่งงานแล้วก็ต้องอยู่ด้วยกันเลยไม่ใช่หรือคะ? เขาดูแลหนูดีมากค่ะ และคุณปู่ของเขาก็ชอบหนู”

“ลีอา!” หญิงวัยกลางคนวิตกอย่างมาก “เขาไว้ใจได้จริงหรือเปล่า? เขามีคุณสมบัติอะไร? มีนิสัยแย่ๆ บ้างไหม? ถึงอย่างไรลูกก็ต้องตรวจสอบ ใช่หรือเปล่า? ไม่ดูเขาให้ดีก่อนหรือ?”

“เท่าที่เขาช่วยชีวิตหนูกับแม่วันนี้ก็ถือว่าสมควรจะไว้ใจแล้วค่ะ” อมีเลียเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดใส่กระเป๋า รูดซิปอย่างแรงและตัดสินใจจะไว้ใจไอแซค

น้ำเสียงของหญิงสาวฟังดูมีความสุขและผ่อนคลายจนมารดาเลิกวิตก ถึงขนาดยิ้มระรื่นอีกด้วย

จูเลียน่ารู้สึกว่าลูกของเธอคงจะมีความสุขเมื่ออยู่กับคุณแมร์โรว์มากกว่าอยู่กับครอบครัวบอนแฮม

“แม่คะ เรื่องโรนันน่ะอย่าคิดมาก ดูแลเคย์เถอะ หนูจ่ายค่าเช่าทั้งปีของที่นี่แล้ว และจะให้ค่าใช้จ่ายกับแม่ทุกเดือนด้วย”

“ลีอา ลูกจะต้องมีความสุขแน่” นี่คือความปรารถนาสูงสุดของจูเลียน่า

“งั้นหนูไปนะคะแม่!” อมีเลียลากกระเป๋าของเธอและกำลังจะออกไปตอนที่เกิดบางอย่างขึ้น ล้อกระเป๋าหลุดออกมาล้อหนึ่ง

จูเลียน่าพูดทันที “ทำไมไม่ใช้กระเป๋าใบอื่นล่ะลูก ใบนี้พังแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูจัดการได้ หนูให้แม่เอากระเป๋าใบดีๆ ไว้ใช้ค่ะ!”

ด้วยความกลัวว่าจะทำไม่สำเร็จ อมีเลียลากกระเป๋าและเดินออกไปพร้อมกับหันไปยิ้มให้มารดา “แม่ดูแลตัวเองด้วยล่ะ! หนูไปนะคะ!”

จูเลียน่ายืนอยู่ที่ประตู เฝ้าดูลูกสาวจากไป เมื่อนึกถึงที่อมีเลียพูดไว้ว่าจะดูแลเธอจนแก่เฒ่าก็น้ำตาคลอ รู้สึกผิดมาก