บทที่ 2

หน้าตาของผู้ชายดูคมคาย จมูกโด่งสูงใต้ดวงตาราวกับหมาป่า ริมฝีปากเรียวบางเฉียบเหมือนมีดที่เห็นส่วนเว้าโค้งจากการหัวเราะเยาะ แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่บนวีลแชร์ แต่ก็มีออร่าฟุ้งกระจายอยู่รอบๆตัว มันไม่ง่ายเลยที่จะเข้าใกล้เขา

นี่คือใบหน้าอันน่ารังเกียจที่บอกในข่าวลือหรือไม่

ริตาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งอากาศรอบๆตัวลดลงไปไม่กี่องศา เธอจึงรีบนำผ้าห่มมาปกคลุมตัวเองแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง ไม่กล้ามองเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้นโดยตรง เธอพูดด้วยความหวาดผวาว่า “ฉัน...แน่นอนว่าฉันคือเสิ่นเย่ว์...”

“เฮ้” แววตาของมาวินเย็นลง เขาหยิบซองจดหมายจากกระเป๋าของเขาออกมาแล้วโยนมันมาตรงด้านหน้าเธอ

ริตาหยิบมันขึ้นมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง แต่กลับพบว่ามันเต็มไปด้วยภาพถ่ายและเอกสารของเสิ่นเย่ว์...พี่สาวของเธอ

ดังนั้น เขารู้ตัวตนตั้งแต่แรกแล้ว?

มือของริตาที่ถือจดหมายอยู่นั้นกำขึ้นแน่นเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากล่าง ดวงตาเคลือบเงาของเธอเหลือบมองไปที่มาวิน โดยไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา

“ตระกูลเสิ่นคิดว่าการที่ฉันมาวินมีปัญหาที่ขาแล้วจะหาใครมาหลอกฉันก็ได้งั้นเหรอ”

ริตาหลับตาแล้วพูดแก้ตัวออกมาเสียงเบา “ฉันก็เป็นลูกสาวของตระกูลเสิ่นเช่นกัน...”

“ลูกสาวที่เพิ่งหย่าร้าง? ตระกูลเสิ่นนี่ปฏิบัติกับตระกูลหงษ์ราวกับเป็นสถานีรีไซเคิลเลยงั้นเหรอ” ดวงตาของเยี่ยมัวเซวียนกลับมาเย็นชาอีกครั้ง

คำพูดที่เย้ยหยันและตรงไปตรงมาทำให้ริตาหวนคิดถึงคืนที่ฝันร้ายเมื่อเดือนที่แล้ว เธอกัดริมฝีปากแน่น ปล่อยให้ความเจ็บคอยเตือนตัวเองไม่ให้เสียสติ

ไม่รอให้เธอได้สงบลง เสียงที่ยะเยือกราวกับถังน้ำแข็งของชายคนนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “ให้เวลาเธอห้านาที ออกไปจากบ้านของตระกูลหงษ์ซะ”

“อะไรนะ” ริตาลืมตาขึ้นมาทันที แล้วปะทะเข้ากับดวงดาสีดำสนิทของเขา

ถ้าเธอลูกขับไล่ออกไป ตระกูลเสิ่นคงจะทำให้ตระกูลหงษ์ขุ่นเคืองอย่างแน่นอน ทั้งครอบครัวฝากความหวังไว้กับเธอ และแม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ไม่สามารถทำให้ครอบครัวล้มเหลวด้วยมือของเธอเองได้

ริตาสงบสติอารมณ์และรวบรวมความกล้าเพื่อมองตรงมาที่เขา แล้วกล่าวว่า “ฉันรู้ว่านี่เป็นงานแต่งงานที่พ่อแม่ของคุณจัดให้ สำหรับคุณ แต่งกับใครก็คงเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นคุณคงไม่ตอบรับการแต่งงานในครั้งนี้…

…แทนที่คุณจะแต่งงานใหม่อีก สู้ให้ฉันอยู่ต่อไปดีกว่า ฉันสัญญาว่าพวกเราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”