บทที่ 8

หลังจากนั้นไม่กี่วัน มาวินไม่ได้ขับไล่ให้เธอออกจากตระกูลหงษ์ และก็ไม่ได้ชี้แจงอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ได้รับอนุญาตให้มาที่บริษัท

ตราบใดที่เธออยู่ข้างๆเขา มาวินก็จะคิดหาสารพัดวิธีในการใช้เธอเป็นทาส

ริตาหมดแรงจากการทำงานระดับสูงอย่างหนักมาตลอดทั้งสัปดาห์

เช้านี้ริตากำลังจะลุกขึ้นไปยังหงษ์กรุ๊ปตามปกติ แต่จู่ๆเธอก็รู้สึกเวียนหัวอึดอัดร่างกาย ราวกับตัวหนักจนทนไม่ไหว

ขณะแปรงฟัน เธอก็รู้สึกคลื่นไส้อยู่ครู่หนึ่ง ประคองตัวเองกับอ่างล้างหน้าอยู่หลายครั้งกว่าจะแปรงฟันเสร็จ

ริตารู้สึกงงงวย ช่วงนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองอยากอาเจียนบ่อยมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะกินอะไรที่ไม่ดีลงไป?

คอของเธอก็แหบแห้ง เดาว่าน่าจะเป็นหวัด วันนี้เธอจะไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการ

และมาวินที่มาถึงบริษัทก่อนแล้ว อดไม่ได้ที่จะดูเวลา

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปตั้งแต่เริ่มงาน แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่มา

เหอะ เขาก็นึกว่าความพยายามของเธอจะแข็งแกร่งมากขนาดไหน นี่ถือจุดจบ?

“ก๊อก ก๊อก”

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู

“เข้ามา”

เมื่อเห็นคนที่เข้ามา มาวินก็รู้สึกหดหู่อย่างอธิบายไม่ได้

“คุณชายเยี่ยครับ นี่คือเอกสารที่ต้องได้รับการอนุมัติในวันนี้ และกำหนดการสำหรับช่วงบ่าย” อันดายื่นเอกสารด้วยความเคารพ และกล่าวต่อ “ผมได้ส่งคนไปที่โรงพยาบาลแล้ว แต่ยังไม่พบผู้หญิงที่น่าสงสัยไปที่แผนกสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา”

“เข้าใจแล้ว” มาวินโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายออกไป เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะบอกไป เขาก็ถามขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “เธอไม่มา?”

อันดาชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากรู้ว่าคุณชายเยี่ยถามถึงใครเขาก็ตอบกลับไปทันที “ใช่ครับ คุณเสิ่นไม่ได้มา ดูว่าเธอจะรู้แล้วว่าลำบากแล้วควรถอยไป”

มาวินเพียงส่งเสียง “อืม” แล้วก็ทำงานต่อไป แต่ภายในใจกลับรู้สึกไม่ค่อยดี

ในขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาล

ริตาหยิบหมายเลขแล้วต่อคิวเข้าแถว เมื่อถึงคิวของเธอ หลังจากบอกหมอเกี่ยวกับอาการของเธอแล้ว หมอก็มองเธอแปลกๆ

“ช่วงนี้คนมีอาการขี้เซา คลื่นไส้ หรือบางครั้งก็ปัสสาวะบ่อยๆไหม”

ริตาพยักหน้า “เกิดอะไรขึ้นกับฉันคะ ดูเหมือนเป็นหวัดอาการจะไม่ใช่แบบนี้...”

หมอเหลือบมองอย่างช่วยไม่ได้ แล้วถามเธอต่อว่า “ประจำเดือนของคุณไม่มานานแค่ไหนแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ริตาก็ลองนับดูว่า “ประมาณเดือนกว่าๆค่ะ...”

คำพูดของเธอชะงักลง ดูเหมือนว่าเธอจะคิดอะไรบางอย่างออก และสีหน้าของเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนไป