บทที่ 10

ฉันคลานไปข้างหลังสักพักและรู้สึกว่าท่อนล่างเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดฉันก็ลุกขึ้นและเดินได้ แปลกจริง ๆ คนที่สร้างสุสานเป็นหนู บ้าจริง ๆ

ลุงคนที่สองลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากตัว มองไปรอบๆ แล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ อย่ายืนโง่ๆ"

ฉันมองดูอาคนที่สองของฉันและเดินเข้าไปข้างใน ไม่นานหลังจากที่อาคนที่สองของฉันเข้ามาข้างใน ฉันเห็นคนอยู่ข้างใน ขณะที่ฉันกำลังจะพูดอะไร ลุงคนที่สองของฉันก็พูดกับฉันว่า "มันไม่ใช่คน มันคือผี แยกไม่ออกจริงๆ" , ดูเท้าเขาสิ ใครไม่มีเท้าต้องเป็นผีแน่ๆ "

เมื่อลุงคนที่สองพูด ฉันก็มองดูที่เท้าของชายคนนั้น ถ้าไม่มีเท้า ต้องเป็นผีแน่ๆ ฉันแหงนหน้าขึ้นและเห็นว่า ผีกับคนไม่ต่างกันเลยจริงๆ

“ผีไม่หายใจ ยังหนาวอยู่ ผีไอเย็นเต็มตัว อย่าถือโกรธ สัมผัสแล้วจะรู้สึกได้” หลังจากลุงคนที่สองพูดจบฉันก็พยักหน้าแล้วเดินตามฉันไป ลุงคนที่สอง: "คุณกำลังทำอะไรอยู่"

ผีที่อยู่ตรงข้ามถอนหายใจด้วยความโล่งอก: "ไปให้พ้น อย่ามารบกวนฉัน"

“ผมถามว่าคุณจะทำอะไร” ลุงคนที่สองพูดแล้วหยิบมีดเขียงออกมา เมื่อผีเห็นมีดเขียงของลุงคนที่สอง เขาก็ก้าวถอยหลัง “อย่ายุ่งเรื่องของตัวเอง ฉันจะไป” เพื่อตามหาคนที่ทำร้ายฉัน คน"

“ฮึ่ม ฉันไม่รู้ว่าใครทำร้ายใคร นอกจากนี้ คุณตายแล้ว ดังนั้นคุณจึงไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของโลกได้อีกต่อไป ใครบางคนจะตัดสินใจแทนคุณเกี่ยวกับความคับข้องใจของคุณ ตอนนี้คุณควรไปที่ยมโลกกับฉัน เมื่อเราไปถึงที่นั่น ฉันจะให้โอกาสคุณ "รับประกันว่าคุณจะกลับชาติมาเกิด"

ลุงคนที่สองเดินไปพูดพร้อมถือเชือกออกมา เห็นว่าลุงคนที่สองกำลังจะจับ ผีอยากวิ่งหนี ลุงคนที่สองโยนเชือกแล้วจับผีทันที พอผีดิ้นเชือกก็สั่นเห็นมีด้ายแดงอยู่ในเชือก ถ้าผีขยับ จะรู้สึกอึดอัดผีจึงหมอบลงกับพื้นแล้วส่งเสียงครวญคราง

ลุงคนที่สี่ก้าวไปข้างหน้า ปราบผีในเวลาไม่กี่นาที และใส่มันในกล่องที่ดูดีในหลุมฝังศพ

“หงน้อย จำไว้ เราต่างจากหมอผีและนักล่าปีศาจ เราออกไปในสุสานและเอาผีออกไป เราต้องใส่มันลงไปในบางอย่าง และของแบบนี้ต้องอยู่ในสุสาน ไม่งั้นคุณก็ออกไป” . ปล่อยผีง่ายนิดเดียว"

ฉันจะจดสิ่งที่ลุงคนที่สองของฉันพูดไว้ เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ทำอะไรคนเดียวในอนาคต

จะเข้าจากสุสานได้อย่างไร ออกไปอย่างไร หลังจากออกไปแล้วลุงคนที่สองก็พูดว่า: "ไปกันเถอะ วันนี้เราไปที่นี่แล้วไปยมโลกกันเถอะ"

“นรก?” ฉันมองลุงคนที่สองซึ่งหันหลังกลับและเดินไปที่แห่งหนึ่ง ไม่นานหลังจากที่เราเดินออกมา เราก็มาหยุดที่ทางสามแยก ลุงคนที่สองพูดกับฉันว่า “อย่าประมาทที่นี่ มีผีเยอะที่สุด คนเห็นผีได้ ต่างจากคนที่มองไม่เห็น หนึ่งหรือสองก็ได้ แต่ถ้ามีมากเกินไป จะเกิดภัยพิบัติ ดังนั้นคุณต้องเรียนรู้สิ่งหนึ่งคือ ดอน อย่ามองผีเหล่านั้น ทำราวกับว่ามองไม่เห็นอะไรเลย และผีก็หาคุณไม่เจอ”

ลุงคนที่สองกำลังพูดอยู่ ข้าพเจ้าเห็นคนสองคนมา คนหนึ่งในชุดดำ คนหนึ่งขาว คนหนึ่งถือไม้เท้าไว้ทุกข์ อีกคนถือโซ่สะพายบ่า มองดูหมวก คนหนึ่งเขียนว่า Haunted Soul ถูกเขียนมาเพื่อฆ่า ฉันมองลงไปที่ขาและเท้า และสองคนนี้มีขาและเท้า

ฉันเลยถามลุงคนที่สองแปลกๆ ว่า "สองคนนี้คือใคร"

“อนิจจังดำและขาว” ลุงคนที่สองพูดเหมือนได้ยินคำพูดของลุงคนที่สอง ความไม่เที่ยงดำและขาวหันมามองฉันและลุงคนที่สอง และฉันก็เดินตามหลังลุงคนที่สอง ลุงคนที่สองพูดว่า “ ไม่มีอะไรหรอก พวกนั้นไปทำธุระกัน ไม่น่าจะใช่ แล้วคุณล่ะ รู้จักฉันด้วยเหรอ”

ลุงคนที่สองเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว และกำหมัดของเขาไปทาง Black and White Wuchang: "สวัสดี นายท่านทั้งสอง"