บทที่ 14

หลังจากจากฉันไปฉันก็กลับไปที่หอพัก เหวินเหวินกำลังรอฉันอยู่ที่หอพัก เมื่อฉันเดินไปที่หอพัก ฉันได้ยินคนข้างในพูดว่า: "เราตกลง คุณเข้าเวรที่ 135 และเรากำลังปฏิบัติหน้าที่ ที่ 246 วันอาทิตย์ ไม่เป็นไรเมื่อไม่มีใครล็อกที่นี่ และมันก็เป็นเช่นนี้สำหรับการทำความสะอาดตามปกติ และเก็บสิ่งของของคุณเองไว้ในที่ของคุณเอง และคุณไม่ได้รับอนุญาตให้ข้ามเขตแดน คุณได้ยินฉันไหม”

เหวินเหวินไม่พูด ฉันแค่ยืนอยู่ข้างนอกหอพักและมองเข้าไปข้างใน เหวินเหวินโกรธตัวเอง ดูเหมือนว่ามีคนมากเกินไปในอีกด้านหนึ่ง เธอจึงไม่กล้าพูด

ฉันเปิดประตูเข้าไปแล้วถามว่า "วันเสาร์เรามีเรียนไหม"

เมื่อฉันถาม คนที่พูดก็มองมาที่ฉันและพูดว่า "ไม่มีชั้นเรียน เกิดอะไรขึ้น?

คนๆ นั้นสวยมาก มีผมสีดำและนุ่มสลวย ผมยาวห้อยลงมาด้านหลัง เพื่อนร่วมชั้นหญิงสองคนยืนอยู่ด้านหนึ่ง เธอมองมาที่เราอย่างมีเลศนัย และอีกด้านหนึ่งมีเพื่อนร่วมชั้นหญิงหลายคน สะอาดสะอ้านขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ที่นี่มีทั้งหมดแปดคน สามคนจากกัน เหวินเหวินสองคนและฉัน และก่อนที่ฉันจะกลับมา อีกสามคนไม่ต้องการสร้างปัญหา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการสร้างปัญหา ดังนั้นพวกเขาจึงเก็บไว้ ก้มหน้าลงและหดลง ดังนั้นพวกเขาจึงรังแกเหวินเหวิน

"ไม่มีอะไรต้องกังวล ฉันคิดว่าเราจะทำแบบนี้ มีทั้งหมดแปดคนและแต่ละคนจะผลัดกันทำความสะอาดทุกวัน" หลังจากที่ฉันพูดจบฉันก็เข้าไปนั่งข้างๆเหวินเหวิน เธอเป็นแค่ยัยตัวร้ายที่มีใบหน้าแบบยัยตัวดี ฉันไม่เชื่อว่า Wenwen จะใจดีขนาดนี้

อีกฝ่ายพูดอย่างเย็นชา: "คุณคิดดีแล้ว แต่ไม่มีวันเสาร์ มันจะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คุณคิดอย่างไร"

"คุณไม่เข้าใจคำพูดของผู้คนหรือ ฉันกำลังพูดถึงวันของทุกคน ไม่ว่าวันไหน คุณยังเด็ก ทำไมคุณยังมีปัญหาเกี่ยวกับหูของคุณ หรือคุณมีปัญหาเรื่องความเข้าใจของคุณ"

ทันทีที่ฉันพูด อีกฝ่ายก็ยืนขึ้นด้วยความโกรธ มาหาฉันแล้วถามว่า "คุณต้องการทำอะไร"

“ฉันถามเธอถูก ทุกคนอยู่ที่นี่ ทำไมเธอถึงสั่งให้พวกเราทำกุลีให้ เธอบอกเธอว่าไม่มีประตู ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย ได้โปรดช่วยฉันด้วย เดิมทีฉัน ตอนฉันอยู่โรงเรียน ทุกคนฟังฉัน ถ้าคุณมาที่นี่ คุณต้องควบคุมฉัน ไม่มีปัญหา แค่ทุบฉันลงกับพื้น แล้วก็จบ ที่นี่ฉันฟังคุณ”

หลังจากที่ฉันพูดจบ อีกฝ่ายก็ตัวแข็ง กลอกตาแล้วพูดว่า "คุณกลัวใคร"

“ฉันทำให้เธอกลัวเหรอ ลองใช้ดูสิ หน้าตาน่ารักขนาดนี้ ถ้าฉันเติมสีสันให้เธอ เธอคิดว่าเธอจะเป็นขวัญใจคนทั้งมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ?”

“คุณกล้าไหม” อีกฝ่ายถอยหลังไปสองก้าวเอามือปิดหน้า

“ลองดูนะบอกเลย อยู่หอนี้นับคนเป็นหนึ่ง ควรเคารพรักซึ่งกันและกัน ช่วยเหลือกัน ทำทุกอย่างด้วยกัน ไม่อย่างนั้นจะออกมาไม่มีใคร” ยินดีต้อนรับคุณ" ฉันไปหาเหวินเหวินและถามเธอว่า "เรามีเรียนกี่โมง"

"ใกล้จะถึงแล้ว" เหวินเหวินลุกขึ้นยืน หยิบอาหารเช้าในมือแล้วพาฉันไปที่ประตู เหวินเหวินกับฉันไปที่ห้องเรียนหลังจากที่เราออกจากประตู เหวินเหวินแบ่งปันอาหารเช้าของเธอขณะที่เดินให้ฉัน มีอะไรกิน ฉันกัด หยิบมันออกมาแล้วดู: "มังสวิรัติ?"

"อืม อร่อย พ่อฉันทำ" เหวินเหวินส่ายหัว กินอย่างเอร็ดอร่อย ฉันกินอย่างไม่เต็มใจและพูดว่า: "ดูเหมือนว่าครอบครัวของคุณเหมือนกับลุงคนที่สองของฉันและผู้ชายทำอาหาร"

"ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว ใครบอกฉันว่าฉันไม่มีแม่แล้ว" เหวินเหวินผิดหวังเล็กน้อย และหยุดชั่วคราวหลังจากกินซาลาเปา ฉันไปหาเหวินเหวิน และเธอพูดว่า "แต่คุณไม่ทำ" ไม่ต้องอายหรอก จริง ๆ แล้วฉันไม่ใช่พ่อนะลูก เมื่อฉันวิ่งไปที่ประตูบ้านพ่อ พ่อถามหลายคนถามแต่เขาไม่ถามว่าใครทำลูกหาย ต่อมาฉัน พ่อไปแจ้งตำรวจและไม่มีใครทำลูกหาย ท้ายที่สุด ฉันยังไม่ชัดเจนว่ามันหายหรือถูกทอดทิ้ง

พ่อของฉันไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูก ดังนั้นเขาจึงเลี้ยงดูฉันเคียงข้าง

"นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น" ฉันไม่แปลกใจเลยไม่มีใครในสังคมนี้อาจจะโยนมันทิ้งไป

“ถ้าอย่างนั้นพ่อก็ดูแลคุณเป็นอย่างดี”

“อารองของคุณก็ดีมากเช่นกัน”

"..."