บทที่ 15

เมื่อเขาจากไป ฉันมองย้อนกลับไป และคนเหล่านั้นถอยหนีด้วยความตกใจ ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียวกว่าคนอื่น ฉันเพิ่งรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันพูดออกไปในอากาศ พวกเขาถูกพัดหายไปจากฝ่ามือของฉัน .ร่างกายคงไหวหวั่น

ฉันหันกลับไปมองคนเหล่านั้น ผู้หญิงที่มองหาปัญหาคือคนที่มีอำนาจมากที่สุด ชี้มาที่ฉันแล้วพูดว่า: "สัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาด!"

พูดจบก็วิ่งหนีไป

ฉันกระตุกมุมปากและมองไปที่ผู้คนบนพื้น พวกเขาทั้งหมดลุกขึ้นแล้ววิ่งหนี เมื่อเหวินเหวินกลับมา ฉันกำลังรอเธออยู่แล้วเหวินเหวินถามฉัน: "ทำไมคุณถึงอยู่คนเดียว" หายไป? "

ฉันมองไปที่เหวินเหวิน: "ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว"

"แล้วพวกเขาล่ะ" เหวินเหวินถามฉัน มีเพื่อนร่วมชั้นชายอยู่ข้างหลังเขา เพื่อนร่วมชั้นชายสวมแว่นตา ฉันมองเขาอยู่พักหนึ่ง และหลังจากแน่ใจว่ามันไม่ส่งผลกระทบต่อฉัน ฉันจึงถามเหวินเหวินว่า "ใคร เขาใช่คุณหรือเปล่า"

"เขาเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน เขาชื่อเย่ เผิง" เหวินเหวินพูด และฉันก็พยักหน้า "เข้าใจแล้ว คนพวกนั้นหายไปแล้ว"

"ให้ฉันแนะนำให้คุณรู้จัก Ye Peng ลูกชายของครอบครัวป้าของฉัน นี่คือเพื่อนใหม่ของฉัน Ban Yuehong" Wen Wen แนะนำ Ye Peng จบและพูดว่า "ชื่อนี้ฟังดูดี ฉันชอบมันมาก"

ฉันไม่ได้พูดอะไร มองไปรอบๆ สักพักแล้วพูดว่า "ฉันจะกลับแล้ว เหวินเหวิน คุณจะกลับไหม"

“กลับไปเถอะพี่ กลับไปเถอะ ไม่เป็นไร” แล้วเหวินเหวินก็โอบแขนฉันแล้วพาฉันไปที่หอพัก ผ่านไปครึ่งทาง เธอก็ลากฉันไปที่โรงอาหาร มันเป็นอาหารเย็น

เมื่อเรามาถึงโรงอาหาร เหวินเหวินและฉันไปกินข้าวทันที ระหว่างมื้ออาหาร เราได้ยินบางคนพูดถึงฉันว่าเป็นสัตว์ประหลาด ว่ากันว่าเราเป็นเอลฟ์ แต่ข่าวลือนั้นเป็นการเอาชนะตัวเอง และมีอยู่สองคน เอลฟ์มากขึ้น

ในตอนเย็น Wenwen และฉันทำการบ้านเสร็จก่อนกำหนดและพบว่าสามคนที่กำลังมองหาปัญหาไม่กลับมา ดังนั้นเราจึงบอกว่าเราอาจจะไม่กลับมา

ผู้คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็กลัวฉันและเหวินเหวินมากเช่นกัน อาจเป็นเพราะพวกเขาได้ยินข่าวลือบางอย่าง

นอนลง Wenwen และฉันคุยกันในขณะที่รอการพักผ่อนและหลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนแรกเขาบอกว่าจะมาหาฉันตอนกลางคืน แต่เขาลืมไป

ไม่นานห้องนอนก็เงียบลง ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างเข้ามาทางประตู ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ในตอนแรกที่ฉันรู้สึกหนังศีรษะของฉันรู้สึกชาเล็กน้อยและฉันไม่ได้คิดอะไรจนกระทั่งลืมตาขึ้น แต่มันก็สายเกินไป

จู่ๆ สิ่งนั้นก็กดทับฉัน ฉันไม่สามารถหนีได้ ฉันอ้าปาก และภายในปากของฉันก็เริ่มปั่นป่วน หลังจากลงไปได้สักพัก และขึ้นมาได้สักพัก เขาก็ยังกระซิบอยู่ในตัวฉัน หูและเรียกฉันว่าหงเอ๋อ

แต่ฉันไม่สามารถเห็นเขาตลอดเวลา และฉันรู้สึกได้เพียงว่าร่างกายของเขาเย็นชา ไม่มีร่องรอยของความอบอุ่น

มันกินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมงและเขานอนอยู่ข้างๆ ฉัน ตอนนี้ฉันเริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ร่างกายของฉันไม่มีเรี่ยวแรง

เขานอนอยู่ข้างฉันเอาแขนโอบฉันไว้ มือของเขาลูบลำตัวฉันเบาๆ ฉันหันไปมองเขาและฉันก็ไม่กล้าพูดอะไรในหอพัก แต่ที่จริงคือเขาทำให้ฉันนอน

ฉันหันกลับไป เขากอดฉันไว้ข้างหลัง แล้วถามฉันเสียงเบา “เมื่อกี้เจ็บไหม”

ฉันไม่ตอบ ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว