บทที่ 16

ผีผู้หญิงเห็นเราผ่านไปก็ร้องไห้หนักขึ้น พอเราผ่านไป ผีผู้หญิงก็คอยดูเราเช็ดน้ำตาให้

ฉันไม่รู้เรื่องผีมากนัก ฉันเพิ่งรู้จักผีได้ไม่กี่วัน เมื่อก่อนฉันคงกลัวแทบตาย แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกอยู่เสมอว่าเจ้านายของฉันเป็นผี ถ้าฉันกลัว ภูตผี แม้แต่นายของข้าก็ยังปฏิเสธพวกมัน

เมื่อเธอมาถึงผีผู้หญิง เหวินเหวินถามว่า: "คุณมาจากไหน ผีผู้หญิง คุณต้องพูดตรงๆ มิฉะนั้นฉันจะส่งคุณให้พ่อและพี่ชายของฉัน และคุณจะเสร็จ"

ผีผู้หญิงรีบพูดว่า "ฉันผ่านมา แต่ฉันเศร้านิดหน่อย"

"ฉันขอโทษ ทำไมคุณถึงร้องไห้ที่โรงเรียน ดูเหมือนว่าคุณมีจุดประสงค์" เหวินเหวินเป็นเด็กตัวใหญ่ พูดเหมือนชายชรา จู่ๆ ผีผู้หญิงก็ดูน่าเกลียด: "ออกไป"

ใบหน้าของเหวินเหวินมืดมน: "คุณตะโกนใส่ฉัน ฉันคิดว่าคุณเหนื่อยกับงาน"

หลังจากพูดจบ เหวินเหวินก็หยิบสิ่งของสีเงินออกมา ฉันมองอย่างระมัดระวัง มันเป็นเข็มทิศ ละเอียดอ่อนมาก มันเป็นสิ่งที่ดีเมื่อมองแวบแรก ฉันเคยไปที่สุสานกับอาจารย์มามากมาย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็น มันเป็นสิ่งที่ดีโดยธรรมชาติ

เหวินเหวินตะคอกอย่างเย็นชา: "สัตว์ซุกซน เจ้าไม่ได้ฝึกฝนอย่างหนักในถ้ำ แต่เจ้ามาที่นี่เพื่อทำร้ายผู้คน และเจ้ายังต้องการทำร้ายเพื่อนที่ดีของข้าด้วย เจ้าไม่ผิดเลยที่วันนี้ถูกปลูกไว้ในมือข้า ใครบอกไม่ให้ตาโต" ไปแล้ว"

เหวินเหวินตะโกนเสียงดัง แม้ว่าเหวินเหวินจะเรียนไม่เก่ง แต่เธอก็อ่านหนังสือไม่เก่ง แต่เธอก็จับผีได้ดี

ฉันเห็นว่าเหวินเหวินกำลังจะขึ้นไป และผีที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ทรงพลังเช่นกัน ฉันจึงถามเหวินเหวินว่า "คุณทำได้จริงๆเหรอ"

ดวงตาของเหวินเหวินมีเล่ห์เหลี่ยม: "รอดูไปก่อน"

หลังจากพูดจบเหวินเหวินก็บินไป ฉันมองไปที่เท้าเล็กๆ ของเหวินเหวิน ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเหวินเหวินจะบินเก่งขนาดนี้

อันที่จริง การกระโดดนั้นใหญ่กว่าเล็กน้อย แต่ในความคิดของฉัน นั่นก็ทรงพลังมากแล้ว ท้ายที่สุด ฉันทำได้แค่ต่อสู้เท่านั้น และฉันไม่สามารถทำอย่างอื่นได้อีก

เหวินเหวินต่อสู้กับผีผู้หญิงในอดีต ผีผู้หญิงแสดงแววตารุนแรงและจัดการกับเหวินเหวิน ในขณะที่ฉันยืนดู หลังจากนั้นไม่นาน ผีผู้หญิงก็ได้รับบาดเจ็บ แล้วก็ตะโกนให้หยุด และไล่ผีผู้หญิงออกไป ฉันรู้สึกตกตะลึงเมื่อมองจากข้างสนาม

เหวินเหวินปัดมือ วางเข็มทิศ แล้วหันมามองฉัน: "เป็นยังไงบ้าง ร้ายแรงไหม"

"ยอดเยี่ยม" ฉันยิ้ม และเหวินเหวินก็เข้ามา: "งั้นคุณก็เข้าร่วมกับฉัน"

"เข้าร่วมไหม" ฉันไม่รู้ว่าเหวินเหวินกำลังพูดถึงอะไร แต่เหวินเหวินพูดว่า: "ครอบครัวของฉันล่าท้าผีและปราบปีศาจมาหลายชั่วอายุคน ในชั่วอายุนี้ไม่มีใครในครอบครัวของเรานอกจากฉันและพี่ชายของป้าของฉัน ฉันคิดว่าอีกหนึ่งคนและกำลังมากขึ้นเรายุ่งเกินไป

แต่เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นยาก ฉันได้ยินมาจากพ่อของฉันว่าไม่มีหยินและหยางในคนนับหมื่น ฉันคิดอย่างนั้น ฉันจึงอยากเอาชนะคุณ "

ในที่สุดเหวินเหวินก็แสดงความคิดภายในของเธอ และกลายเป็นว่าเธอมีจุดประสงค์ที่จะเข้าหาฉันด้วย

“รู้ได้ไงว่าฉันมีตาหยินหยาง? ฉันเพิ่งรู้เอง”

"ไม่ใช่เรื่องยาก เราจะเห็นว่ามีผีอยู่ในดวงตาของคุณ นั่นคือดวงตาหยินและหยาง คนทั่วไปมองไม่เห็นผี และไม่มีเงา" หลังจากเหวินเหวินพูดจบ ฉันก็รู้ว่าฉันสามารถมองเห็นได้ ผีเห็นได้.

"คุณมาสาย ฉันเกรงว่าคุณจะทำไม่ได้" เหวินเหวินบอกฉันมากมาย และเธอก็รู้ทันทีที่ได้ยินว่าเธอไม่ได้ระวังตัวฉัน ดังนั้นฉันจึงไม่ได้คุยกับเธอหลังจากนั้น พูดมากไม่มีอะไรต้องปิดบัง

"ทำไมไม่ล่ะ" เหวินเหวินถามฉัน หาที่นั่ง แล้วถามฉันว่าที่ที่ไม่มีแสงสว่างเลย คนอื่นอาจกลัวแทบตาย แต่ฉันกับเหวินเหวินคุยกันยาว ดังนั้นฉันจึงใส่บ้านของฉัน ของเรา คนเฝ้าสุสานเป็นคนบอกเหวินเหวินเกี่ยวกับเรื่องนี้