บทที่ 19

เมื่อฉันเข้ามาจากประตู ฉันได้ยิน Ouyang Xuanzi พูดว่า: "เรามาที่นี่เพื่อรายงาน เนื่องจากเราไปตรวจสอบเมื่อไม่นานมานี้ ดังนั้นมันจึงสายไปหน่อย ขออภัย"

Ouyang Xuanzi ก้มศีรษะไปทางอาจารย์ใหญ่เพื่อแสดงความขอโทษ

เย่เผิงกล่าวว่า "ขอโทษนะ เรากลับมาช้า"

ครูใหญ่ยิ้มทันทีเมื่อเห็นทั้งสองคน แล้วเดินไปหาพวกเขา: "โอ้ คุณสองคนกลับมาแล้ว ยังไม่สายเกินไป เร็วพอแล้ว เมื่อวานฉันถามคุณซงเกี่ยวกับคุณ คุณซงและคุณนาย ซง ฉันพูดกลับไปแล้วฉันก็ยังไม่เชื่อ ดังนั้น ไปเรียนกันเถอะ”

"เมื่อวานเราเห็นเหวินเหวินและหงหง เหวินเหวินเป็นเพื่อนบ้านของฉัน เราจึงเจอกันแต่เป็นเวลากลางคืน ฉันลืมเวลาที่แน่นอน พวกเขาอยู่หน้าบ้านของเหวินเหวิน และแม่ของฉันก็ไปหาพวกเขาด้วย Wenwen เราทุกคนอยู่ที่นั่นเมื่อฉันถามเกี่ยวกับการศึกษาของฉัน”

ฉันมองไปที่เย่เผิง เขาเป็นคนโกหกจริงๆ เขาไม่กระพริบตาเมื่อเขาโกหก แต่โอวหยาง ซวนซีไม่ได้พูดอะไรเลย

อาจารย์ใหญ่ไม่ได้พูดอะไรอีก และหลังจากพูดสิ่งดีๆ สองสามครั้ง เรื่องก็จบลง และเขาก็เดินตามอาจารย์ใหญ่ไปและพูดว่า: "ไม่มีอะไร กลับไปห้องเรียนกันเถอะ Wenwen คุณและเพื่อนร่วมชั้นควรไป กลับมาด้วย เราจะคุยกับเพื่อนร่วมชั้น Hu Yaya ให้ดี"

หลังจากที่อาจารย์ใหญ่พูดจบ เขาก็ส่ง Ouyang Xuanzi และ Ye Peng ออกไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจากไป Ye Peng เรียก Wenwen ว่า "Wenwen มากับเราและคุณด้วย" หลังจากที่ Ye Peng พูดจบ เขาก็หันหลังกลับและจากไป ฉัน คลิกแล้วเราก็ทำตาม

เมื่อฉันออกไป ฉันรู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่ฉันและเหวินเหวิน และดวงตาเหล่านั้นเป็นสายตาที่แสดงความเกลียดชังอย่างชัดเจน

ฉันเหลือบมองเย่เผิงที่เดินอยู่ข้างหน้า เขาทำมันโดยเจตนา

หลังจากออกจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ เราต่างก็เข้าห้องเรียน ก่อนที่เราจะไปถึง มีคนขวางกั้น Wenwen และตัวฉัน ทำให้เราไม่สามารถไปเรียนได้

"บอกฉันสิ คุณชอบ Ouyang และ Ye Peng หรือไม่" สาวๆ เหล่านั้นดูเหมือนจะบ้าไปแล้ว สายตาที่ดุร้ายของพวกเขาสามารถฉีก Wenwen และฉันออกจากกัน

แต่ฉันกับเหวินเหวินไม่ใช่คนโง่ เราแค่ติดต่อกัน

“คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณไม่รู้หรือว่าพ่อของฉันเป็นพี่ชายของแม่ของ Ye Peng ครอบครัวของเราเป็นหมอผี และเราอาศัยอยู่ในสำนักหยินหยาง Ouyang เป็นลูกของพ่อและน้องสาวของ Ye Peng พวกเราทั้งหมด ญาติที่รัก เย่เผิงกลัวว่าจะมีคนขอให้ฉันนำจดหมายไปให้เขาและโอวหยาง ดังนั้นเขาจึงบอกว่าเราเป็นเพื่อนบ้านกัน แต่จริงๆ แล้วฉันเป็นน้องสาวของเธอ ฉันไม่เชื่อหรอก ถามหงหงสิ”

เหวินเหวินมองมาที่ฉัน และฉันก็พูดว่า "ถูกต้อง"

"แล้วคุณล่ะ" สาวๆ เหล่านั้นชี้มาที่ฉันแล้วถาม ฉันตอบว่า "ฉันเป็นเพื่อนที่ดีของเหวินเหวิน แต่ฉันมีแฟนแล้ว ตอนนี้เขาออกไปแล้ว และอีกไม่กี่วันเขาจะกลับมา เขาชื่อ คือ Shui Yi Han อายุยี่สิบปี”

เมื่อได้ยินว่าคนเหล่านั้นไม่เชื่อฉัน ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาลุงคนที่สอง

การโทรผ่านไปอย่างรวดเร็วและฉันดีใจที่ลุงคนที่สองของฉันยังมาไม่ถึง ถ้าฉันไปถึงสถานที่ที่มีสุสาน

"เป็นอะไรไปเสี่ยวหง?" ลุงคนที่สองรับสายและถามฉัน ฉันพูดว่า "คุณลุงคนที่สอง ยี่ฮันอยู่ข้างคุณหรือเปล่า"

ลุงคนที่สองพูดว่า "ฉันกำลังขับรถอยู่"

"เขารับโทรศัพท์ได้ไหม" ฉันถาม และลุงคนที่สองก็มอบโทรศัพท์ให้ Shui Yihan หลังจากนั้นไม่นาน และเสียงของ Shui Yihan ก็ดังออกมาจากโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว และฉันก็พูดว่า "ฉันเจอเพื่อนร่วมชั้นบางคนที่โรงเรียน , ฉัน บอกว่าฉันมีแฟนแล้ว แต่พวกเขาไม่เชื่อฉัน”

Shui Yihan เงียบไปครู่หนึ่งและพูดด้วยรอยยิ้ม: "คุณเปิดสปีกเกอร์โฟน"

ฉันเปิดสปีกเกอร์โฟนตามที่ Shui Yihan พูด และในไม่ช้าเสียงที่ใสสะอาดของ Shui Yihan ก็ดังมาจากโทรศัพท์: "สวัสดีทุกคน ฉันชื่อ Shui Yihan และฉันเป็นเพื่อนของ Honghong แชทกับทุกคน และเมื่อฉันมีเวลา ฉันจะ ไปโรงเรียนเพื่อรับหงหงเลี้ยงอาหารเย็นทุกคน"

"ตกลง" ฉันกดสปีกเกอร์โฟน กลับสู่การสนทนาปกติ และถามชุ่ย อี้หาน "คุณกับลุงทูออกไปแล้วหรือยัง"