บทที่ 2

แต่ถึงแม้ประตูจะเปิด สถานที่ก็ปิดสนิท ฉันออกไปไม่ได้ และฉันจะอดตายไม่ช้าก็เร็ว ฉันเดาว่าฉันทำได้แค่มองดูสมบัติทองและเงินจำนวนมากขนาดนั้น และฉันไม่ ไม่ต้องการมัน

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ฉันก็หมดความสนใจในทอง เงิน และเพชรพลอยที่อยู่ข้างใน ถ้าฉันได้กิน อาหารร้อน ๆ สักคำ ฉันจะมีความสุขมาก

น่าเสียดายที่ฉันจากไปในวัยเยาว์ และช่วงเวลาดีๆ กำลังจะมาถึง ฉันปล้นสุสานมาเป็นสิบปี ไปเรียนหนังสือ รับใช้เจ้านาย และปล้นสุสานไปพร้อมๆ กัน มันไม่ง่ายเลยที่จะมีชีวิตอยู่ และ ฉันกำลังจะตายในอีกสิบแปดปีข้างหน้า

มันไร้เหตุผลเกินไป!

แต่สำหรับสุสานที่อยู่ข้างหลังฉัน ฉันไม่อยู่ในอารมณ์ตอนนี้ ฉันปล้นสุสานมาหลายปีแล้ว แม้ว่าฉันจะไม่เคยเข้าไปในสุสาน แต่ฉันก็รู้ว่าในบรรดาสุสานมาตรฐานสูง มีเพียงสุสานหลักเท่านั้น หรูหรามาก ตามความเห็นของฉันสถานที่นี้ไม่น่าจะมีห้องหูกล่าวคือสถานที่แห่งนี้เป็นเพียงสุสานและสุสานนี้จะต้องอยู่ในส่วนในสุดของสุสานดังนั้นเมื่อฉันเข้าไป นั่นคือส่วนในสุด ปัญหา.

นอกจากนี้ ถ้าฉันไม่เข้าไปตามที่นายบอก ถ้าฉันไม่รับของจากคนอื่น เจ้าของสุสานจะไม่ตำหนิฉัน และฉันอาจจะออกไปได้

ในเวลานี้ จะต้องมีทางออกที่ฝั่งตรงข้ามของสุสาน ตราบเท่าที่ฉันเดินต่อไป แม้ว่าฉันจะไปถึงด้านล่างของ Broken Dragon Stone มันก็ยังคงเป็นทางออก ไม่ว่าจะออกไปด้วยวิธีใด ยังมีความหวัง

ดังนั้นฉันจึงเดินไปที่ Broken Dragon Stone มันไม่ได้เดินยากตลอดทาง ฉันเดาว่า มีออกซิเจนอยู่ในทางเดินของสุสาน ไม่เช่นนั้น เปลวไฟจะเผาไหม้ได้อย่างไร

หลังจากเดินไปได้ไม่นานฉันก็มาถึงหน้าประตูในที่สุดฉันเงยหน้าขึ้นมองประตูไม้หรูหราตรงหน้าและรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันทีฉันเจออะไรสกปรกหรือเปล่า?

ทำไมฉันถึงเดินกลับไปกลับมาอีก?

หยุดแล้วไม่กล้าออกเดี๋ยวผีเล่นเอาได้

อาจารย์บอกว่าเป็นฝีมือคนเล่นกับผีและผีเล่นกับคนเป็นความผิด เล่นกับมึง จะฆ่ามึง!

ฉันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งหยิบพระเครื่องออกมา มันเป็นสีเหลือง อาจารย์ของฉันสวมมันให้เมื่อฉันตามเธอไป ฉันได้ยินว่าฉันไปขออาจารย์มา ฉันไม่ได้ใช้มันมาหลายปีแล้ว วันนี้ฉัน ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า และจะช่วยชีวิตฉันได้หรือเปล่า

ฉันหยิบเครื่องรางออกมาและตบเบาๆ แต่เศษก็หลุดออกจากมัน

ผมมองลงไปก็อดตะลึงไม่ได้ แมลงบินเล็กๆ ค่อยๆ คลานออกมาจากด้านใน แล้วบินออกไป ผมคิดว่าตัวนั้นจะพาผมไปเจอทางออกแต่หารู้ไม่ว่ามันบินตรงเข้ามา ไปสู่เปลวไฟและตาย ในต้นกล้าเปลวไฟ

บรรยากาศเริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ ฉันโกรธใครบางคนที่ทำให้เกิดหายนะครั้งใหญ่

ฉันหายใจเข้าลึก ๆ ฉันค้นหาวิธีช่วยตัวเองเป็นร้อยวิธีในใจของฉัน แต่ไม่มีวิธีที่ดูดีเลย

ในท้ายที่สุด ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจับมือกันและโบกมือไปที่ประตูสุสาน: "ฉันไม่รู้ว่าคุณมาจากราชาภูติผีตนไหน บ้านเยว่หงเพิ่งมาถึงวันนี้ และฉันก็โต้แย้งคุณโดยไม่รู้ตัว เจ้าจำความผิดของคนร้ายไม่ได้ ปล่อยข้าไปเถอะ!" แม่ เมื่อข้าออกไป ข้าจะฆ่าหมูและแกะเพื่อบูชาเจ้าอย่างแน่นอน และบูชาเจ้าเหมือนบรรพบุรุษ เพื่อเจ้าจะได้บรรลุเต๋าและกลายเป็น เทพยดาให้เร็วที่สุด แล้วเจ้าจะได้อยู่ในหมู่ผู้เป็นอมตะ"

ฉันโค้งคำนับและกำลังจะหันหลังกลับและจากไป ในขณะนี้ ประตูสุสานตรงหน้าฉันเปิดโดยอัตโนมัติส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดและประตูหินถูกับพื้นทำให้ผู้คนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ประตูยังคงเปิดโดยอัตโนมัติ ดังนั้นฉันจึงละอายใจที่จะไม่ตรวจสอบ