บทที่ 20

ตอนนั้นฉันยืนอยู่ที่ประตูและห้องนอนก็มีผ้าม่านปิดไว้น่าจะสร้างบรรยากาศได้ถ้ามืดกว่านี้แสงแดดจากข้างนอกคงส่องเข้ามาในห้องนอนแน่และดูเหมือนว่าจะไม่มี บรรยากาศ.

ทั้งสามคนวางกระดาษ หยิบปากกาออกมา และเริ่มเล่นกับนางฟ้าปากกาตามที่พบในหนังสือ

ฉันเห็นได้ว่าพวกเขารู้สึกกลัวเล็กน้อย โดยเฉพาะ Liu Yurou ที่เอาแต่มองไปรอบๆ ขณะที่เล่น ราวกับว่าเธอสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง และฉันเห็นเงาดำคลานออกมาจากใต้เตียง ยืนอยู่บน Liu Yurou ที่ยืนอยู่ข้างหลัง

Liu Yurou กล่าวว่า: "หยุดเล่น ฉันกลัวเล็กน้อย ฉันรู้สึกเหมือนเขายืนอยู่ข้างหลังฉัน"

ไป๋ซินมองไปที่หลิวอี้โหรวและพูดว่า "อย่าสร้างปัญหา โอเค? เราแค่พยายาม โลกนี้จะมีผีได้อย่างไร"

เมื่อไป๋ซินพูดอย่างนั้น วิญญาณที่อยู่ตรงข้ามก็ปล่อยลมหายใจออกมา และไป๋ซินก็ตัวสั่น แล้วพูดว่า: "มันหนาวจริงๆ คุณรู้สึกไหม"

Liu Yurou เกือบจะร้องไห้ด้วยความตกใจ และ Wang Lanlan อีกคนก็กล้าหาญมาก ดังนั้นเธอจึงพูดว่า "ไม่หนาว ฉันไม่หนาวเลย"

ในเวลานี้ ฉันเห็นผีที่อยู่ข้างหลัง Liu Yurou ทันใดนั้นก็ไปจับมือของ Liu Yurou ควบคุมปากกาในมือของ Liu Yurou และเขียนคำที่ตายแล้วลงบนกระดาษ

หวังหลานหลานโกรธหลังจากอ่านมัน และหยุดเล่น: "คุณล้อเล่นเก่งเกินไป"

หวังหลานหลานเข้านอนและนอนลง ผีดำเดินไปข้างหลังวังหลานหลาน แต่ในเวลานี้ไป๋ซินลุกขึ้นและเปิดผ้าม่าน ผีมองกลับมาที่ไป๋ซินแล้วก็หายไป

Liu Yurou รู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก และเอาแต่พูดว่า "ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน..."

“เรารู้ว่าคุณล้อเล่น ไม่เป็นไร” ไป๋ซินพูดอย่างเฉยเมย แต่หวังหลานหลานไม่หันกลับมา

ตอนนั้นฉันเหลือบมองเหวินเหวิน และถามเธอว่า "คุณจะไม่ช่วยเหรอ"

“ข้าจะช่วยไปก็เปล่าประโยชน์ พวกมันทั้งสามเล่นไปแล้ว และเป็นไปได้ที่พวกมันแต่ละคนจะอัญเชิญภูติผีออกมา ดังนั้นเราต้องรอดูเรื่องนี้กันในตอนกลางคืนและเราต้องหาคนมาช่วยข้า ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา" ”

ฉันไม่รู้ว่าที่เหวินเหวินพูดจริงหรือเท็จ แต่ฉันเชื่อไว้ก่อน

เรากำลังจะเข้าไปแต่เหวินเหวินกับข้ายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยกลับเข้าไปกินข้าวกัน 2 คนกลับมาอีกทีก็มืดแล้ว

เมื่อเราเดินไปที่หอพักเราได้ยินเสียงผีน้อยพูดว่ามีบางอย่างผิดปกติแม้ว่าฉันจะยังยอมรับไม่ได้ว่าฉันอยู่ในโลกที่มีทั้งคนและผีอยู่รวมกันตราบเท่าที่ฉันแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้น ผีฉันจะไม่ได้รับผลกระทบ ฉันจึงค่อยๆ ยอมรับว่าฉันกำลังเดินอยู่กับผี

เหวินเหวินบอกฉันว่า: "บางทีผีสามตัวนี้อาจรับมือได้ยาก ดังนั้นผีที่นี่จึงกลัวมาก ไปหาพี่ชายของฉันกันเถอะ"

เหวินเหวินพูดแล้วพาฉันออกไป เราไม่ได้กลับไปที่หอพักเลย

Ouyang Xuanzi และ Ye Peng อาศัยอยู่ในหอพักชาย ดังนั้นฉันจึงโทรหา Ouyang Xuanzi และได้รับสาย

"คุณคือ Ouyang Xuanzi ใช่ไหม" ฉันถาม Ouyang Xuanzi เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "โทรหาฉัน Ouyang"

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "โอวหยาง...คุณปล่อยให้เหวินเหวินคุยกับคุณ"

หลังจากที่ฉันพูดจบ ฉันก็ยื่นโทรศัพท์มือถือในมือให้เหวินเหวิน และหลังจากที่เหวินเหวินรับไป เธอก็อธิบายสถานการณ์ที่นี่ จากนั้นโอวหยาง ซวนจือก็บอกว่าเธอจะมา และเธอก็มาหลังจากนั้นไม่นาน พร้อมกับเย่เผิง .

วันนี้พระจันทร์ไม่เต็มดวงและอยู่ไกลจากเรา วิทยาเขตดูไม่สว่างมากนัก แต่ฉันยังรู้สึกว่า Ouyang Xuanzi มาจากดวงจันทร์และฉันก็จ้องมองเขาเมื่อเขามา มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ถ้าคนที่มีเงาเป็นผีจริง ๆ เขาจะมีเงาได้อย่างไร

เขาไม่ใช่เขาจริงๆเหรอ?