บทที่ 3

หลังจากที่ฉันคุกเข่า ฉันถูกช่วยขึ้น ฉันหันไปมอง และเห็นคนไร้หน้า ฉันกลัวมาก รีบถอยห่าง และเขาปกป้องฉัน: "หงเอ๋อ อย่ากลัวเลย ราชา อยู่ที่นี่”

ฉันมองย้อนกลับไปและเห็นว่าเขากำลังยิ้มอย่างมีเสน่ห์มากเมื่อเขาพูด ไหลลงมาจากร่างกายของเขา ใบหน้าของเขาคือคางที่แหลมคม ริมฝีปากสีแดงและฟันขาว คิ้วที่สวยงาม โดยเฉพาะดวงตาสีพีชของเขา ขยิบตาราวกับเส้นไหม วิญญาณชั่วร้ายถึงกระดูก ฉันกลืนปากของฉันเมื่อฉันมองเขา นี่ถ้าคุณกัด คุณจะมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปีใช่ไหม?

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าชู้ แต่ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีจริงๆ ฉันหล่อขนาดนี้ไม่งั้นจะหื่นขนาดนี้ได้ยังไง

ในเวลานี้ ฉันเห็นเขายิ้มให้ฉัน จากนั้นเขาก็กอดฉัน ยกมือขึ้น และสวมฮิญาบสีแดงลงบนหัวของฉัน และฉันก็มีความสุขในหูของฉัน และมีคนตะโกนเสียงดัง: "ลี่เฉิง ส่งไปให้เจ้าสาว ห้อง."

จากนั้นมีเสียงดังขึ้นและฉันถูกชิปสีแดงพาฉันไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ฉันอยากจะหนี แต่ก็ไม่กล้า

ในขณะนี้ ฉันเห็นเสื้อคลุมของเขาสั่นขณะที่เขาเดินมาจากใต้ฮิปปา และมีจี้หยกสีแดงและสีขาวแขวนอยู่บนนั้น และฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ดีเพียงแค่มองไปที่หยก

แต่มันไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่สามารถมีมันได้ โดยเฉพาะในที่แปลกๆ นี้

“หงเอ๋อ จี้หยกนี้เป็นสัญลักษณ์ของการแต่งงานระหว่างกษัตริย์และคุณ วันนี้กษัตริย์จะมอบหมายให้คุณเก็บรักษาไว้ คุณต้องจำไว้ว่าอย่าทำมันหาย”

พอสิ้นเสียงฉันก็สะดุ้งตื่น

ฉันตื่นขึ้นหน้าโลงศพเมื่อลืมตาขึ้นฉันไม่รู้ว่าบันไดใต้โลงงอกออกมาถึงเท้าฉันตั้งแต่เมื่อไร ฉันมองดูภาพบนโลงศพแล้วเพ่งพินิจดู ขั้นบันได ใต้เท้าของฉันเป็นสีแดงและห่มด้วยผ้าห่มซึ่งดีกว่าที่พักของเจ้านายของฉัน ดังนั้นฉันจึงอดไม่ได้ที่จะเดินขึ้นไป

เมื่อฉันขึ้นไป ฝาโลงศพก็เปิดออกโดยอัตโนมัติด้านหนึ่ง และฉันเห็นชายที่บูชาอยู่กับฉันอยู่ข้างใน และฉันไม่ได้ตอบในทันที

ชายผู้นั้นนอนหลับอย่างสงบในโลงศพโดยหลับตา และเขาสวมเสื้อผ้าสีแดงสดซึ่งมีแสงระยิบระยับราวกับเปลวเพลิง ไม่มีร่องรอยของเลือดบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์ไร้ที่เปรียบ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ตายแล้ว และยาวของเขา ผมหลวม บนไหล่ ริมฝีปากยังคงเป็นสีแดง มองลงมา เขาถือจี้หยกอยู่ในมือ ฉันเห็น นี่มัน...

ทันทีที่ฉันเห็นจี้หยก ฉันกำลังง่วนกับการลงมาตามขั้นบันได แต่ฉันไม่ได้ขยับอะไรเลย ฉันถอยไปสองสามก้าว หันหลังกลับและเดินออกไปข้างนอก เมื่อฉันออกไป ประตูสุสานก็ปิดลงอย่างเงียบ ๆ ฉันมองกลับไป ดูสิ เนื่องจากมันถูกปิด ฉันยุ่งอยู่กับการเดินไปยังฝั่งตรงข้าม แต่หลังจากเดินไปได้สักพักฉันก็มาถึงประตูสุสาน

ตอนแรกฉันคิดว่ามีหินทลายมังกรอยู่ที่นี่ แต่เมื่อฉันไปถึงด้านหน้า ฉันรู้ว่าหินทลายมังกรมาจากไหน มันเป็นเพียงแค่ประตู

ฉันยืนอยู่ที่นั่นมองหากลไก และกำลังจะออกไป ฉันไม่รู้ว่ามือไปโดนที่ไหน ประตูก็เปิดออก และมีแสงส่องเข้ามาจากนอกประตู ฉันคิดว่าแสงที่แรงจะทำให้ตาฉันแสบ เลยยกมือขึ้นบังสายตา จะออกไป แต่หารู้ไม่ว่าตื่นมาทันใด

เขาลืมตาด้วยความงุนงง และผล็อยหลับไปอีกครั้งด้วยความงุนงง

"เซียวหง เซียวหง..."

ฉันไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ แต่ในที่สุดฉันก็ตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องของใครบางคน

ฉันลืมตาขึ้นและมองไปรอบ ๆ กลุ่มแพทย์ล้อมรอบฉันและมีคนคุ้นเคยยืนอยู่ข้างฉัน เมื่อหมอกำลังตรวจฉัน Lang Howling ยืนอยู่ข้างหน้าฉันและมองมาที่ฉันพร้อมกับกอดอกขมวดคิ้วลึก ๆ .

ไม่นานหมอก็ตรวจเสร็จและจากไป เหลือฉันกับหลางห่าวซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ มองมาที่ฉันแล้วถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"

Howling Wolf เป็นนางบำเรอของเจ้านายของฉัน เป็นคนดี นายของฉันตายไปนานแล้วดังนั้นเขาจึงดูแลฉัน