บทที่ 4

Wolf Howl เป็นอาคนที่สองของฉัน เจ้านายของฉันขอให้ฉันเรียกเขาว่า ฉันเรียกเขาว่า Wolf Howl ตามหลัง Wolf Howl พอฉันเรียกเขาจริงๆ ฉันเรียกเขาว่า Second Uncle

ลุงคนที่สองยืนอยู่ที่ประตูตอนเราออกไป ลุงคนที่สอง รถเสีย แต่เราไม่ได้เดินมาที่นี่ ครั้งนี้ เรานั่งแท็กซี่ตอนออกไป

หลังจากขึ้นรถ ลุงคนที่สองบอกคนขับว่า "ไปมหาวิทยาลัยธรณีศาสตร์"

จากนั้นคนขับก็พาเราไปที่มหาวิทยาลัยธรณี พอลงจากรถ ลุงคนที่สองก็พาฉันไปโรงเรียนและฉันก็มองไปรอบๆ

เมื่อฉันเข้าไป ลุงคนที่สองของฉันพาฉันไปหาครูใหญ่ และเมื่อครูใหญ่เห็นฉัน เขาบอกว่าไม่มีปัญหาและทิ้งฉันไว้ข้างหลัง

เมื่อฉันออกไป ครูพาฉันไปห้องเรียนในโรงเรียน เข้าไปแนะนำตัว และฉันก็อยู่ต่อ

ฉันไม่มีหนังสือในวันแรกของการเรียน ดังนั้นฉันจึงไปกับผู้หญิงชื่อ Zong Wenwen ซึ่งอยู่ข้างๆ ฉัน ครอบครัวของ Wenwen อาศัยอยู่ที่นี่ และครอบครัวของเธอเป็นนักจับผี นั่นคือหมอผี มันไม่สะอาด ถ้าฉันอยู่กับเหวินเหวิน ฉันคิดว่ามันจะดีกว่า ฉันเลยตีเธอตั้งแต่แรกเห็น

หลังเลิกเรียน 1 วัน ฉันพบครูและเพื่อนร่วมชั้นมากมาย แต่สิ่งเดียวที่ฉันไม่เข้าใจคือ ลุงคนที่สองพาฉันมาที่นี่ทำไม

ฉันไม่ได้อ่านหนังสือตั้งแต่ยังเด็กและหลังจากที่ฉันได้รับความเข้มแข็งจากอาจารย์เมื่อฉันอายุได้ 10 ขวบ ฉันก็ยิ่งอกหักเกี่ยวกับการอ่านแม้ว่าฉันจะได้เรียนวิชาเอกด้านเทคนิคหนึ่งหรือสองวิชาภายใต้การทรมานของอาจารย์ ฉันยังอ่านไม่รู้เรื่องเลย เช่น ถ้าพูดถึงหนังสือไม่กี่เล่มที่ครูเตรียมไว้ให้ฉัน พวกเขาอาจรู้จักฉัน แต่ฉันไม่รู้จักพวกเขาอย่างแน่นอน

เมื่อมองดูทั้งโรงเรียนฉันไม่คิดว่าคนเหล่านี้อ่านออกหมดแต่อย่างน้อยพวกเขาก็อ่านได้ มองมาที่ฉัน ดูเหมือนว่าฉันจะไม่รู้คำศัพท์ในหนังสือเล่มนี้แต่พวกเขาทุกคนรู้จักฉัน

"เหวินเหวิน ทำไมครอบครัวคุณถึงมีนามสกุลแบบนี้" ฉันถามเหวินเหวินขณะที่ฉันเดินออกไป และเหวินเหวินก็เหลือบมองมาที่ฉัน ดวงตากลมโตของเธอมีขนดกและมีน้ำมีนวล และเธอพูดว่า "นามสกุลไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน เรื่องต่างๆ โดยเฉพาะนามสกุลของครอบครัวฉันต้องถามบรรพบุรุษของฉัน แต่บรรพบุรุษของฉันเสียไปนานแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไหร่ และฉันก็ตอบคุณไม่ได้ถ้าถามฉัน แต่พ่อของฉัน อยู่กับฉันนามสกุล"

ให้ฉันดูที่เหวินเหวิน ผู้หญิงคนนี้มีปัญหากับจิตใจของเธอจริงๆ อาจมีบางอย่างผิดปกติในการไล่ผี

หลังจากออกจากโรงเรียน ฉันบอกเหวินเหวินว่า "ฉันจะกลับแล้ว ฉันจะกลับดึก ลุงคนที่สองของฉันคงจะกระวนกระวาย"

เหวินเหวินชี้ไปที่ถนนโบราณตรงข้ามโรงเรียน: "ครอบครัวของฉันอาศัยอยู่ที่นั่น แล้วบ้านของคุณอาศัยอยู่ที่ไหน"

ฉันมึนงงเล็กน้อย ลุงคนที่สองของฉันพาฉันมาที่นี่จากโรงพยาบาล ฉันไม่สามารถบอกเหวินเหวินได้ว่าครอบครัวของฉันอาศัยอยู่ในโรงพยาบาล ดังนั้นฉันจึงพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าครอบครัวของฉันอาศัยอยู่ที่ไหน ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านของฉัน บ้านของลุงคนที่สองของฉัน บ้านของฉันเคยอยู่ทางเหนือ ฉันเพิ่งพามาที่นี่วันนี้ ฉันยังไม่คุ้นเคยกับพื้นที่นี้ ฉันจะแจ้งให้ทราบเมื่อได้ทราบ”

หลังจากฉันพูดจบฉันก็โบกมือแล้วจากไป Wenwen ถามฉันจากด้านหลัง: "คุณหาบ้านของคุณเจอไหม ถ้าคุณหาไม่พบ ฉันจะพาคุณกลับ"

"ไม่จำเป็น ฉันหาเจอแล้ว" หลังจากที่ฉันพูดจบ ฉันก็จากไป ฉันรู้สึกโล่งใจเมื่อเหวินเหวินจากไปและรอคุณลุงคนที่สองมารับฉันในที่เงียบสงบรอบๆ โรงเรียน

ฉันกำลังรออาคนที่สองอยู่ เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ข้างหลังฉัน ฉันจึงหันกลับไปดู ไม่เป็นไรถ้าไม่ดู แต่ดูแปลกมาก

คุกเข่าลงบนพื้นเป็นผู้หญิงในชุดขาว ชุดเดียวกับในสมัยโบราณ ฉันไม่สามารถบอกได้ว่ามาจากราชวงศ์ใด แต่ฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ผมยาวมาก สวมชุดขาวมาก และค่อนข้างดี -มอง เธอมีกิ๊บติดผมสวยงาม เธอร้องไห้ขณะหยิบเงินกระดาษบนพื้น

ฉันเห็นเธอร้องไห้อย่างโศกเศร้า ชุดที่เธอใส่ ฉันคิดว่ากำลังถ่ายทำ ฉันมองไปสองรอบแต่ไม่เห็นใครเลย และฉันก็คิดว่าตอนนี้ผู้สร้างภาพยนตร์ทุกคนมีความลับมากขนาดนั้นเลยหรือ