บทที่ 5

“มองอะไร แต่มาช่วยนี่ ไม่อยากกินแล้วเหรอ” ลุงคนที่สองพูดแล้วยื่นผ้าห่มขนไก่ในมือให้ผม ผมรีบวางหนังสือลง รบกวนทางบ้านด้วย ไม้ปัดขนไก่และเตรียมที่จะกินในภายหลัง

ลุงคนที่สองเห็นว่าฉันยังเชื่อฟังอยู่ จึงปัดฝุ่นออกจากตัว แล้วเดินออกไปที่ประตู “ฉันจะออกไปซื้อซาลาเปานึ่ง คืนนี้ฉันจะกินบ้าง แล้วเราจะ กินอะไรดีๆ เมื่อเราลงหลักปักฐานในวันพรุ่งนี้"

ลุงคนที่สองยังมีอาหารมากมายและทุกครั้งที่เขาทำอาหารอร่อย ๆ ให้ฉันเขาไม่เหมือนเจ้านายเพียงแค่ให้ฉันกินอะไร

"ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าอาคนที่สองมาล่ะ" ฉันถามอาคนที่สอง และอาคนที่สองหันกลับมามองฉันเมื่อเขาออกไปนอกประตู แล้วพูดว่า "ถ้ามีใครมา ก็แค่บอกว่าฉันไม่อยู่ที่นี่แล้วบอก ให้มาวันอื่น"

“งั้นฉันรู้แล้ว” หลังจากที่ฉันบอกว่าลุงคนที่สองออกไปแล้ว ฉันก็ทำความสะอาดบ้าน แต่ภายในไม่กี่นาทีหลังจากที่ลุงคนที่สองจากไป มีชายคนหนึ่งสวมชุดสีดำออกมาข้างนอก ชายชรายิ้มให้ ฉันทันทีที่เราพบกันและมองมาที่ฉัน

ฉันเห็นว่าชายชราแต่งตัวเรียบร้อย ฉันจึงถามว่า: "คุณต้องการซื้อภาพเขียนและภาพวาด หรือของเก่าหรืออะไรไหม เรามีทุกอย่างที่นี่ ถ้าคุณชอบ คุณสามารถดูก่อนได้ ลุงคนที่สองของฉันจะ อีกสักพักราคาเท่าไหร่" คุณบอกเขาได้เลย"

ขณะที่ฉันพูด ชายชราก็มองเข้าไปในสวนและพูดว่า "สาวน้อย เธอขายทุกอย่างที่นี่เหรอ"

ทันทีที่ฉันได้ยินสิ่งที่ชายชราพูด ฉันรู้สึกว่าชายชรากำลังยิ้มอย่างยั่วยวน ฉันกลอกตา ฉันจะขายทุกอย่างถ้าฉันพูด แต่ถ้าเขาบอกว่าเขาจะซื้อฉันล่ะ?

หลังจากที่คิดเกี่ยวกับมัน ฉันพูดว่า "ยกเว้นฉัน"

“แล้วฉันก็ตกหลุมรักเธอ สาวน้อยแสนสวย เธอสวยมาก ทำความสะอาดที่นี่มีประโยชน์อะไร ทำไมคุณไม่กลับบ้านกับฉัน ฉันมีสาวใช้มากมายที่บ้านเพื่อให้บริการคุณ คุณจะทำอะไรก็ได้ตามที่คุณต้องการ” อยากได้อะไรก็ใส่ อะไรก็ได้ อาหารยอดนิยม อาหารรสจัด ขอแค่เธอทำตามฉันและปรนนิบัติฉันอย่างดี ฉันจะทำให้เธอสวยได้"

ยิ่งฉันพูดถึงมันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งน่าละอายมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งฉันพูดถึงมันมากเท่าไหร่ สายตาลามกของคนคนนั้นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น และฉันก็โกรธเล็กน้อย

"ออกไป" ฉันพูด เคาะเคาน์เตอร์พร้อมกับตบหน้า และจ้องไปที่ชายคนนั้นอย่างรุนแรง ชายชรากลายเป็นคนนิสัยเสีย

"ฮิฮิ...ยังเป็นพริกขี้หนูอยู่เลยวันนี้ชอบแบบนี้..." พูดถึงลมพัดเข้าบ้านก็แปลกๆ แหงนมองไปรอบๆ ลมพัดรอบตัว หมุนไปหมดแล้ว .

"เจ้าหมาบ้าเลือด" ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคนพูดอยู่ข้างๆ ฉัน ฉันมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง แต่ก็ไม่มีอะไรรอบๆ ตัวฉัน แต่ในขณะนี้ ลมก็หยุดลง และชายชราที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็หัวเราะโดยไม่คาดคิด ส่งเสียงดัง.

“มีอีกอันที่นี่ แต่ไม่เป็นไร ฉันจะไปรับคุณคืนนี้ เมื่อฉันแต่งงานกับหมิงเหม่ย ฉันจะดูว่าคุณสามารถทำอะไรได้อีกเพื่อหลบหนี”

หลังจากพูดจบชายชราก็เดินออกไปและฉันก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อไล่ออกไปข้างนอกฉันอยากจะถามชายชราว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร

ก่อนที่ฉันจะเดินไปที่ประตู ฉันรู้สึกว่าร่างกายถูกโอบกอดไว้ และมีมือคู่หนึ่งกำลังลูบไล้ไปทั่วร่างกายของฉัน ฉันกลัวจนเกร็งไปทั้งตัว นี่คือ...

"หงเอ๋อ เจ้าจำข้าไม่ได้หรือ" ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ร่างกายของข้าก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที นี่คือคนที่บูชาโลงศพร่วมกับข้า... อะไรนะ?

ฉันค่อยๆ หันกลับมามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะมองไม่เห็น แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนบนร่างกายของเขาอย่างชัดเจน?

“คุณเป็นคนหรือผี” ฉันพูดตะกุกตะกัก แต่เขาปิดปากไว้ รู้สึกเหมือนลิ้นเย็น ราวกับมีก้อนน้ำแข็งกวนอยู่ในปาก ฉันอยากจะออกไป แต่ มือของเขาวางบนร่างกายของฉันอย่างเกรงใจ แม้ว่ามันจะผ่านเสื้อผ้า แต่ดูเหมือนมือของเขาจะเดินบนร่างกายของฉัน ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันเดินตามมือของเขา ยิ่งควบคุมไม่ได้ และ ถึงกับพึมพำและใช้เวลาเพียงไม่นานฉันก็รู้สึกว่าถูกสัมผัสไปทั่วร่างกาย