บทที่ 6

หลังจากที่รู้เรื่องนี้เกี่ยวกับฉันแล้ว ลุงคนที่สองก็ยื่นขนมปังเนื้อในมือให้ฉัน: "กินเลย"

"ซาลาเปาเนื้อ?" พอได้กลิ่นปุ๊บรู้เลยว่ามันคือซาลาเปาไส้ ตอนเด็กๆ ชอบกินอันนี้มาก

"กินข้าวกันเถอะ กินข้าวเสร็จ ลุงคนที่สองจะพาไปหาใคร" หลังจากอาคนที่สองพูดจบ เขาก็ออกไปข้างนอก ฉันอยากจะหาคนทำและกินซาลาเปาข้างทางจนหมด

หลังจากที่ฉันกินเสร็จ ลุงคนที่สองของฉันก็เปลี่ยนเป็นชุดสีดำแล้ว เมื่อฉันเห็นเสื้อผ้าที่อาคนที่สองของฉันใส่ ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าอาคนที่สองของฉันดูชั่วร้ายเล็กน้อย นี่มันอะไรกัน?

“คุณลุงคนที่สอง ทำไมคุณแต่งตัวเหมือนนักเล่นไพ่?”

“คุณรู้อะไรไหม นี่คือชุดฮวงจุ้ยของผู้รักษาสุสาน” ลุงคนที่สองพูด ฉันจ้องไปที่อาคนที่สองด้วยความงุนงง: “ผู้รักษาสุสาน?”

ลุงคนที่สองตะคอกอย่างเย็นชา: "ไปกันเถอะ"

หลังจากพูดจบ ลุงคนที่สองก็หันหลังกลับและจากไป ฉันรีบเดินตามลุงคนที่สองออกไปทางด้านหลัง เมื่อฉันออกไป ฉันถามลุงคนที่สองว่า "คุณลุงคนที่สอง คุณไม่ใช่โจรปล้นสุสานเหรอ?"

ลุงคนที่สองของฉันหยุดพูดทันทีหลังจากที่ฉันพูดจบ และหันมามองฉันด้วยสายตาเย็นชา: "จากนี้ไป เราจะเป็นคนจริงจัง ไม่พูดถึงอดีต และถ้าคุณพูดถึงมัน คุณจะเป็น โยนเข้าสำนัก”

ลุงคนที่สองเดินออกไปด้วยความโกรธ สำนักงานที่เรียกว่าอยู่ภายในสถานีตำรวจ

ฉันเดินตามลุงคนรองจากด้านหลัง ไม่กล้าถามอะไร ได้แต่บ่นในใจว่า เวรยามหลุมฝังศพเป็นไง ทำไมอาจารย์ไม่บอกเรื่องนี้

หลังจากเดินไปสักพัก ลุงคนที่สองของฉันก็หันกลับมาและพาฉันไปที่ทางเข้าซอยในถนนแอนทีค ฉันตรงเข้าไปจากปากซอยและมาถึงบ้านที่มีโคมไฟสีแดง ประตูเปิดออกและฉันก็เดินเข้าไป

เมื่อฉันเข้าไปที่ประตู ฉันเห็นชายแก่ผมขาวครึ่งหัวนั่งอยู่ข้างใน ชายชรานั่งอยู่ตรงนั้น เห็นลุงคนที่สองของฉันและฉัน จึงถามว่า "คุณอยู่ที่นี่ไหม"

“ท่านปรมาจารย์ ผมมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน” ลุงคนที่สองเข้าไปและพูดว่า ชายคนนั้นมองมาที่ฉัน และอาคนที่สองก็มองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันช่วยลูกสาวของคุณไม่ได้ เธอเป็น ถูกหลอกหลอนโดยราชาผี และราชาผี ภูมิหลังก็ไม่น้อย นับประสาอะไรกับข้า แม้ว่าอมตะต้าหลัวจะมา มันก็ช่วยไม่ได้ เจ้ากลับไปเตรียมตัวสำหรับงานศพ"

ชายชราบอกว่าฉันเป็นลูกสาวของลุงคนที่สองของฉัน ทันทีที่ฉันได้ยิน ฉันพูดว่า: "ฉันไม่ใช่ลูกสาวของเขา ฉันคือ..."

“อย่าพูดเลย ฟังท่านปรมาจารย์” ลุงคนที่สองไม่ยอมให้ฉันพูด ฉันจึงปิดปาก แล้วลุงคนที่สองก็พูดว่า “ท่านปรมาจารย์ ฉันเริ่มปีนี้สำหรับเด็กคนนี้ ถ้าเธอเป็น ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะถอนตัวออกจากนิกาย และจะไม่ถามเกี่ยวกับเรื่องของ Jianghu"

“ตั้งแต่คุณเข้าโรงเรียนครูแล้วมีเหตุผลอะไรที่ต้องถอยถ้าคุณพูดอย่างนั้น” ปรมาจารย์เงยหน้าขึ้นมองฉันและลุงคนที่สองของฉัน ฉันรู้สึกว่าเขาต้องมีทางช่วยเรา แต่เขา แค่ไม่พูดอะไรจงใจเทคโจ

ลุงคนที่สองงี่เง่ายืนรอให้ท่านประมุขมาช่วยเขาไม่รู้ว่าท่านประมุขก็ไม่ใช่คนดีเช่นกัน

“ฉันพูดเสียงหมาป่าหอน ผู้หญิงของคุณถูกกำหนดให้มีดอกท้อ และเธอก็เป็นพรหมลิขิตด้วย คุณไม่รู้ นอกจากนี้เธอยังเป็นคนหยิน และพลังงานหยินในร่างกายของเธอก็หนักเกินไป สามีและภรรยาของคุณแยกจากกันมานานหลายปีแล้ว สำหรับหลายปีที่เฝ้าหลุมฝังศพของเธอ มันเป็นปาฏิหาริย์แล้วที่เธอสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงอายุสิบแปดปี คุณต้องการอะไรอีก ฉันคิดว่าคุณสามารถปล่อยเธอไป "

ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่ปรมาจารย์พูดมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ฉันมักจะรู้สึกว่าคู่ที่ปรมาจารย์พูดถึงในครั้งนี้น่าจะเป็นอาคนที่สองและเจ้านายที่ตายไปแล้วของฉัน และลูกสาวที่พวกเขากำลังพูดถึงก็คือ ฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ส่งเสียง และพึมพำอยู่ในใจ เป็นไปได้ไหมว่าฉันเป็นดาวดวงเดียวของปีศาจ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันออกไป และฉันไม่สามารถถูกเรียกว่าพ่อได้ และฉันก็ทำไม่ได้ รู้จักแม่?

“ปรมาจารย์ปรมาจารย์ เรากำลังเฝ้าประตูสุสาน ตอนนี้เหลือเราเพียงคนเดียว ถ้าท่านทำไม่ได้ ท่านสามารถพาเด็กคนนี้ไปด้วยได้หรือไม่” ลุงคนที่สองกล่าว และปรมาจารย์ปรมาจารย์รู้สึกถูกล่อลวงเล็กน้อย ตอนนี้ ที่ฉันพูดอย่างนี้ ฉันจะบอกเธอ และบอกทางที่ชัดเจนแก่เธอ ถ้าเธอต้องการสาวของเธออยู่ เธอต้องเป็นราชาแห่งภูติผี”

“คุณหมายความว่าอย่างไร” ลุงคนที่สองถาม พระสังฆราชลูบเคราขาวของเขา ลุงคนที่สองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือให้ฉัน: “กราบทูลพระสังฆราช”

ลุงคนที่สองดึงฉันขึ้นไปและฉันคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อกราบพระสังฆราช พระสังฆราชยิ้มและพูดว่า "ลุกขึ้น"

ฉันลุกขึ้นยืนด้านข้าง พระสังฆราชเรียกอาคนที่สองมา แล้วพูดบางอย่างข้างหูของอาคนที่สอง ลุงคนที่สองเหลือบมาที่ฉันและพยักหน้า ถอยไปสองก้าวแล้วพูดว่า: "ขอบคุณ ท่านผู้เฒ่า ฉันจะทำทันที" .

พูดจบลุงคนที่สองก็พาฉันออกไป ฉันหันกลับไปดูก็เห็นว่าไม่มีใครอยู่บนเก้าอี้ ฉันเหงื่อแตกพลั่กและรีบหันหลังกลับเพื่อตามลุงคนที่สองไป แต่ฉันรู้สึกเสมอว่ามีคู่ ของคนแก่เจ้าเล่ห์ที่อยู่ข้างหลังฉัน สายตาจับจ้องมาที่ฉัน

หลังจากออกจากจุดที่แขวนโคมไฟสีแดงฉันก็ทำผิดพลาดอีกครั้งและอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไป ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงเห็นว่าไม่มีตรอกซอกซอยและโคมไฟสีแดงอยู่ข้างหลังฉันและเห็นได้ชัดว่าเป็นทางตัน .

"คุณลุงคนที่สอง" ฉันชื่อคุณลุงคนที่สอง และคุณลุงคนที่สองพูดว่า "ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ไว้เราค่อยคุยกันตอนกลับ เวลาใกล้หมดแล้ว เราไปหาอะไรคุยกันทีหลังดีกว่า" "

เมื่ออาคนที่สองพูดเช่นนี้ ฉันก็รู้สึกว่าอาคนที่สองกระวนกระวายเล็กน้อย ดังนั้นฉันจึงตามอาคนที่สองไปที่นั่นโดยไม่พูดอะไร

ลุงคนที่สองกลับบ้านก่อนและหยิบของบางอย่างที่คนตายใช้ แล้วพาฉันไปที่ภูเขาด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดที่ฉันตกลงไปในโลงศพในวันนั้น