บทที่ 7

ของที่ระลึก?

ทันใดนั้นฉันก็สูญเสียจี้หยกสีแดงและสีขาวในความฝัน?

"เซียวหง คุณได้รับโทเค็นอะไร" ลุงคนที่สองถามฉัน ฉันมองเขาอย่างว่างเปล่า: "ฉัน..."

ขณะที่ฉันกำลังพูด ลุงคนที่สองก็ตะลึงและจ้องที่หน้าอกของฉัน ฉันมองไปที่ลุงคนที่สอง และฉันก็ก้มหน้าลงไปดู ผลก็คือฉันเห็นจี้หยกที่อยู่ในความฝันก่อนหน้านี้

นี่คือ?

จี้หยกส่องแสงจางๆ บนหน้าอกของฉัน ปล่อยลมเย็นออกมา

"หงเอ๋อ ราชาต้องจัดการบางอย่างในคืนนี้ ราชาจะพบเธอในวันพรุ่งนี้ วันนี้เธอเหนื่อยนิดหน่อย กลับไปพักผ่อนเถอะ" หลังจากพูดจบ หลุมฝังศพบนพื้นก็หายไปโดยอัตโนมัติราวกับมีเวทมนตร์

เมื่อลมพัด ไม่มีอะไรเหลือบนภูเขา มีหินและวัชพืชอยู่ทั่วไป และไม่มีร่องรอยของผี แต่ฉันกลัวมาก มือและเท้าเย็น และจี้หยกที่หน้าอกของฉันก็หายไป .

ลุงคนที่สองไม่กลัวเท่าไหร่ เขาจับข้อมือฉันแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ กลับก่อน"

หลังจากที่ลุงคนที่สองพูดจบ เขาก็พาฉันลงจากภูเขา ตอนนี้ขาของฉันเริ่มอ่อนแรงแล้ว แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวฉันก็ล้มลง คุณลุงคนที่สองเห็นว่าฉันไร้ค่ามาก จึงไม่พูดอะไร เกี่ยวกับฉันแต่ก้มลงมาอุ้มฉันแล้วแบกฉันลงจากภูเขา ฉันรู้สึกผิด

เมื่อลงถึงเชิงเขาแล้ว ก็ลงไปเดินเองดีกว่ามาก

เมื่อเดินกลับมา ฉันถามลุงคนที่สองของฉันว่า "ฉันแต่งงานกับผีหรือเปล่า"

ลุงคนที่สองไม่ตอบ กลับถึงบ้าน ปิดประตูหน้าต่าง เปิดไฟ นั่งคุยกับผมยาวเหยียด

ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อฉันเกิด ลุงคนที่สอง บอกว่าท้องฟ้าครึ่งหนึ่งเป็นสีแดงเมื่อฉันเกิดและท้องฟ้าก็เริ่มเป็นสีแดงเป็นเวลาครึ่งเดือนในวันนั้น

แต่เมื่อฉันเกิดมา ฉันเป็นคนตาย หมอดูบอกว่าฉันจะไม่มีชีวิตอยู่ถึงสิบห้าปี ผลก็คือ ฉันเสียชีวิตกะทันหันก่อนอายุสิบห้า ลุงคนที่สองของฉันบอกว่าฉันอายุแค่สิบห้าเดือน แก่แล้วและลุงคนที่สองของฉัน ฉันจึงอุ้มฉันไปให้หมอดูดู หมอดูบอกทีหลังว่าฉันไม่มีวาสนากับพ่อแม่ ถ้าพ่อแม่จากไป ฉันก็อาจจะได้ เพื่อมีชีวิตอีกครั้ง

ต่อมา ลุงกับนายคนที่สองของฉันแสร้งทำเป็นประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และทำให้ฉันกลายเป็นเด็กกำพร้า เพื่อนบ้านเห็นว่าฉันน่าสงสารจึงช่วยเหลือฉัน ฉันอยู่มาได้สิบปี ลุงกับนายคนที่สองคอยปกป้อง ฉันเป็นเวลาสิบปี พอฉันอายุได้ 10 ขวบ ลุงคนที่สองของฉันพบวิธีคือพวกเขาจะทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อสะสมคุณธรรมหยินเพื่อแลกช่วงชีวิตของฉันในโลกหยางเพื่อให้ฉันปลอดภัย ถึงอายุสิบแปด

หลังจากนั้น ลุงคนที่สองและเจ้านายก็เข้าร่วมกับผู้พิทักษ์สุสาน

พูดถึงผู้คุมหลุมศพ นิกายนี้ร้ายๆ หน่อย ลุงคนที่ 2 บอกว่าทุกปีจะไปสุสานบางแห่งเพื่อเข้าไปฆ่าผีในซากศพที่จะกลายเป็นผีซอมบี้และเอาไปสร้างบ้าน วิญญาณที่ไม่มีที่ไป

ด้วยวิธีนี้ลุงคนที่สองพาอาจารย์และฉันมาแปดปี

ไม่นานมานี้ อาจารย์พาข้าพเจ้าไปชำระซอมบี้ที่ใต้สุสาน อาจารย์บาดเจ็บ แต่ลุงคนที่สองของข้าพเจ้าไม่สามารถชุบชีวิตนางได้ ต่อมาอาจารย์ของข้าพเจ้าเสียชีวิต เหลือข้าพเจ้ากับลุงคนที่สองเท่านั้น

ครั้งนี้ฉันถูกหลอกให้มาที่นี่ และอารองของฉันก็ตามมา แล้วก็เรื่องก็เลยเกิดขึ้น

ได้ยินอย่างนี้แล้วเศร้าใจนึกว่าเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ไม่รู้ว่ามีทุกอย่างแต่หารู้ไม่สงสารที่เหงามาหลายปี

เมื่อเห็นว่าฉันก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร ลุงคนที่สองก็พูดว่า: "เซียวหง ไม่ต้องกังวล ลุงคนที่สองจะสบายดีกับคุณ ส่วนผีและจี้หยกบนร่างกายของคุณ ลุงคนที่สองจะ คิดหาทาง อยู่เหนือกันและกันและหาทางป้องกันตัวเอง”

"แต่อาจารย์..." ฉันอยากจะร้องไห้ และลุงคนที่สองของฉันก็เศร้าเช่นกัน แต่ตอนนี้ก็รุ่งสางแล้ว